عشقت هوای تازه است ، در این قفس که دارد
هر دفعه بوی تعلیق ، هر لحظه رنگ تکرار
از عشق اگر نگیرم ، جان دوباره ، من نیز
حل می شوم در اینان این جرم های بیزار
می رسد تا حوالی چشمت ، امتداد نگاه من بانو!
چه جناسی میان چشم تو و روزگار سیاه من بانو !
هان ببخشا اگر که آمده ام ، در حریم خدای چشمانت
سوختن در لهیب آتش عشق ، کیفر این گناه من بانو !
در نهان خانه ی جانم گل ياد تو درخشيد. باغ صد خاطره خنديد، عطر صد خاطره پيچيد: يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم. پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم. ساعتی بر لب آن جوی نشستيم. تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت من همه محو تماشای نگاهت. آسمان صاف و شب آرام.
يادم آيد تو به من گفتی: از اين عشق حذر کن! لحظه ای چند بر اين آب نظر کن! آب، آيئنه عشق گذران است، تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است! باش فردا که دلت با دگران است! تا فراموش کنی، چندی ازين شهر سفر کن! با تو گفتم حذر از عشق؟ ندانم سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پرزد چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی! من نه رميدم نه گسستم. باز گفتم که تو صيادی و من آهوی دشتم! تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم! حذر از عشق ندانم. سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم!
يادم آيد که دگر از تو جوابی نشيندم. پای در دامن اندوه کشيدم. نگسستم، نرميدم...
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم! نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم! نه کنی از آن کوچه گذر هم!...