مشاعرۀ سنّتی

[*mahdieh*]

در این بهار تازه که گلها شکفته‌اند
لبخند عشق زن که شکوفا ببینمت

 

[naghmeirani]

تا ظن نبری که از غمانت رستم
یا بی تو صبور گشتم و بنشستم

من شربت عشق تو چنان خوردستم
کز روز ازل تا به ابد سرمستم

مولانای جان

 

[essyh2003]

ما را نه غم دوزخ و نه سود بهشت
با عشق توام، همین مرا هست سرشت

چون نام تو رفت بر زبانم یک بار
از خویش برفتم و جهان گشت بهشت

 

[naghmeirani]

تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم
مثل تو کیست در جهان تا ز تو مهر بگسلم

سعدی

 

[mahyam68]

تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم
مثل تو کیست در جهان تا ز تو مهر بگسلم

سعدی

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

 

[ALIREZA.F.1988]

تا سرِ زلفِ تو در دست نسیم افتادست
دلِ سودازده از غصه دو نیم افتادست

 

[*mahdieh*]

ترسم ای مرگ نیایی تو و من پیر شوم
آنقدر زنده بمانم که ز جان سیر شوم

 

[mahyam68]

ترسم ای مرگ نیایی تو و من پیر شوم
آنقدر زنده بمانم که ز جان سیر شوم

ما را به جز خیالت فکری دگر نباشد
در هیچ سر خیالی زین خوب تر نباشد

 

[ALIREZA.F.1988]

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین
خود نعشِ خود به شانه گرفتم گریستم

 

[*mahdieh*]

من یکی مرغ غزل‌خوان تو بودم، چه فتاد
که دگر گوش نداری به نوا خوانی من

 

[mahyam68]

من یکی مرغ غزل‌خوان تو بودم، چه فتاد
که دگر گوش نداری به نوا خوانی من

ناز پرورده تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

 

[yas87]

دلا دیدی که آن فرزانه فرزند
چه دید اندر خم این طاق رنگین

 

[mahyam68]

دلا دیدی که آن فرزانه فرزند
چه دید اندر خم این طاق رنگین

نیست در عالم ز هجران تلخ تر
هر چه خواهی کن ولیکن آن مکن

 

[yas87]

نگارا تو گلی یا جمله قندی

که چون بینی مرا چون گل بخندی

 

[essyh2003]

یگانه دلبرا ای سرو رعنا
که دل بردی ز ما با ناز و شیدا

اگر مهرم نداری از چه هر دم
دلم را می‌کشی سوی تمنا

 

[mahyam68]

یگانه دلبرا ای سرو رعنا
که دل بردی ز ما با ناز و شیدا

اگر مهرم نداری از چه هر دم
دلم را می‌کشی سوی تمنا

ای که دائم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری

 

[naghmeirani]

یک دو روزی صبر کن ای جان بر لب آمده

چونکه خواهم در حضور دوست بسپار م تو را

 

[yas87]

ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری

 

[mahyam68]

ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری

یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا

 

[essyh2003]

ای که شدی عیب‌نگر، شمع شب تار مرا
نام تو را جاه تو را، محرم اسرار مرا

یار تو را، غار تو را، مرهمِ افکار مرا
زخم مزن طعنه‌زنان، بر دل بیدار مرا

شاه تویی ماه تویی، نغمه دلدار مرا
جان تویی قوت جان ،این تن بیمار مرا

 

[mahyam68]

ای که شدی عیب‌نگر، شمع شب تار مرا
نام تو را جاه تو را، محرم اسرار مرا

یار تو را، غار تو را، مرهمِ افکار مرا
زخم مزن طعنه‌زنان، بر دل بیدار مرا

شاه تویی ماه تویی، نغمه دلدار مرا
جان تویی قوت جان ،این تن بیمار مرا

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی
آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

 

[naghmeirani]

یادم معطر میشود وقتی که یادت میکنم
ای یاد تو مستانگی هشیار مگذارم مرا

راحم تبریزی

 

[essyh2003]

الا یا ایها الساقی، مرا در سایه زلفش
چنان گم کن که نشناسم ،نشان صبح و شامم را

الا یا ایها الساقی، اگر او را ببینم باز
فرو ریزد به یک لبخند، سکوت ناتمامم را

الا یا ایها الساقی ،بیفشان جرعه‌ای از مهر
که در آغوش یادش ،گل کند هر استخوانم را

 

[naghmeirani]

ای کاش سحر ناید و خورشید نزاید
کامشب قمر این جا قمر این جا قمر اینجاست

استاد شهریار

 

[essyh2003]

تا شوق رخت در دل دیوانه فزاید
افلاک چه داند که دل ما به بر اینجاست

امشب دل دیوانه ز هر سو خبر آورد
کز عرش فرود آمده ، جان بشر اینجاست

خورشید اگرم، مشرق افلاک برآید
بیهوده برآید، که فروغ سحر اینجاست

در باغ شب از عطرِ حضورش نفسی هست
گویی دل گل برده و آن شور و شر اینجاست

 

[mahyam68]

تا شوق رخت در دل دیوانه فزاید
افلاک چه داند که دل ما به بر اینجاست

امشب دل دیوانه ز هر سو خبر آورد
کز عرش فرود آمده ، جان بشر اینجاست

خورشید اگرم، مشرق افلاک برآید
بیهوده برآید، که فروغ سحر اینجاست

در باغ شب از عطرِ حضورش نفسی هست
گویی دل گل برده و آن شور و شر اینجاست

تا دل به مهرت داده ام در بحر فکر افتادم
چون در نماز استاده ام گویی به محراب اندری

 

[yas87]

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَلامت

 

[*mahdieh*]

تو در کنار فراتی ندانی این معنی
به راه بادیه دانند قدر آب زلال

 

[mahyam68]

تو در کنار فراتی ندانی این معنی
به راه بادیه دانند قدر آب زلال

لبش را هر چه بوسیدم فزونتر شد هوای من
ندارد انتهایی خواهش بی منتهای من

 

[naghmeirani]

نـه خـدا تـوانـمـش خـوانـد نـه بشر توانمش گفت
مــتــحــیــرم چــه نــامـم شـه مـلـک لـافـتـی را


استاد شهریار