كافيست مدتى نباشى
طورى فراموش مى شوى!
كه انگار از همان اول وجود نداشتى...
همان آدم ها كه بارها غصه شان را خوردی ،
غرورت را برايشان زير پا گذاشتى همانها كه گفتند اگر نباشى
دنيا برايم معنايى ندارد
دقیقاً "همانها" تو را همچون
خاطره اى فراموش شده
در زباله ى افكارشان مى اندازند.
احترام گذاشتیم ، فکر کردن نمی فهمیم...
توجه کردیم ، خیال کردن گدای محبتیم...
وای به حال این مردم...
نه محبت سرشان می شود ، نه توجه
کنار این مردم شاد نمی شوی ، فقط تنهایی را بیشتر حس می کنی...