نتایح جستجو

پشت دیوار همین کوچــه به دارم بزنید من که رفتم بنشینید و ... هوارم بزنید باد هم آگهـــی مرگ مرا خواهد برد بنویسید که: "بد بودم" و جارم بزنید من از آیین شما سیر شدم ... سیر شدم پنجـــه در هر چه کـه من واهمه دارم بزنید دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟! خبـــر مرگ مرا طعنــــه به یــــارم بزنید...

تویی دریا منم ماهی چنان دارم که می‌خواهی بکن رحمت بکن شاهی که از تو مانده‌ام تنها مولوی

باغبانی پیرم که به غیر از گلها از همه دلگیرم کوله ام غرق غم است ادم خوب کم است عده ایی بی خبرند عده ای کور و کرند و گروهی پکرند دلم از این همه غم میگیرد و چه خوب است ادمی عاقبت میمیرد

مرا بازیچـه‌ خود ساخت چـون موسا که دریا را فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسا را نسیم مست وقتی بوی گل می‌داد حس کردم کـــه این دیوانــه پرپر می‌کند یک روز گـــل‌ها را خیانت قصه‌ی تلخی است اما از که می‌نالم؟ خودم پــــرورده بودم در حــواریــون یهــــودا را خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن...

تصــور کن بهاری را که از دست تــو خواهد رفت خم گیسوی یاری را که از دست تو خواهد رفت شبی در پیـــچ زلف مــوج در موجت تماشا کن نسیم بی قراری را که از دست تو خواهد رفت مزن تیـــر خطا آرام بنشین و مگیـر از خـــود تماشای شکاری را که از دست تو خواهد رفت همیشه رود بـــا خود میوه غلتان نخواهد داشت...

بیدار شو ای دل که جهان می‌گذرد وین مایهٔ عمر رایگان میگذرد در منزل تن مخسب و غافل منشین کز منزل عمر کاروان میگذرد مولانا

به دریا می زنم شاید به سوی ساحلی دیگر مگر آسان نماید مشکلم را مشکلی دیگرمن از روزی که دل بستم به چشمان تو می دیدمکه چشمان تو می افتند دنبال دلی دیگربه هر کس دل ببندم بعد از این خود نیز می‌دانمبه جز اندوه دل کندن ندارد حاصلی دیگرمن از آغاز در خاکم نمی از عشق می بینممرا می ساختند ای کاش از آب وگلی...

تا جهان باشد نخواهم در جهان هجران عشق عاشقم بر عشق و هرگز نشکنم پیمان عشق تا حدیث عاشقی و عشق باشد در جهان نام من بادا نوشته بر سر دیوان عشق سنایی

نـــــرخ یک بوسه اگــــر قیمت صد جان بدهی دل مـــا شِکــــوه نماید که چـــــه ارزان بدهی همچـو خـــــال لب تو گـــوشه نشینیم که باز بوسه زان گوشه براین گوشه نشینان بدهی گفتـــــه ای بر لــــب چون قند تو راحت نرسم به سماجت مگســم تا کـــه به قنـدان بدهی دل مـــا گــــوی وفـــــا در کف چوگان...

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ .......... نیست یاری که مرا یاد کند