نتایح جستجو

دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند مهر صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند

آه مگذار ، که دستان من آن اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد آه مگذار که مرغان سپید دستت دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد من چه می گویم ، آه با تو اکنون چه فراموشی هاست با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشیها ست تو مپندار که خاموشی من هست برهان فراموشی من

سلام از دیروز نه yahoo mail و نهgmail باز نمیشدند اما الان هر دو باز میشه:)

دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال با من رفت و در جنوب ترین جنوب با من بود کسی که بی من ماند کسی که با من نیست کسی . . . دگر کافی ست.

افسوس آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند؟؟

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به بادها می داد و دستهای سپیدش را به آب می بخشید دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را به عمق آبی دریای واژگون می دوخت و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش...

در دستهای تو آیا کدام رمز بشارت نهفته بود کز من دریغ کردی تنها تویی مثل پرنده های بهاری در آفتاب مثل زلال قطره باران صبحدم مثل نسیم سرد سحر مثل سحر آب

تنها تو را ستودم آن سان ستودمت که بدانند مردمان محبوب من به سان خدایان ستودنی است

شايد ارزش نان با تو برابر باشد زان رو كه نان صدای تو را به ياد خواهد آورد و عشق خمره های بزرگ را از خويش پر خواهد كرد با طعمی چونان عسل و آنجا تو در ميان سينه ام در ميان جاليز تفرج خواهی كرد .

در اين لحظه زرد كه خزان از ميان تن تاك ها بالا می رود من نيز چون تاكی تكيده بودم آه، ای عزيز ترين ! وقتی تو هستی همه چيز هست -همه چيز از ماسه ها تا زمان از درخت تا باران تا تو هستی همه چيز هست

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد/به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود/ دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن هرکه دید آن سرو سیم اندام را

یاد باد آن کوبه قصد خون ما عهد را بشکست و پیمان نیز هم

در آرزوی لبانت صدايت و گيسوانت آرام و گرسنه به كمين تو در خيابان ها پرسه می زنم . نان مرا سير نمی كند ای صبحانه خورشيد

نکرد ان همدم دیرین مدارا/مسلمانان مسلمانان خدارا

خواب رؤياي فراموشيهاست خواب را دريابم که در آن دولت خاموشيهاست من شکوفايي گلهاي اميدم را در رؤياها مي بينم و ندايي که به من مي گويد : گر چه شب تاريک است دل قوي دار ، سحر نزديک است بدرود دوستان

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می گرفتم نه عجب كه خوبـــرویــان بكننـــد بی وفـــایی

تو جفای خود بكردی و نه من نمی توانم كه جفا كنم، ولیكن نه تو لایــق جفــایی

دردم از یار است و درمان نیز هم/ دل فدای او شد و جان نیز هم