نتایح جستجو

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزند با صبا گفت و شنيدم سحري نيست كه نيست

آن عشق که دیده گریه آموخت ازو دل در غم او نشست و جان سوخت ازو امروز نگاه کن که جان و دل من جز یادی و حسرتی چه اندوخت ازو ابتهاج

ما را همه شب نمي برد خواب اي خفته روزگار در ياب اي ديده عاشقان به رويت چون روي مجا وران به محراب

خوشا آنونكه سوداي تو ديرند كه سر پيوسته در پاي تو ديرند به دل ديرم تمناي كساني كه اند دل تمناي تو ديرند بابا طاهر

شبي كه ماه مراد از افق طلوع كند بود كه پرتو نوري به جام ما افتد

تو چهره ات شگفت ترین ست ای مخمل مقدس آتش ای بی خیال من در چشم های تو این مشت های بسته این شعله های بسته این شعله های پاک بلند آخر به انزوای سرد و قفس ها و فواره های منجمد روز راه خواهد یافت و طرح منفجر کننده ی آن بر گوش های محتضر مثل دو...

عشقبازي را تحمل بايد اي دل پايدار گر ملاي بود بود و گر خطايي رفت رفت

عشق شوري در نهاد ما نهاد جان ما در بوته سودا نهاد

تو سر گرمي كه در جمعي منم تنهاي سر گردان تو تنها نيستي من بخت تنها آفرين دارم

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری با نگاهی سرشکسته ، چشمهایی پینه بسته خسته از درهای...

يكشب آخر رو به صحراي عدم خواهم نهاد وين سراي غم فزا را پشت سر خواهم گرفت

نه گندم و نه سیب آدم فریب نام تو را خورد از بی شمار نام شهیدانت هابیل را که نام نخستین بود دیگر این روزها به یاد نمی آوری هابیل نام دیگر من بود یوسف ، برادرم نیز تنها به جرم نام تو چندین هزار سال زندانی عزیر زلیخا بود بتها ، الهه ها و پیکر تمام...

يكشب آخر تا رهم از دست خواهش هاي دل پرده روي ديده آشوبگر خواهم گرفت

مطرب دوره گرد باز آمد نغمه زد ساز نغمه پردازش سوز آوازه خوان دف در دست شد هماهنگ ناله سازش ای کوبان و دست افشان شد دلقک جامه سرخ چهره سیاه شیزی ز جمع بستاند سر خویش بر گرفت کلاه گرم شد با ادا و شوخی ی او رامشگران بازاری چشمکی زد به دختری طناز خنده یی زد...

آنجا كه تويي غم نبود رنج بلاهم مستي نبود دل نبود شور و نوا هم اينجا كه منم حسرت از اندازه فزونست خود داني و من دانم و اين خلق خدا هم

ای نازنین !‌ نگاه روان پرور تو کو ؟ وان خنده ی ز عشق پیام آور تو کو ؟ ای آسمان تیره که اینسان گرفته ای بنما به من که ماه تو کو ؟ اختر تو کو ؟ ای سایه گستر سر من ،‌ ای همای عشق از پا فتاده ای ز چه ؟ بال و پر تو کو ؟ ای دل که سوختی به بر جمع ، چون سپند مجمر تو را کجا شد و...

نسيمي كز بن آن كاكل آيو مرا خوشتر زبوي سنبل آيو چوشو گيرم خيالش را در آغوش سحر از بسترم بوي گل آيو بابا طاهر

درون آتش سوداي خام عشق و اميد اگر چه سوخته باشي هنوز كم داري

يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

الهي شكر خوبم من وبدي با هم كنار نميايم:( خوش كه گذشته كجاها رفتي خوب بود سفر