نتایح جستجو

جاده هنوز خیس استومن همچنان می روم به خیال رد پای اشکهایت ولی تردید مرا زجر می دهد نمی دانم این خیسی اشکهای توست یا خیسی شرم این جاده از شکست دوباره من؟؟؟

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

تاب بنفشه می زند طره مشک سای تو پرده غنچه می درد خنده دلگشای تو

قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق و عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست چه سرنوشت تلخ و غریبی كه هر بار ستاره های زندگی ات را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره امید كنی وخود در تنهایی وسكوت با چشمهایی خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره بنشینی و خموش و بی صدا به شادی...

دردا که بهار عیش ما آخر شد دوران گل از باد فنا آخر شد

گاهی که دلم به اندازه ی تمام غروبها می گیرد چشمهایم را فراموش می کنم اما دریغ که گریه ی دستانم نیز مرا به تو نمی رساند من از تراکم سیاه ابرها می ترسم و هیچ کس مهربانتر از گنجشکهای کوچک کوچه های کودکی ام نیست و کسی دلهره های بزرگ قلب کوچکم را نمی شناسد و یا کابوسهای شبانه ام را نمی داند

داریم دلی صافتر از سینه صبح در پاکی و روشنی چو آیینه صبح

یا عافیت از چشم فسون سازم ده یا آن که زبان شکوه پردازم ده

از من رمیده ای و من ساده دل هنوزبی مهری و جفای تو باور نمی کنمدل را چنان به مهر تو بستم که بعد از ایندیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم رفتی و با تو رفت مرا شادی و امیددیگر چگونه عشق تورا آرزو کنمدیگر چگونه مستی یک بوسه تورادراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم

یا درد و غمی که داده ای بازش گیر یا جان و دلی که برده ای بازش ده

موی سپید آیت پیری است در جهان گوش تو از سپیدی مو شکوه ها شنید

تا که دفع شرشان از بهر ما مشکل شود دشمنان ما عموما دوست با یک دیگرند

در خون نشست غنچه که شد همنشین خار گردن فراخت سرو ز برچیده دامنی

هر چه نزدیکتر آییم به تنگ پرده مات نماید پر رنگ (شهریار)

در آمد باغبان خرسند و خوشنود تکانی داد و درب باغ بگشود (شهریار)

وین مکافات خانه کیهان خیره و سرسری نینگارد (شهریار)

یا که دلش در غم ما سوخته وز دل من سوختن آموخته (شهریار)

تنها امید جنت موعود مانده است آنجا مگر که سیزده خود بدر کنیم

بار خدایا از کوی تو بیرون نرود پای خیالم نکند فرق به حالم چه بدانی چه بخوانی چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی نه من آنم که برنجم نه تو آنی که برانی

[IMG]