بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم---همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم----شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم رخ یاد تو درخشید----بوی صد خاطره پیچید یاد صد خاطره خندید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم----پرگشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم
به تو گفتن حذر از عشق ندانم نتوانم----سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
روز اول که دلم به تمنای تو پر زد----چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی-----من نگسستم نپریدم نرمیدم
.
.
.
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم؟؟؟؟؟
شب به گلستان تنها منتظرت بودم بادة ناکامی در هجر تو پیمودم
منتظرت بودم ، منتظرت بودم
....................
آن شب جانفرسا من بیتو نیاسودم وه که شدم پیر از غم آن شب و فرسودم
منتظرت بودم ، منتظرت بودم
....................
بودم همه شب دیده به ره تا به سحرگاه ناگه چو پری خنده زنان آمدی از راه
غمها به سرآمد ، زنگ غم دوران ، از دل بزدودم
منتظرت بودم ، منتظرت بودم
....................
پیش گلها ، شاد و شیدا ، میخرامید آن قامت موزونت
....................
فتنة دوران دیدة تو ، از دل و جان ، من شده مفتونت
....................
درآن عشق و جنون ، مفتون تو بودم اکنون از دل من ، بشنو تو سرودم
منتظرت بودم ، منتظرت بودم
منتظرت بودم ، منتظرت بودم
هوا هوای بهار است و باده باده ناب
به خنده خنده بنوشیم و جرعه جرعه شراب
در این پیاله ندانم چه ریختی پیداست
که خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب
فرشته روی من ای آفتاب صبح بهار
مرا به جامی از این آب آتشین دریاب
به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش
به بزم ساده ما ای چراغ ماه بتاب
گل امید من امشب شکفته در بر من
بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب
مگر نه خک ره این خرابه باید شد
بیا که کام بگیریم از این جهان خراب ....
مشیری
دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد/ به زیر ان درختی رو که او گلهای تر دارد دراین بازار عطاران مرو هر سو چوبیکاران/به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]دلتنگی چه حس بدی است
تنهایی چه حس بدی است
كاش
پاره ای ابر میشدم دلم مهربانی میبارید
كاش نگاهم شرار نور میشد
آشتی میداد
و كه دوست داشتن چه كلام كاملی است
و من چقدر
دلم تنگِ دوست داشتن است[/FONT]
ستاره هاي سربي فانوسكاي خاموش من وهجوم گريه ازياد تو فراموش توبال و پر گرفتي به چيدن ستاره دادي منو به خاك اين غربت دوباره دقيقه هاي بي تو پرنده هاي خستن آيينه هاي خالي دروازه هاي بستن اگه نرفته بودي جاده پر از ترانه كوچه پر از غزل بود به سوي تو روانه اگه نرفته بودي گريه منو نميبرد پرنده پر نمي سوخت آيينه چين نميخورد اگه نرفته بودي و اگه نرفته بودي...... شبانه هاي بي تو يعني حضور گريه بامن نبودن تو يعني وفور گريه از تو به آينه گفتم ازتو به شب رسيدم نوشتمت روگلبرگ تورو نفس كشيدم از رفتن تو گفتم ستاره دربه در شد شبنم به گريه افتاد پروانه شعله ور شد