شعر نو

[naghmeirani]

تو را باید
یاد بگیرم ..
مانند ِ شعر
که حرف به حرف
من را حفظ می کند ،
در من حفظ می شوی ..

-------------
سیدمحمد مرکبیان

 

[شبگرد23]

پنجره را كه باز میكنی

دلم می آید و

لبــــــ طاقچه ی نگاهت

مینشیند!

میبینی؟!

دلمـــــــ بی دام و دانه

جلد نگاهت شده است..!!!



​

 

[شبگرد23]

لبخند شيرينت
آرامشي ديوانه كننده بر جانم ميريزد
نگاه گرمت
لحظه اي چشمانم را به حال خود رها نميكند
تنها به من خيره اي
و من
در اوج غصه به خنده مي افتم . . .
خنده اي تلخ . . .اما واقعي . . .
نه همچون تو خيالي
رهايم نمي كند
رهايم نمي كند
"خيالت" با من است
بي هيچ شباهتي به "تو"
"تو" سال هاست رفته اي ولي او هنوز هم هست
خيال رفتن هم ندارد ...!

-------------
زهرا هرمزي
​

 

[شبگرد23]

بهار
بی‌تو
نیامده رفت.
مجالِ زنده‌گی آیا
تا بهارِ دیگر هست؟

رضا کاظمی

 

[I2ose]

من

دل رفتن نداشتم
درخت خانه ات ماندم

تو
رفتن را
دل دل نکن!
ریزش برگ هایم
آزارت می دهد.

بهمنی

 

[product man]

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
یک نفردر آب دارد می سپارد جان.
یک نفر دارد که دست و پای دائم‌ میزند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید.
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن،
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا تواناییّ بهتر را پدید آرید،
آن زمان که تنگ میبندید
برکمرهاتان کمربند،
در چه هنگامی بگویم من؟
یک نفر در آب دارد می‌کند بیهود جان قربان!
آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!
نان به سفره،جامه تان بر تن؛
یک نفر در آب می‌خواند شما را...

 

[naghmeirani]

در انتظار توام
در چنان هوایی بیا
که
گریز از تو ممکن نباشد...


شمس لنگرودی

 

[I2ose]

چرا توقف کنم؟
من خوشه های نارس گندم را
به زير پستان ميگيرم
و شير می دهم

صدا ، صدا ، تنها صدا
صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن
صدای ريزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک
صدای انعقاد نطفه ی معني
و بسط ذهن مشترک عشق
صدا ، صدا ، صدا ، تنها صداست که ميماند

فروغ فرخ زاد

 

[I2ose]

پدرم میگفت:
پدربزرگت
دوستت دارم را
یک بار هم به زبان نیاورد
مادربزرگت_اما

یک قرن
با او عاشقی کرد

بهمنی

 

[شبگرد23]

باید باور کنیم
تنهایی
تلخ ‌ترین بلای بودن نیست
چیزهای بدتری هم هست،
روزهای خسته‌ای
که در خلوت خانه پیر می‌شوی
و سال‌هایی
که ثانیه به ثانیه از سر گذشته است
تازه
تازه پی می‌بریم
که تنهایی
تلخ ‌ترین بلای بودن نیست
چیزهای بدتری هم هست
..
دیر آمدن!
دیرآمدن!

...

چارلز بوکوفسکی...

 

[I2ose]

ایستاده‌ ام کنار بندری مَه ‌آلود
به دور شدن آخرین کشتی نگاه می‌کنم

تنهایی، یعنی همین!

​

کاظمی
​

 

[naghmeirani]

[h=1]پرنده آمد[/h]
پرنده آمد و گشتی زد و به شاخه نشست
سکوت باغ پر از نغمه شد ز خواندن او
پرنده پر زد و رفت
تو را به یاد من آورد
ونغمه های تو
را
به خانه آمدن و لحظه های در زدنت
به هر دری که رسیدی در دگر زدنت
چو دختران نسیم
به گام نرم رسیدن میان خانه ی ما
به هر اطاق و به هر کنج خانه سر زدنت
میان گلدانها
گلی ز شاخه ربودن به زلف برزدنت
سپس به نغمه گری بوسه های خاطره ساز
به گونه و لب من تا دم
سحر زدنت
دوباره نغمه زنان به وقت صبح
چو مرغان ز خانه پر زدنت


مهدی سهیلی

 

[شبگرد23]

کار خاصی نکرد
فقط
نشست
مثل ِ مِهی سبک
تنهایی ِ غلیظ ِ مرا
در بغل گرفت
"مژگان عباسلو"

 

[شبگرد23]

.از ملکوت چراهای کودکانه
به قعر ظلمانیِ باید های بزرگسال
تبعیدمان کرده اید؛
بی آنکه بدانیم چرا؟
(مرحوم حسین پناهی )

 

[naghmeirani]

های نارنجی!
ترنج به دست بگیرم
یوسفم می شوی
بر درگاه بایستی؟
می خواهم زخمی عمیق بسازم
که جامت به دستم باشم
گاه و بی گاه
می خواهم بنوشمت
مزه مزه نگاه نگاه
تا آخرین قطره
تا سپیده ی پگاه.

-------------
عباس معروفی

 

[شبگرد23]

تو چه گفتی سهراب؟
قایقی خواهم ساخت ...
با کدوم عمر دراز؟
نوح اگر کشتی ساخت، عمر خود را گذراند
با تبر روز و شبش، بر درختان افتاد
سالیان طول کشید، عاقبت اما ساخت
پس بگو ای سهراب ... شعر نو خواهم ساخت
بیخیال قایق ....
یا که میگفتی ....
تا شقایق هست زندگی باید کرد؟
این سخن یعنی چه؟
با شقایق باشی.... زندگی خواهی کرد
ورنه این شعرو سخن
یک خیال پوچ است
پس اگر میگفتی ...
تا شقایق هست، حسرتی باید خورد
جمله زیباتر میشد
تو ببخشم سهراب ...
که اگر در شعرت، نکته ای آوردم، انتقادی کردم
بخدا دلگیرم، از تمام دنیا، از خیال و رویا
بخدا دلگیرم، بخدا من سیرم، نوجوانی پیرم
زندگی رویا نیست
زندگی پردرد است
زندگی نامرد است، زندگی نامرد است!

 

[naghmeirani]

کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی ست

فروغ فرخزاد
​

 

[شبگرد23]

مگسی را کشتم....

نه به این جرم که حیوان پلیدی است, بد است!

و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است!

طفل معصوم به دور سر من میچرخید!

به خیالش قندم!

یا که چون اغذیه ی مشهورش تا به این حد گندم!!!

ای دو صد نور به قبرش بارد!

مگس خوبی بود...

من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد...

مگسی را کشتم.....!

حسین پناهی

 

[mani24]

من اگر برخیزم​

​

تو اگر برخیزی​

​

همه برمی خیزند​

​

من اگر بنشینم​

​

تو اگر بنشینی​

​

چه کسی برخیزد ؟​

​

چه کسی با دشمن بستیزد ؟​

​

چه کسی​

​

پنجه در پنجه هر دشمن دون​

​

آویزد​

​

دشت ها نام تو را می گویند​

​

کوه ها شعر مرا می خوانند​

​

کوه باید شد و​

ماند​

​

رود باید شد و رفت​

​

دشت باید شد و خواند​

​

در من این جلوه ی اندوه ز​

چیست ؟​

​

در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟​

​

در من این شعله ی عصیان نیاز​

​

در​

تو دمسردی پاییز که چه ؟​

​

حرف را باید زد​

​

درد را باید گفت​

​

من چه می گویم​

، آه​

​

با تو کنون چه فراموشی ها​

​

با من کنون چه نشست ها ، خاموشی است​

​

تو​

مپندار که خاموشی من​

​

هست برهان فراموشی من​

​

من اگر برخیزم​

​

تو اگر برخیزی​

​

همه برمی خیزند​

​

و چه خواهد شد​

آن​

​

شعرازحمیدمصدق​

 

[شبگرد23]

من آن پیرمرد خمیده پشتم

که هر شب جمعه راهی دراز را می آید

تا فانوسی بر کند دخیلهای فراموش شده را.
...
توآن امام زاده مغروری

که یک هفته انتظار را

پایان نمی دهی به اجابتی

 

[mani24]

چیزی عوض نشده ست

کوچک که بودیم

تو چشم می گرفتی

من قایم می شدم

حالا باد چشم می گیرد

درخت قایم می شود

ماه و زمین جایشان را عوض می کنند

دریا می سوزد

موج ها جر می زنند

توفان لی لی می کند

چیزی عوض نشده ست

دنیا چشم گرفته ست و
قیامت قایم شده ست.

 

[naghmeirani]

اگر دیــدار هــر روزه ی ِ تو ،

عــادتی باشـد، عـادت،

به شــولای ِجانســوز ِجـــدایی؛

به آتش میــکشم

تمـــامی ِروزهای ِآفـت زده ی ِ دیـــدار را ؛

تا ازمیــان خاکســـترها بروید

از نــو،

"عشـــق، تنــها عشـــق"

برای تمـــامی لحــظه های دیـــدارها....



نیــلوفر ثانی.شباهنگ
​

 

[mani24]

اگر شبی فانوس ِ نفسهای من خاموش شد،
اگر به حجله آشنایی،
در حوالی ِ خیابان خاطره برخوردی
و عده ای به تو گفتند،
کبوترت در حسرت پر کشیدن پرپر زد!
تو حرفشان را باور نکن!
تمام این سالها کنار ِ من بودی!
کنار دلتنگی ِ دفاترم!
در گلدان چینی ِ اتاقم!
در دلم...
تو با من نبودی و من با تو بودم!
مگر نه که با هم بودن،
همین علاقه ساده سرودن فاصله است؟
من هم هر شب،
شعرهای نو سروده باران را
برای تو خواندم!
هر شب، شب بخیری به تو گفتم
و جواب ِ تو را،
از آنسوی سکوت ِ خوابهایم شنیدم!
تازه همین عکس ِ طاقچه نشین ِ تو،
همصحبت ِ تمام ِ دقایق تنهایی ِ من بود!
فرقی نداشت که فاصله دستهامان
چند فانوس ِ ستاره باشد،
پس دلواپس ِ‌انزوای این روزهای من نشو،
اگر به حجله ای خیس
در حوالی ِ خیابان خاطره برخوردی!


یغما گلرویی

 

[blue bee]

آیا باز هم باران به میهمانی گرگ خواهد رفت؟



دو…شاخه از یکی درخت :

یکی تیر تابوت و
یکی تخت گهواره ؟


نگران نباش گردوی پیر !
حالا هزار پاییز است
که گاه می آیند و
هزار بهار است که گاه می روند،
هیچ پرنده ای
آشیان پرنده دیگری را تصرف نخواهد کرد.

" سید علی صالحی ـ سمفونی سپیده دم "

 

[blue bee]

من ساده لوح نیستم
ساده ام،فقط سکوت می کنم.
من دست ها و
سنگ های ِ پنهان در آستین ِ آدم ها را
بسیار دیده ام.
حواس ام هست!
من دشنام ها خورده،
اما هرگز مزاحم ِ یکی مور خسته نبوده ام.
من
تهمت ها خورده،
اما هرگز مزاحم ِ یکی گزنده نبوده ام.
من سیلی ها خورده،
اما هرگز برای اشاره هم دستم بالا نرفته است.
با این حال
سوال سختی
بن گلویم را گرفته است:
اگر میل ِ به شعر در من نبود،
سنگ
در دست دیگران چه می خواست؟

"سيد علی صالحی "

 

[mani24]

چه قدر زود اتفاق می افتاد
بلند بالایان مگر چه می دیدند
که روز واقعه در مرگ دوست خندیدند
چگونه سرو کهن در میان باغ شکست
چگونه خون به دل باغبان افتاد
و باغ
باغ پر از گل در آن بهار چه شد ؟
در آن شب بیداد
کدام واقعه در امتداد تکوین بود
که باغ زمزمه عاشقانه برد از یاد
ببین ببین​

گل سرخی میان باغ شکفت
به دست خصم تبهکار اگرچه پرپر شد
بسا نوید بهاران دیگری را داد و خصم را آشفت

حمید مصدق

 

[I2ose]

من از زمانی که قلب خود را گم کرده است ميترسم
من از تصوير بيهودگی اين همه دست
و از تجسم بيگانگی اين همه صورت ميترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
ديوانه وار دوست می دارد تنها هستم
و فکر ميکنم...
و فکر ميکنم...
و فکر ميکنم...
و قلب باغچه در زير آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی ميشود.

فروغ فرخ زاد

 

[شبگرد23]

کمی صبر کن

آفتاب خواهد رفت

شب های زیبای کویر

پاداش شقایقی زیستن است !! ...



رحمانی شاهد

 

[mani24]

باد بی قراری

این بوی غربت است
که می آید
بوی برادران غریبم
شاید
بوی غریب پیرهنی پاره
در باد
نه !
این بوی زخم گرگ نباید باشد
من بوی بی پناهی را
از دور می شناسم :
بوی پلنگ زخمی را
در متن مه گرفته ی جنگل
بوی طنین شیهه ی اسبان را
در صخره های ساکت کوهستان
بوی کتان سوخته را
در مشام ماه
بوی پر کبود کبوتر را
در چاه
این باد بی قراری
وقتی که می وزد
دلهای سر نهاده ی ما
بوی بهانه های قدیمی
می گیرد
و زخمهای کهنه ی ما باز
در انتظار حادثه ای تازه
خمیازه می کشند
انگار
بوی رفتن
می آید

قیصر امین پور

 

[MaC_MaC]

بی تو
نه بوی خاک نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها
تسکینم؛
چرا صدایم کردی....چرا؟!!

(روحش شاد:حسین پناهی)