نتایح جستجو

گاهی تاریکم دلم می گیرداز این همه رفتن... تنها رویای بی نظیرم مرا در این دنیا ماندگار کرد

بپرس از برگ درختها مي تواني بشماري برگ درختهاي دنيارا؟ جمع مي كنم نگاهي بهاري براي ديدن بپرس كه اگر دنيا بلرزد روزي جاده تورا خواهم يافت اگر اين رويا تنها رويا باشد رويايم را همه جا مي كوبم تا حقيقت ببيند كه رويايم تا اسمان هم مي رود مي تواني ببيني چقدراسمان بزرگ ست؟ جمع مي كنم ستاره هارا در...

آنگاه که از گل زیبای صداقت خالی می شویم و پیوند سست دروغین را تجربه می کنیم آنجا دلمان سخت می گیرد و دست های بسته مان را می نگریم دستهایی که قادر نیستنددر راستای چشمان حقیقت قدم بردارند شاید چیز هایی بر خاک زبانمان می روید که تمامی در راستای علف های هرزه ره می سپرند و این زمین استعداد مقدس خویش...

قصه اي که باد با خود برد دانه کوچک بود و کسي او را نمي ديد . سال هاي سال گذشته بود و او هنوز همان دانه کوچک بود . دانه دلش ميخواست به چشم بيايد اما نميدانست چگونه . گاهي سوار باد ميشد و از جلوي چشم ها ميگذشت . گاهي خودش را روي زمينه روشن برگها مي انداخت . و گاهي فرياد ميزد و مي گفت :من هستم ،من...

مداد رنگی ها همه مداد رنگی ها مشغول کار بودند .... به جز مداد سفید هیچ کسی با او کار نمی کرد ... همه به او می گفتند : " تو به هیچ دردی نمی خوری " .... یک شب که مداد رنگی ها تو سیاهی کاغذ گم شده بودند ..... مداد سفید تا صبح کار کرد ... ماه کشید ... مهتاب کشید .... و آنقدر ستاره کشید که کوچک و...

نبودی من برایت گریه کردم برای غصه هایت گریه کردم من امشب بغض تلخم را شکستم نشستم بی نهایت گریه کردم چو در پسکوچه های چشمم امشب ندیدم رد پایت گریه کردم تو کوهم بودی و هستی کجایی که من برشانه هایت گریه کردم بگو ای آسمان با او که امشب به یادش پا به پایت گریه کردم چو بودی گریه میکردی به حالم نبودی...

امشب به حال زار خودم گریه می کنم با ناله ی سه تار خودم گریه می کنم مانند گردباد پریشان و بی قرار همواره در مدار خودم گریه می کنم هر شب کنار آینه ها ضجه میزنم از بخت و روزگار خودم گریه می کنم مانند مادری که به داغی نشسته است چون شمع بر مزار خودم گریه می کنم در لابه لای خش خش...

خداوند قطرات اشک زن ها را دانه دانه می شمارد و کسانی را که باعث ریختاندن اشک زن میگردند دوست ندارد . چنانیکه خداوند زن را از پشت و کمر مرد بدنیا آورد نه از فرق سر مرد تا روی سر بگذاردش و نه از کف پای مرد تا زیر پایش کند . از وسط وجود مرد زن را بدنیا آورد تا با او مساوی باشد و از زیر بغل و بازوی...

تو مثل کوی بن بستی دل من تهیدستی ، تهیدستی دل من اگر یک ذره بو می بردی از عشق به دنیا دل نمی بستی دل من (علیرضا قزوه)

نه از مهر و نه از کین می نویسم نه از کفر و نه از دین می نویسم دلم خون است می دانی برادر دلم خون است از این می نویسم (قیصر امین پور)

ایستاده ایم در برابر دری شگفت... تا کنون چه بی شمار از دری که بسته است تا فراتر از هراس، سرزمین عطرهای ناشناس رفته اند در ، ولی هنوز آن چنان که بوده - ناگشوده- مانده است! ××× مثل ناگهان جان ما شبیه غنچه ای...

امشب که روح من تن شسته در صراحت ممکن‌ترین محال و خلوت سکوت مرا قریاد گنگ شب‌پره‌ای آشفته کرده‌است فکرم به هیچ روزنه‌ای ره نمی‌برد اما تمام درک من از هستی یکباره مثل خاطره‌ای جاری‌ست دلتنگم از کدورت این لحظه‌های کور در باغ‌های شوم سعادت در باد گم‌شدن، با هیچ جای غیرت من...

هر که خود را سوخت بی باکانه چون پروانه دید شمع بزم آفرینش شیر یزدان است و بس

شقایق به عاشقی ام گرمی و تب داد شقایق آرامش مهتابی شب داد شقایق رسوا شدم آسوده شد او فکرش و من را یک عاشق دیوانه لقب داد شقایق

راز نگاه من راز نگاهت را از اینه پرسیدم چشمان نجیبت را از دور پرستیدم باران شدم و چون اشک بر عشق تو باریدم من شمع وجودم را به مهر تو بخشیدم مثل گل نیلوفر چشم تو بهاری شد از پیش دلم آرام رفتی و نفهمیدم مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست من سرخی گل ها را در خنده تو دیدم در شهر...

زندگی در حیرتم ز ثانیه های بهار عمر در حسرت عبور شکیبای زندگی در انتظار طایفه سبز بودنم در انتظار رویش مینای زندگی در زندگی تمام غزل ها سراب بود شعری نماند در دل شیدای زندگی تو تا کنون تراوش یک اشک دیده ای که پر کند سراسر دریای زندگی شب تا سحر میان نقابی ز فاصله من بودم و تفکر...

نغمه ای برا ی خواب بخواب ای دختر آرام مهتاب ببین گلهای میخک خسته هستند تمام اشک هایم تا بخوابی میان مخمل چشم شکستند بخواب ای پونه باغ شکفتن گل اندوه امشب زرد زردست هوا را زرد کرده عطر پاییز فضای پک ایوان سرد سردست بخواب ای غنچه بی تاب احساس فضای شهر شب بو ها طلایی ست بهار سبز عاشقها...

تو مثل تو مثل خواب نسیمی به رنگ اشک شقایق تو مثل شبنم عشقی به روی پونه عاشق تو مثل دست سپیده پر از تولد نوری تو مثل نم باران لطیف و پک و صبوری تو مثل مرهم یاسی برای قلب شکسته تو مثل سایبان امیدی برای یک دل خسته تو مثل غنچه لطیفی به رنگ حسرت شبنم تو مثل خنده یاسی و مثل غربت یک غم تو...

آرزوی نقاشی میان آبشارخاطراتم کنار بوته های گل نمی نشینم همیشه آرزو کردم که رنگ نگاه بوته گل را ببینم همیشه آرزو کردم که روزی برای لحظه ای نقاش باشم همیشه آرزویم بوده رویا ولیکن یک زمان ایکاش باشم همیشه این سوالم بوده مادر که رنگ لاله ها یعنی چه رنگی همیشه گفته بودی باغ سبز ولی رنگ خدا...

عشق یعنی ای پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار کوچه دل با تو زیبا میشود تو شفا بخش نگاه عاشقی مهربانی نازننی مثل عشق با تمام شاپرک...