مشاعرۀ سنّتی

[*mahdieh*]

من ندانم با که گویم شرح درد
قصه رنگ پریده، خون سَرد
هرکه با من همره و پیمانه شد
عاقبت شیدا دل و دیوانه شد
قصه‌ام عشاق را دلخون کند
عاقبت خواننده را مجنون کند
آتش عشق ست و گیرد در کسی
کاو، ز سوز عشق می‌سوزد بسی

 

[ALIREZA.F.1988]

یارب مباد که گدا معتبر شود
گر معتبر شود ز خدا بیخبر شود

 

[*mahdieh*]

در پیله تا به کی بر خویشتن تنی
پرسید کرم را مرغ از فروتنی
تا چند منزوی در کنج خلوتی
دربسته تا به کی در محبس تنی
در فکر رستنم، پاسخ بداد کرم
خلوت نشسته ام زیر روی منحنی
هم سال های من پروانگان شدند
جستند از این قفس،گشتند دیدنی
در حبس و خلوتم تا وارهم به مرگ
یا پر بر آورم بهر پریدنی
اینک تو را چه شد کای مرغ خانگی
کوشش نمی کنی،پری نمی زنی؟

 

[ALIREZA.F.1988]

یکی دیوانه‌ای آتش بر افروخت
در آن ھنگامه جان خویش را سوخت

ھمه خاکسترش را باد میبرد
وجودش را جھان از یاد میبرد

 

[*mahdieh*]

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر
به پای سرو کوهی دام
من از یادت نمیکاهم
تو را من چشم در راهم، شباهنگام

 

[ALIREZA.F.1988]

ماهرویان جهان رحم ندارد دلشان
باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

 

[naghmeirani]

نی قصهٔ آن شمعِ چِگِل بتوان گفت
نی حالِ دلِ سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگِ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غمِ دل بتوان گفت

 

[*mahdieh*]

تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

 

[mahyam68]

نی قصهٔ آن شمعِ چِگِل بتوان گفت
نی حالِ دلِ سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگِ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غمِ دل بتوان گفت

تا تو بودی در برم من ماه تابان داشتم
روبروی چشم خود چشمی غزلخوان داشتم