یه جاهایی از زندگیت هست که دوست داری تنها باشی ، تو خودت باشی ،هیشکی سراغت و نگیره اما ای دل غافل همه میان سراغت ولت نمیکنن هی برات مزه میریزن ، خودشیرینی میکنن هی بهشون میگی ببخش اما میخوام تنها باشم اما باز میرن رو مخت دست بردار نیستن اما امان از اون روزی که سعی میکنی از تنهاییات در بیایی و بری سراغ یکی فقط نگاش کنی یا کمی صحبت برات وقت ندارن ، ناز میکنن ، میگن شرنده بعدا ، انگار نه انگار که خودش اصرار داشت یه روزی تنهاییات و بدوزه
اونجاست که دلت میخواد داد بزنی آآآآااااااههههههههههههایی منم هستمااااااا
اونجاست که دلت میخواد خودت و خط خطی کنی، نباشی ، کم باشی اصلا یهو گم بشی بیان دنبالت ، سراغت و از همه بگیرن ، نگرانت بشن دلشوره بزنشون حتی گاهی از نبودت اشک بریزن .......
اما وقتی میبینی که انگار نه انگار از آدمای واقعیت فاصله میگیری یهو میری تو نت تو گوگول سرچ میکنی باشگاه مهندسان ایران روش کلیک میکنی صفحه باز میشه میری تو قسمت مهندسی کشاورزی
دو دل میشی بنویسی نویسی اما یهو دستات میلرزه منصرف میشی اما یهو یه چیز میگه اینجا نه پس کجا ؟ دوباره میری تا کمی فقط خالی بشی ، سبک بشی ، حتی اگه حرفات و نخونن مهم نیست برات اهان این خوبه تاپیک گپ و گفت مهندسین و باز میکنی بعد ارسال ............