شب بيداران
شب بيداران
همهشب حيراناش بودم،
حيرانِ شهرِ بيدار
که پىسوزِ چشماناش مىسوخت و
انديشهى خواباش به سر نبود
آسمانِ سياه را مىانباشت
شهرِ بىخواب
با پىسوزِ پر دودِ بيدارىاش
در شبِ قدر چنان. ــ
در شبِ قدرى.
گفتم «بنخفتى، شهر!
مگر به يمنِ دعا
آفتاب
برآيد.»
دل به درياىِ خواب مىزنيم
که حاجتِ نوميدانه
چنين معجزآيت
بر آمد.»
احمد شاملو
شب بيداران
همهشب حيراناش بودم،
حيرانِ شهرِ بيدار
که پىسوزِ چشماناش مىسوخت و
انديشهى خواباش به سر نبود
| و نجواى اورادش | |
| لختلخت |
آسمانِ سياه را مىانباشت
| چون لترمه با تلاقى دمهى بوناکى | |
| که فضا را. |
| حيران بودم همهشب | |
| شهرِ بيدار را |
| که آوازِ دهاناش | ||
| تنها | ||
| همهمهى عفِنِ اذکارش بود: |
شهرِ بىخواب
با پىسوزِ پر دودِ بيدارىاش
در شبِ قدر چنان. ــ
در شبِ قدرى.
گفتم «بنخفتى، شهر!
| همه شب | ||
| به نجوا | ||
| نگرانِ چه بودى؟» |
| گفتند: | |||
| «برآمدنِ روز را | |||
| به دعا | |||
| شبزندهدارى کرديم. |
مگر به يمنِ دعا
آفتاب
برآيد.»
| گفتم: «حاجت روا شديد | |
| که آنک سپيده!» |
| به آهى گفتند: «کنون | |
| به جمعيتِ خاطر |
دل به درياىِ خواب مىزنيم
که حاجتِ نوميدانه
چنين معجزآيت
بر آمد.»
احمد شاملو
