نتایح جستجو

با من بيا ! مگو كجا؟ تنها با من بيا ! با من بيا تا درد، تا زخم با من بيا تا نشانت دهم عشقم را آغاز از كجاست

آغاز را با بوسه ای كه طولانی ترين راه هاست در می نورديم با بوسه ای از من، تا تو ای عشق من ! در آميخته از ساقه ها تا ريشه هامان در پيوند يكی نگاه از اعماق تو تا ژرفنای من و اين چنين من و تو و عشق هر سه با هميم تا بتوانيم هر سه با هم باشيم تا بتواند فقط من فقط تو تنها عشق باشد . ما دردهايمان را...

و دراین راه تباه عاقبت هستی خود را دادم آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چراست ؟ در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟ مرغ آبی اینجاست در خود آن گمشده را دریابم

دشت ها نام تو را می گویند کوه ها شعر مرا می خوانند کوه باید شد و ماند رود باید شد و رفت دشت باید شد و خواند در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟ در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟ در من این شعله ی عصیان نیاز در تو دمسردی پاییز که چه ؟ حرف را باید زد درد را باید گفت سخن از مهر من و جور تو نیست سخن...

زندگی رویا نیست زندگی زیبایی ست می توان بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت می توان از میان فاصله ها را برداشت دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست قصه ی شیرینی ست کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد قصه ی نغز تو از غصه تهی ست باز هم قصه بگو...

نه دیگر مام نه شهر آرام دگر هر آشنا بیگانه شد با آشنای خویش و من بی مام تنها مانده در دشواری ایام

دورها گم،سطح ها شسته،و نگاه از همه شب نازک تر

تو صاحب حسنی و صاحب جمالی / به جمع خوب رویان باکمالی خدا داده به تو صد خصلت خوب / الهی در جهان هرگز منالی

یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب کز هر زبان که می شنوم نامکرر است

تو آلایش ده چشمانت و پاکش کن ز هر زشتی که زیبا تر شود با چشم پاک هر آنچه زیبا را ...

ز غصه، چشش اشک گذر کرد. وز آن روز در این راه فقط شب نه خورشید در آن گرم نه شبها پر از ماه_ستاره فقط ابر. که من حال صدایم پر از خاک پر از آه... چه زیبا!

در این راه قدم ها چه دشوار چه سنگی چه زیبا! که این راه سرش داشت نشانی: "خراب است!" ولی آه! از این راه که ما را به خود خواند.

یا رب شدم هراسان عمرم رود به سرعت از دیده خون بگریان در این دیار غربت

معبود یعنی خدای هرچه بود و نبود از بود که بود و از نبود که نبود

تاریکی‌ها با هم فرق دارند یک نوع تاریکی هست تاریکی من و تو تاریکی مطلق سوزن گرامافون در لحظه‌ای ویژه در شیار این تاریکی فرو می‌غلتد تو دکمه‌ی کتت را می‌بندی دستی در جیب آهسته میان سالی‌ات را طی می‌کنی سمت من می‌آیی به جوانی‌ام می‌رسی نفس من حبس می‌شود ساعتم را باز می‌کنم می‌گذارم روی آخرین...

تو را با غیر می بینم صدایم در نمی آید دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

نه به دنیا می‌آیم نه از دنیا می‌روم سوت می‌کشد در سرم یک الله به اکبر نمی‌رسد می‌خواستم چهار نعل از روی شب بپرم اسبی پهلو گرفته‌ام به افق تهران می‌بینی که پایم شکسته به پیشانی سفیدم شلیک کن

یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند

ما نمی پوشیم عیب خویش،اما دیگران عیب ها دارند و از ما جمله را پوشیده اند پروین اعتصامی