نتایح جستجو

گذران تا به کی باید رفت از دياری به دياری ديگر نتوانم، نتوانم جستن هر زمان عشقی و ياری دیگر کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می کردیم از بهاری به بهار دیگر آه، اکنون ديریست که فرو ریخته در من، گوئی، تيره آواری از ابر گران چو می آميزم، با بوسهء تو روی لبهایم، می پندارم می سپارد جان...

غزل چون سنگها صدای مرا گوش میکنی سنگی و ناشنیده فراموش میکنی رگبار نو بهاری و خواب دریچه را از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی دست مرا که ساقه سبز نوازش است با بر گ های مرده هم آغوش میکنی گمراه تر از روح شرابی و دیده را در شعله می نشانی و مدهوش میکنی ای ماهی طلایی مرداب خون من خوش باد مستیت...

ای شمع شدم به عشق پروانه تو خوانند مرا به شهر دیوانه تو

تکیه بر شانه هایم نکن من از تو افتاده ترم ما که به هم نمی رسیم بسه دیگه بزار برم کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم حیف تو نیست کنج قفس چادر غم سرت کنم من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها نه برده حلقه به گوش نه ناجی فرشته ها من عاشقم همین و بس قصه نداره بی کسیم قشنگی قصه ماست ما که به هم نمی رسیم

رُکسانا بگذار پس از من هرگز کسي نداند از رُکسانا با من چه گذشت. بگذار کسي نداند که چه‌گونه من از روزي که تخته‌هاي ِ کف ِ اين کلبه‌ي ِ چوبين ِ ساحلي رفت و آمد ِ کفش‌هاي ِ سنگين‌ام را بر خود احساس کرد و سايه‌ي ِ دراز و سردم بر ماسه‌هاي ِ مرطوب ِ اين ساحل ِ متروک شنيده شد، تا روزي که ديگر آفتاب...

میتوان همچون عروسک های کوکی بود با دوچشم شیشه ای دنیای خود را دید میتوان در جعبه ای ماهوت با تنی انباشته از کاه سال ها در لابه لای تور و پولک خفت میتوان با هر فشارهرزه دستی بی سبب فریادکرد و گفت: "آه.من بسیار خوشبختم"

کتاب:من دیوانه نیستم. از جبران خلیل جبران.

اشک رازی ست لبخندرازی ست عشق رازی ست اشک آن شب لبخند عشقم بود. قصه نیستم که بگویی. نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی... من درد مشترکم مرا فریاد کن درخت با جنگل سخن میگوید علف با صحرا ستاره با کهکشان و من با تو سخن میگویم نامت را به من بگو دستت را...

من خوشبختانه به اکثر چیزهایی که فکر میکردم و دوست داشتم رسیدم.;) به نقاشی و موسیقی و ورزش علاقه داشتم که الان در کنار درسم دارم دنبال میکنم.

نگاه گرمی از آن شمع بی پروا نمی بینم در این محفل که آتش از پر پروانه میریزد

من فعلآ حرفی ندارم.

تا سحر شمع و من و پروانه با هم سوختیم آنکه بر مقصود نایل شد سحر پروانه بود

دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو باز پرسید خدا را که به پروانه کیست (حافظ)

به نظر من هم باید علاقه داشته باشی. اگر علاقه باشه زود یاد میگیری.

من از نگه شمع رخت دیده ندوزم تا پاک نسوزد پر پروانه ام امشب.

در غم عشق تو ای شمع شبستان مراد همچو پروانه ام از دادن جان پروا نیست

تسکین خاطر دل زار منی هنوز شمعی به خلوت شب تار منی هنوز

ممنون.بسیار زیبا بود. :gol:گریه عقده دل را میگشاید.:gol:

من تنهایی همه رو حریفم! :w18:

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست آن شمع که میسوزد و پروانه ندارد.