رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی میکشیم
تا دوست را به یاری نخوانیم
برای او کاری میکنیم و این خود دل را شکیبا میکند
طعم توفیق را میچشاند
و چه تلخ است لذت را تنها بردن
و چه زشت است زیبایی را تنها دیدن
و چه بدبختی ازار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن
در بهشت تنها بودن سختر از کویر است
در بهار هر نسیمی که بر چهره ات میزند
یاد تنهایی را در سرت زنده میکند