نتایح جستجو

روزها فکر من این استو همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد

نازپرورده تنعم نبرد راه به دوست عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

وقت آن است کزین منزل ویران بروم راحت جان طلبم از پی جانان بروم

من هرچه دیده ام ز دل و دیده دیده ام گاهی ز دل بود گله گاهی ز دیده ام

میازار موری که دانه کش است که جان داردو جان شیرین خوش است

دائم دل خود ز معصیت شاد کنی چون غم رسدت خدای را یاد کنی

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین کس واقف ما نیست که از دیده چه ها رفت یا رب این نو گل خندان که سپردی به منش می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

دانی که را سزد صفت پاکی آن کو وجود پاک نیالاید

تو را با غیر می بینم صدایم در نمی آبد دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس که جنان زو شده ام بی سرو سامان که مپرس

ما چو نایییم و نوا در ما ز توست ما چو کوهیم و صدا در ما زتوست

من درد تو را ز دست آسان ندهم دل برنکنم ز دوست تا جان ندهم

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا کشتی شکستگانیم ای باد شرطه یرخیز باشد که باز بینیم دیدار آشنا را

دارم از زلف تو اسباب پریشانی جمع ای سر زلف تو مجموع پریشانی ها

یا رب تو چنان کن که فرجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که درطریقت ما کافریست رنجیدن

دست بردار ازین در وطن خویش غریب قاصد روزان ابری داروگ کی میرسد باران!؟

باز هم خدا و رحمت و لطف و مهربانی بار هم شب و مناجات و اشک های پنهانی

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم