کلا عشق با غرور منافات داره ولی در برخورد اول یه آدم مغرور با معشوقش یه چیز قشنگ وجود داره اونم اینکه اون آدم مغرور به خاطر عشقش داره غروریو که سالها باهاش زندگی کرده کنار میزاره تا به طرف بفهمونه که من به خاطر تو از غرورم گذشتم و این خیلی بارزش و قشنگه
صد در صد آره.مگه آدما چقد کنار هم هستن که بخوان باهم با غرور رفتار کنن؟؟؟حیفه عشق نیست؟بدون غرور هردو میخندیم.گرمی لحظه رو بیشتر حس میکنیم.
البته عشقی که ارزششو داشته باشه.مث همسر آدم.
بهم میگفت خیلی مغرورم... هیچ وقت فکرشو نمیکرد غرورمو به خازرش بشکونم...اولین باری که شکوندم خودش مونده بود و باورش نمیشد....بعدا فهمیدم عشق که دیگه غرورنمیخواد و حالا من در مقابل اون دیگه غروری ندارم..