غم نهان مرا کسی جز خدا نمی داند...
من گل نو شکفته عشق بودم که در آغاز فصل شکفتن اسیر دستان خزان شدم...
برای رفتن به عمق چشمان محبت اشک ندامت ریختم...
به خاطر روزهایی که خندیدم٬ گریستم...
به یاد" قلب خسته ای" تپیدم...
به یاد غم شکستم...
من گریستم...
گریستم...