نتایح جستجو

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد که هر تخته فروریزد ز گردشهای گوناگون نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را چنان دریای بی‌پایان شود...

تو را دارم اي گل، جهان با من است. تو تا با مني، جان جان با من است. چو مي‌تابد از دور پيشاني‌ات كران تا كران آسمان با من است. چو خندان به سوي من آيي به مهر بهاري پر از ارغوان با من است ! كنار تو هر لحظه گويم به خويش كه خوشبختي بي‌كران با من است. روانم بياسايد از هر غمي چو بينم كه مهرت روان...

باران كه مي‌بارد، اين‌بار چترهامان را مي‌بنديم با ياد شاعرانه‌ترين لحظه‌هاي يك شاعر كه هر غروب باراني پاييزي جا مي‌ماند از شعرهاي او در غروبي كه شاعر نيست اما شاعرانه مانده‌است هنوز در شعرهاي او

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

ز عشق آغاز كن، تا نقش گردون را بگرداني، كه تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش،

دیر آمدی‌ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست بر آتش عشقت آب تدبیر چندان که زدیم بازننشست از روی تو سر نمی‌توان تافت وز روی تو در نمی‌توان بست از پیش تو راه رفتنم نیست چون ماهی اوفتاده در شست سودای لب شکردهانان بس توبه صالحان که بشکست ای سرو بلند بوستانی در پیش درخت قامتت پست...

شب، غير هلاك جان بيداران نيست. گلبانگ سپيده بر سپيداران نيست. در اين همه ابر، قطره‌اي باران نيست؟ از هيچ طرف صدايي از ياران نيست؟

به هزار خنجرم ار عیان، زند از دلم رود آن زمان که نوازد آن مه مهربان، به یکی نگاه نهانیم

آن دل که تو دیده‌ای ز غم خون شد و رفت وز دیده‌ی خون گرفته بیرون شد و رفت روزی به هوای عشق سیری می کرد لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت

من نمي‌گويم درين عالم گرم پو، تابنده، هستي بخش چون خورشيد باش تا تواني، پاك، روشن، مثل باران، مثل مرواريد باش

تا روزي دگر بدرود خداوند ياور و نگهد ارتان....

فكر كنم تو فن غافلگيري استاديد

[IMG]

[IMG]

منظور خاصي نداشتم مهربون

مگه ميشه تعداد گل زياد بشه و انسان خوشحال نشه منظور من چيز ديگري بود

اخه گل رز اونم اين همه!!

اين گلا گل رزهستند؟

ممنون از شما و ارزوي خوبتان

خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود و مـاه را زِ بلندایش به روی خاک کشیدن بود پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پرید و پنجه به خالی زد که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسیدن بود