پیش از اینها فکر میکردم خدا.....

[somayeh_63]

پيش از اينها فكر مي كردم خدا​

خانه اي دارد كنار ابرها​

مثل قصر پادشاه قصه ها​

خشتي از الماس و خشتي از طلا​

پايه ها ي برجش از عاج و بلور​

برسر تختي نشسته با غرور​

ماه، برق كوچكي از تاج او​

هر ستاره، پولكي از تاج او​

اطلس پيراهن او، آسمان​

نقش روي دامن او، كهكشان​

رعد و برق شب، طنين خنده اش​

سيل و توفان، نعره توفنده اش​

دكمه پيراهن او، آفتاب​

برق تيغ و خنجر او، ماهتاب​

پيش از اينها خاطرم دلگير بود​

از خدا، در ذهنم اين تصوير بود​

آن خدا بي رحم بود و خشمگين​

خانه اش در آسمان، دور از زمين​

بود، اما در ميان ما نبود​

مهربان و ساده و زيبا نبود​

در دل او دوستي جايي نداشت​

مهرباني هيج معنايي نداشت​

هرچه مي پرسيدم، از خود، از خدا​

از زمين، از آسمان، از ابرها​

زود مي گفتند: اين كار خداست​

پرس و جو از كار او كاري خطاست​

هر چه مي پرسي، جوابش آتش است​

آب اگر خوردي، عذابش آتش است​

تا ببندي چشم، كورت مي كند​

تا شدي نزديك، دورت مي كند​

كج گشودي دست، سنگت مي كند​

كج نهادي پاي، لنگت مي كند​

با همين قصه، دلم مشغول بود​

خوابهايم، خواب ديو و غول بود​

خواب مي ديدم كه غرق آتشم​

در دهان شعله هاي سركشم​

در دهان اژدهايي خشمگين​

برسرم باران گُرزِ آتشين​

محو مي شد نعره هايم، بي صدا​

در طنين خنده خشم خدا...​

نيت من، در نماز و در دعا​

ترس بود و وحشت از خشم خدا​

هر چه مي كردم، همه از ترس بود​

مثل از بركردن يك درس بود​

مثل تمرين حساب و هندسه​

مثل تنبيه مدير مدرسه​

تلخ، مثل خنده اي بي حوصله​

سخت، مثل حلّ صدها مسئله​

مثل تكليف رياضي سخت بود​

مثل صرف فعل ماضي سخت بود​

تا كه يك شب دست در دست پدر​

راه افتادم به قصد يك سفر​

در ميان راه، در يك روستا​

خانه اي ديديم، خوب و آشنا​

زود پرسيدم: پدر اينجا كجاست ؟​

گفت: اينجا خانة خوب خداست !​

گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند​

گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند​

باوضويي، دست و رويي تازه كرد​

با دل خود، گفتگويي تازه كرد​

گفتمش: پس آن خداي خشمگين​

خانه اش اينجاست ؟ اينجا، در زمين ؟​

گفت: آري، خانه او بي رياست​

فرشهايش از گليم و بورياست​

مهربان و ساده و بي كينه است​

مثل نوري در دل آيينه است​

عادت او نيست خشم و دشمني​

نام او نور و نشانش روشني​

قهر او از آشتي، شيرين تر است​

مثل قهر مهربانِِ مادر است​

دوستي را دوست، معني مي دهد​

قهر هم با دوست، معني مي دهد​

هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست​

قهري او هم نشان دوستي است ...​

تازه فهميدم خدايم، اين خداست​

اين خداي مهربان و آشناست​

دوستي، از من به من نزديكتر​

از رگ گردن به من نزديكتر​

آن خداي پيش از اين را باد برد​

نام او را هم دلم از ياد برد​

آن خدا مثل خيال و خواب بود​

چون حبابي، نقش روي آب بود​

مي توانم بعد از اين، با اين خدا​

دوست باشم، دوست ، پاك و بي ريا​

مي توان با اين خدا پرواز كرد​

سفره دل را برايش باز كرد​

مي توان در باره گل حرف زد​

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد​

چكه چكه مثل باران راز گفت​

با دو قطره، صدهزاران راز گفت​

مي توان با او صميمي حرف زد​

مثل ياران قديمي حرف زد​

مي توان تصنيفي از پرواز خواند​

با الفباي سكوت آواز خواند​

مي توان مثل علف ها حرف زد​

بازباني بي الفبا حرف زد​

مي توان در باره هر چيز گفت​

مي توان شعري خيال انگيز گفت​

مثل اين شعر روان و آشنا​