[h=2]لحظه های دلتنگی[/h] نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم
برایم کف زدند…. در آغوشم گرفتند… تأییدوتشویقم کردند که آخر فراموشت کردم… دیگر تا ابد برلبانم این لبخند مصنوعی مهمان است… اما بین خودمان باشد هنوز تنها عشقم تو هستی…!
میخندی و انگار هر چه ابر،بر ترکهای وجودم میبارد. میخندی و شب پره های بی کسی، آسمان را پر میکند. میخندی و آفتاب برای بخشش درنگ نمیکند. میخندی و دلم برای غنیمت بردن ِ مهربانی ِ بودنت پر میکشد. شاهبانوی همه ی نوشته های من! چه ماهی وار، مخالف ِ هر چه هجوم ِاندوه است میتازی!* میخندی و من، من ِ دیگر میشوم: شاهوار و مغرور؛ بر بلندای سرزمینی که هر پاره اش محظوظ ِخنده ی توست... میخندی و دلم برای به انتظار نشستن ِ فرداها، بهانه ای تازه می یابد!
در حوالی دل من
ارام بنشین
شاید بشنوی صدایی که
شنیدنش
سخت شده
شاید ببینی
دل تنگی که
هر بار پشت
نقابی پنهان میکنم
و تنها
به شانه ام میزنی
و میگویی
چه خوبه اینقدر
بی خیالی
این صفحه را ورق میزنم تا دیگر چشمانت را پنهان نکنی وگرنه من اسمان را عوض میکنم من شاعرم میتوانم افتاب را به کوچه ها راه ندهم میتوانم کلاغ را سفید بنویسم میتوانم از دستای تو شعری بسرایم -تلخ می توانم ... ... نه نمیتوانم ... دیوانه ، اسمانم را پس بده من رویاهایم ابیست نه روزگارم
وقتی نگاهی تو را مسخ می کند
و تمامت را می گیرد
جز فکر کاشتن بوسه ای بر لب
و به دست آوردن دلی که دلت را تسخیر کرده
چیزی در خودت نمی بینی،
حسرت نوازش چهره ای که بر تو لبخند می زند
تو را به مرز دیوانگی می کشاند...
وقتی سر انگشتانت حرف می زنند
و لب ها غرق در بوسه های مکررند...
یک آن شک می کنی
که شاید این عشق باشد...
شاید...
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]ای مرغ آفتاب[/FONT] [FONT=arial,helvetica,sans-serif]زندانی دیار شب جاودانی ام[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]یک روز از دریچه زندان من بتاب[/FONT]
در خلوت خویش
مینشینم
کنار ساحل
رویش
نامم را مینویسم
و کنار نامم
تنها
چند خط میگذارم
تا دلم تمنای
بودنت را نکند
اخر دل هست
نمیفهمد
تمنایی خواستن
نباید در
سرم باشد