نتایح جستجو

[IMG]

شبکه ایران: در سوم دیماه ۱۲۹۷ برای اولین بار در شهر تهران شناسنامه‌ای برای یک نوزاد دخترصادر می شود که نام “فاطمه ایرانی” را بر خود دارد، گزینش این ترکیب از یک سو ریشه در عمق اعتقادات مذهبی مردمان این مرز و بوم داشته و از سوی دیگر حکایت از اصالت علقه و تعلق به سرزمین ایران دارد به خودی خود نقطه...

باغ بی برگی که میگوید که زیبا نیست؟ داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت پست خاک میگوید!

چه بگویم؟ سخنی نیست... می وزد از سرامید,نسیمی, لیک,تا زمزمه ای ساز کند در همه خلوت صحرا به ره اش نارونی نیست! چه بگویم ؟سخنی نیست... در همه خلوت این شهر,آوا, جز زموشی که دراند کفنی نیست.

سلامی چو بوی خوش آشنایی بدان مردم دیده روشنایی درودی چو نور دل پارسایان بدان شمع خلوتگه پارسایی

حق نگه دار البته من شما را نديدم....شاد باشيد

عليك سلام خانمي خوش امديد شما لطف داريد

نه نه تو شمع جانی پروانه‌ی توام من زان با تو پر زنم من کز تو خبر ندارم عالم پر است از تو غایب منم ز غفلت تو حاضری ولیکن من آن نظر ندارم

گفتم دل وجان بر سر کارت کردم هر چیز که داشتم نثارت کردم گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی! این من بودم که بی‌قرارت کردم

جانا مرا چه سوزی چون بال و پر ندارم خون دلم چه ریزی چون دل دگر ندارم

روزی گرم بخوانی از بس که شاد گردم گر ره بود بر آتش بیم خطر ندارم

من ميگم خون سرديتونو حفظ كنيد تو ميگي ... راستي چند ريشتر بود ما را هم در ترسيدن خود شريك بداريد

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان در گوش هم حکایت عشق مدام ما «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ثبت است در جریده ی عالم دوام ما»

جز در صفای اشک دلم وا نمی‌شود باران به دامن است هوای گرفته را

من ميگم جز در صفای اشک دلم وا نمی‌شود باران به دامن است هوای گرفته را تو ميگي................

باز دیوانه شدم من ای طبیب باز سودایی شدم من ای حبیب

جان من کوره است با آتش خوش است کوره را این بس که خانه‌ی آتش است همچو کوره عشق را سوزیدنی است هر که او زین کور باشد کوره نیست

ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین بیدار کردی آن گل در خاک خفته را گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست تب موم سازد آهن و پولاد تفته را یارب چها به سینه‌ی این خاکدان در است کس نیست واقف این همه راز نهفته را

راه عدم نرفت کس از رهروان خاک چون رفت خواهی این همه راه نرفته را لب دوخت هر که را که بدو راز گفت دهر تا باز نشنود ز کس این راز گفته را

بیداد رفت لاله‌ی بر باد رفته را یا رب خزان چه بود بهار شکفته را