معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
"همیشه از جایی آغاز می شود که انتظارش را نداری . یک مرتبه به خودت می آیی و می بینی وسط خاطره ای افتاده ای که تمام روزهای گذشته خواسته ای فراموشش کنی . هر چه با خودت تکرار کنی که همه چیز تمام شده و دلیلی برای یادآوردنش وجود ندارد ، باز یک روز با بهانه ای حتی کوچک ، خودش را از گوشه ی ذهنت بیرون می کشد و هجوم می اورد به گذر دقیقه های آن روزت."
من يه همسر داشتم، زيبا بود. قمار بازي ميکرد و يه عالمه بدهي بالا آورده بود.
طلبکارا صورتشو خط خطي کردن و ما پولي براي جراحيش نداشتيم،
ميخواستم بدونه که زخماش برام اهميتي نداره، براي همين يه تيغ گذاشتم تو دهنم و اين کارو کردم،
ميدوني بعدش چي شد...؟
نتونست اينجوري منو ببينه و ترکم کرد.
حالا هميشه ميخندم!
طلبکارا صورتشو خط خطي کردن و ما پولي براي جراحيش نداشتيم،
ميخواستم بدونه که زخماش برام اهميتي نداره، براي همين يه تيغ گذاشتم تو دهنم و اين کارو کردم،
ميدوني بعدش چي شد...؟
نتونست اينجوري منو ببينه و ترکم کرد.
حالا هميشه ميخندم!
تا کنون هر که ترکم
کرد
به خودش
زحمت
نداد
لاقل بگوید
خداحافظ
و همین
درد دارد
که نه
دلیل
رفتنشان را گفتند
و نه
دلیل
خداحافظی نکردنشان
تنها
وقتی
میخواستم
کسی
را ترک کنم
میگفتم
خداحافظت باشد
تا خدا
همیشه مراقبش باشد
ولی این را
هم نمیفهمیدند
تا
حداقل انان
نیز
بگویند
خداحافظت
ولی
انان
حسابی ترک دادند
به قلبم
دق نوشته...
زمانی به بی حسی دستم پی بردم که در لبه "پرت "گاه، معلق ماندن از شاخ و برگ مرگ را به گرفتن دستم ترجیح دادی ...
در جست جوی عصبم گشتم اما در غضب، شاهرگم را یافتم....
نه شاخ و برگ و نه شاهرگ هیچ یک مقصر نیستند....
سردی مزمن از دست، به سرم زده است...
دیگر من نیستم....
خدا حافظ..
زمانی به بی حسی دستم پی بردم که در لبه "پرت "گاه، معلق ماندن از شاخ و برگ مرگ را به گرفتن دستم ترجیح دادی ...
در جست جوی عصبم گشتم اما در غضب، شاهرگم را یافتم....
نه شاخ و برگ و نه شاهرگ هیچ یک مقصر نیستند....
سردی مزمن از دست، به سرم زده است...
دیگر من نیستم....
خدا حافظ..
امشب من تو را خواهم با جامه ی تنهایی
من نیمی از این شعرم با ظاهر شیدایی
امشب دل من با تو شعری است پر از غصّه
تو مالک این شعر و من یک دل دریایی!
فصلی است پر اندیشه در تقویم تقدیرم
من مغلوب این فصلم این فصل شکیبایی
من شعله ی این عشقم می سوزم از این اشعار
متروک ترین واژه در دیار دانایی
من نیمی از این شعرم با ظاهر شیدایی
امشب دل من با تو شعری است پر از غصّه
تو مالک این شعر و من یک دل دریایی!
فصلی است پر اندیشه در تقویم تقدیرم
من مغلوب این فصلم این فصل شکیبایی
من شعله ی این عشقم می سوزم از این اشعار
متروک ترین واژه در دیار دانایی
من شاعرم! حال مرا عالم نمیفهمد
جز تو کسی چیزی از اشعارم نمیفهمد
کشف جدید روزگار ما تو هستی که
برق نگاهت را ادیسون هم نمیفهمد!
سیلاب عشق تو بیاید، حکم ویرانیست
سیل است دیگر... بارش نمنم نمیفهمد
من کشتهی عشق تو خواهمشد، ولی افسوس
هویّت سهراب را رستم نمیفهمد
کلّ شکایتهای من تنها همین جملهست:
معشوقهای که دوستش دارم... نمی فهمد!
گاهی پای کسی میمانی ....
که نه دیدی اش .... نه میشناسی اش .......
فقط حسش کرده ای .... تجمسمش کرده ای....
پشت هاله ای از نوشته های مجازی روی پیج مجازی اش ...
که هر روز میخوانی و در جوابش میگویی ....
لایک ....
که نه دیدی اش .... نه میشناسی اش .......
فقط حسش کرده ای .... تجمسمش کرده ای....
پشت هاله ای از نوشته های مجازی روی پیج مجازی اش ...
که هر روز میخوانی و در جوابش میگویی ....
لایک ....
خوبم...باور کنید...
اشکها را ریخته ام...
غصه ها را خورده ام...
نبودنها را شمرده ام...
این روزها که میگذرد خالی ام...
خالی از خشم،نفرت،دلتنگی...
و حتی از عشق...
خالی ام از احساس ...!!!
اشکها را ریخته ام...
غصه ها را خورده ام...
نبودنها را شمرده ام...
این روزها که میگذرد خالی ام...
خالی از خشم،نفرت،دلتنگی...
و حتی از عشق...
خالی ام از احساس ...!!!
عادت میکنم به داشتن چیزی وسپس نداشتنش...
به بودن چیزی و سپس نبودنش...
تنها عادت میکنم...
اما فراموش نه!!
شبها زیر دوش آب سرد رها میکنم بغض زخم هایم را
درحالی که همه میگویند...
خوش به حالش!!!
چه زود فراموش میکند.!..
تو دور میشوی و من در همین دور میمانم....
پشیمان که شدی برنگرد،
لاشه ی یک دل که دیدن ندارد!
پشیمان که شدی برنگرد،
لاشه ی یک دل که دیدن ندارد!
نگارم..
.با شعر به سوي تنهايي خود
مي گريزم
و از تنهایي خود پيشتر
مي روم
تا انتهاي جهان..
.با شعر به سوي تنهايي خود
مي گريزم
و از تنهایي خود پيشتر
مي روم
تا انتهاي جهان..
وقتی "رفتی" تا آخر "برو"
وقتی "ماندی" تا آخر "بمان"
این تن... خسته است!
از نیمه رفتن ها.....
از نیمه ماندن ها.....
وقتی "ماندی" تا آخر "بمان"
این تن... خسته است!
از نیمه رفتن ها.....
از نیمه ماندن ها.....
گام بر می دارم اما این گذر بیهوده است
تا کلید دل نچرخد فکر در بیهوده است
آه ای گنجشک من در کنج غمهایت بمان
آسمان وقتی نباشد بال و پر بیهوده است
ناخدا ! پا از گلیم دور دریاها بکش
بادبان وقتی نباشد این سفر بیهوده است
کار با ابرو کمانان آخرش رسوایی است
تیر اگر از چشم بر خیزد سپر بیهوده است
موجها افسار خود را دست ساحل داده اند
کوشش دریای طوفانی دگر بیهوده است
ای درخت پیر از قانون جنگلها نترس
ریشه تا در خاک می ماند تبر بیهوده است
تا کلید دل نچرخد فکر در بیهوده است
آه ای گنجشک من در کنج غمهایت بمان
آسمان وقتی نباشد بال و پر بیهوده است
ناخدا ! پا از گلیم دور دریاها بکش
بادبان وقتی نباشد این سفر بیهوده است
کار با ابرو کمانان آخرش رسوایی است
تیر اگر از چشم بر خیزد سپر بیهوده است
موجها افسار خود را دست ساحل داده اند
کوشش دریای طوفانی دگر بیهوده است
ای درخت پیر از قانون جنگلها نترس
ریشه تا در خاک می ماند تبر بیهوده است
