نتایح جستجو

چيييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييه [IMG]

[IMG]

[IMG]

خدا خيرت بده محمدرضا جان...من كجا و پارتي كجا مادر... من خودمم خودمو به مديريت قبول ندارم چه برسه به كادر مديريتي ... قربون دستت الان خيلي بهتر شد..داشتم واقعا كور ميشدم...با عينك دودي داشتم به صفحات نگاه ميكردم..خدا عمرت بده مادر.

شرمنده ...خيلي عذرميخوام دير شد...در تالار مديران مشغول بودم..

ماه فرو ماند از جمال محمد/سرو نباشد به اعتدال محمد ادم و نوح و خلیل و موسی و عیسی /امده مجموع در ضلال محمد سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی /عشق محمد بس است و ال محمد. ماه با اون جمال و زيبايي از شدت زيبايي و فريبندگي رخ زيباي حضرت محمد در ميماند. سرو با اون برازندگي و بلندي قامت به كشيدگي و زيبايي...

تو می شنوی آرام حرف هایم را... و من چه آرام تر می شوم... خالی می شوم... از آن همه... درد... نمی دانم... من نمی دانم... این چه آرامشی ست در تو... دلتنگ شده ام... برای قدم زدن در کنار دریا... صدای موج هایش... ساحل اش... صخره هایش... همه اش را می نگارم در لحظه های کاغذی ام... و بارها...

خب خداكنه زودتر درست بشه...من كه اينجوري كلافه شدم مرسي عزيزم..ممنونم ...خداروشكر كه پسنديدي...خيلي وقت بود ميخواستم بذارمش فرصت نميكردم..خودمم دوستش دارم...به قول اميرعلي دوژش دارم...

می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد گریه این گریه اگر بگذارد با تو از روز ازل خواهم گفت فتح معراج غزل کافی نیست باتو از اوج غزل خواهم گفت مینوسم همه ی هق هق تنهایی را تا تو از هیچ به ارامش دریا برسی تا تو در همهمه همراه سکوتم...

جایی خواندم: "آدم بزرگ ها خیلی چیزها را درک می کنند . می فهمند که وقتی سنگی روی زمین جای آدمی را گرفت، باید چند قطره اشک ریخت، دل داد به سکوت و صبر ... سنگی نیست، تو نیستی، اشکی نیست ... ولی من آرام و "منتظر" دل داده ام به صبر و سکوت..."

غم نهان مرا کسی جز خدا نمی داند... من گل نو شکفته عشق بودم که در آغاز فصل شکفتن اسیر دستان خزان شدم... برای رفتن به عمق چشمان محبت اشک ندامت ریختم... به خاطر روزهایی که خندیدم٬ گریستم... به یاد" قلب خسته ای" تپیدم... به یاد غم شکستم... من گریستم... گریستم...

من ميگم ..هميشه ايجاد فاصله ها دست ما نيست...شايد اين تقديره.. تو ميگي

راستي محمدرضا اينجا چرا اينجوري شده ..چشمام درد گرفت..من كه كم ميومدم حالا ديگه فكركنم با اين اوضاع اصلا نتونم بيام....تازه منه معتاد به شكلك اصلا نميتونم از شكلكهام استفاده كنم...و اين ازهمه چي بدتره.. [IMG]