نتایح جستجو

نه آن سلامِ ساده به وقتِ طلوع نه این غروبِ اَخم آلود به وقتِ سلام ! ... نه ؛ این طور نمی شود از تو نوشت . باید به آفتاب بگویم تو را دوباره طلوع کند !

نه آن سلامِ ساده به وقتِ طلوع نه این غروبِ اَخم آلود به وقتِ سلام ! ... نه ؛ این طور نمی شود از تو نوشت . باید به آفتاب بگویم تو را دوباره طلوع کند !

از تو که مینویسم هم وزن را رعایت می کنم، هم قافیه... اگر خودت هم پیشم میبودی که دیگر همه چیز ردیف ردیف میشد

از تو که مینویسم هم وزن را رعایت می کنم، هم قافیه... اگر خودت هم پیشم میبودی که دیگر همه چیز ردیف ردیف میشد

کره ی زمین به این بزرگی ! ... اما نمی دانم چرا ... جز بــه " آغوشت " ... به هیچ جای دیگری تعلق ندارم ...؟!!

زندگی در اعماق عادت ها هیچ فرقی با مرگ ندارد تو مرده ای فقط معنای مرگ را نمی دانی! ----------- رسول یونان

هرگز نیا قول بده که خواهی آمد ... اما هرگز نیا ! اگر بیایی ، همه چیز خراب می شود . دیگر نمی توانم اینگونه بااشتیاق به دریا و جاده خیره شوم . من خو کرده ام به این انتظار ، به این پرسه زدنها در اسکله و ایستگاه . اگر بیایی من چشم به راه چه کسی بمانم ؟ (رسول یونان)

من صبح نیستم مهدیه میسی از شعرهای قشنگت شبت خوش

دراز می کشم و می میرم اگر مرا دوست نداشته باشی ، دراز می‌کشم و می‌میرم . مرگ نه سفری بی‌بازگشت است و نه ناگهان محو شدن . مرگ ، دوست نداشتن توست درست آن‌موقع که باید دوست بداری ... (رسول یونان)..

در اتاق تاریک وقتی سیگارم را روشن می کردم به شعله کبریت خیره ماندم و این شعر در ذهنم شکل گرفت تاریکی را نمی شود به آتش کشید باید تاریکی را روشن کرد! -------------- رسول یونان

فقط تاریکی می‌داند ماه چقدر روشن است فقط خاک می‌داند دست‌های آب، چقدر مهربان . معنی دقیق نان را فقط آدم گرسنه می‌داند فقط من می‌دانم تو چقدر زیبایی !

مگر می شود از این همه آدم یکی تو نباشی ؟ لابد من نمی شناسمت وگرنه بعضی از این چشم ها این گونه که می درخشند می توانند چشم های تو باشند! (رسول یونان)

. . مانده ام چگونه تو را فراموش کنم اگر تو را فراموش کنم باید... سال هایی را نیز که با تو بودم فراموش کنم دریا را فراموش کنم و کافه های غروب را باران را اسب ها و جاده ها را باید دنیا را زندگی را و خودم را نیز فراموش کنم تو با همه چیز در آمیخته ای " رسول يونان "

تقریبا همیشه اگه تولد دوستام باشه با کامی میام

محبت پدرم در قاب عکس آفتاب در پنجره من روی کاناپه. پدرم از کاغذ آفتاب از نور من از گوشت و پوست محبت نزدیک ساخته ما را به هم چون نفرت که دور می کند شیشه و سنگ را.

چه قشنگ بود من با گوشیم نمیتونم عکس بزارم:confused:

ندیده... ابر را چون لحافی بر سر کشیده خواهم خوابید برای دیدن رویاهایی که ندیده ام. رویاهای ندیده را خواهم دید زیر ابری چون لحاف.

آری اکادمی گوگوش:redface:

غبار گذشته کافه ای ویران است اسب سفید مرده تپانچه ای زنگ زده آینه ای شکسته گانگستری پیر از شعرم می گذرد.

حکایت کشتی ها او را به نام صدا زدند گریه کنان گریه کنان گفت:"رفتم". تا به خود بیایم و بگویم نرو مثل ترانه ای نسروده در میان دود سیگار گم شد داستان عشق من چنین پایان گرفت.