بزرگداشت سعدی

[negin:-]

امروز اول اردیبهشت، روز بزرگداشت سعدی شاعر بزرگ و نامی ایرانه.
یاد این شاعر یزرگ رو گرامی میداریم.

بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

 

[negin:-]

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی، که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و، تو هم‌چنان که هستی

 

[masisabz]

[SUB]شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی بی تردید بزرگترین شاعری است که بعد از فردوسی آسمان ادب فارسی را با نور خیره کننده اش روشن ساخت و آن روشنی با چنان تلألویی همراه بود که هنوز پس از گذشت هفت قرن تمام از تاثیر آن کاسته نشده است و این اثر تا پارسی برجاست همچنان برقرار خواهد ماند.[/SUB]
[SUB]تاریخ ولادت سعدی به قرینه ی سخن او در گلستان در حدود سال 606 هجری است. وی در آغاز گلستان چنین می گوید:[/SUB]
[SUB]«یک شب تأمل ایام گذشته می کردم و بر عمر تلف کرده تأسف می خوردم و سنگ سراچه دل را به الماس آب دیده می سفتم و این ابیات مناسب حال خود می گفتم:
[/SUB]

در اقصای عالم بگشتم بسی.. به سر بردم ایام با هر کسی​

تمتع به هر گوشه ای یافتم.. ز هر خرمنی خوشه ای یافتم​

چو پاکان شیراز خاکی نهاد.. دیدم که رحمت بر این خاک باد​

تولای مردان این پاک بوم.. برانگیختم خاطر از شام و روم​

دریغ آمدم زان همه بوستان ..تهیدست رفتن سوی دوستان​

به دل گفتم از مصر قند آورند ..بر دوستان ارمغانی برند​

مرا گر تهی بود از قند دست.. سخن های شیرین تر از قند هست​

نه قندی که مردم به صورت خورن.. که ارباب معنی به کاغذ برند»