نتایح جستجو

و شکستم، و دویدم، و فتادم درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی، پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز. در بن خاری، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان. بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، گستردن و به خود گستردن. و شیاریدم شب...

و شکستم، و دویدم، و فتادم درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی، پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز. در بن خاری، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان. بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، گستردن و به خود گستردن. و شیاریدم شب...

و شکستم، و دویدم، و فتادم درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی، پتره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز. در بن خاری، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان. بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، گستردن و به خود گستردن. و شیاریدم شب...

و شکستم، و دویدم، و فتادم درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی، پتره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز. در بن خاری، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان. بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، گستردن و به خود گستردن. و شیاریدم شب...

و شکستم، و دویدم، و فتادم درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی، پتره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز. در بن خاری، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان. بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، گستردن و به خود گستردن. و شیاریدم شب...

و شکستم، و دویدم، و فتادم درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی، پتره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز. در بن خاری، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان. بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، گستردن و به خود گستردن. و شیاریدم شب...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر...

تر او درآ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب «نگر» پاشیدم. در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم، بنشستم. آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زیبایان خندیدند، خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند. غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست. در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر بیشه،...

سلام. خوبین؟ ممنون بابت عکس.[IMG]

پیروزی آن نیست که هرگز زمین نخوری، آن است که بعد از هر زمین خوردن برخیزی. (مهاتما گاندی)

هر چیزی که بیرون از محدوده آبرو باشد جز شکست و تباهی نتیجه ای نخواهد داشت. (سامر سومروم)

انسان آن چیزی خواهد شد که خود باور دارد. (اودنه ساندرول)

بدی را با عدالت پاسخ دهید، مهربانی را با مهربانی. (کنفسیوس)

در معامله زندگی، آینده هیچ وقت با گذشته برابر نیست. (آنتونی رابینز)