نتایح جستجو

عليك سلام صبح شما هم به خير و شادي صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

اگر به رنگ عقيقی شد اشک من چه عجب که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقيق

مقام امن و می بی‌غش و رفيق شفيق گرت مدام ميسر شود زهی توفيق جهان و کار جهان جمله هيچ بر هيچ است هزار بار من اين نکته کرده‌ام تحقيق دريغ و درد که تا اين زمان ندانستم که کيميای سعادت رفيق بود رفيق

همه با آينه گفتم ، آری همه با آينه گفتم ، که خموشانه مرا می پاييد ، گفتم ای آينه با من تو بگو چه کسی بال خيالم را چيد ؟ چه کسی صندوق جادويی انديشه من غارت کرد؟ چه کسی خرمن رويايی گل های مرا داد به باد؟ سر انگشت بر آيينه نهادم پرسان : چه کس آخر چه کسی کشت مرا که نه دستی به مدد از سوی ياری...

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد آنرا که وفا نیست ز عالم کم باد دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جز غم که هزار آفرین بر غم باد در عشق توام نصیحت و پند چه سود زهراب چشیده ام مرا قند چه سود گویند مرا که بند بر پاش نهید دیوانه دل است پای بر بند چه سود تا با غم عشق تو مرا کار افتاد بیچاره دلم در غم...

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران رفتم از کوي تو، ليکن عقب سر نگران ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي تو بمان و دگران ، واي به حال دگران

آزموده‌ايم در اين شهر بخت خويش بيرون کشيد بايد از اين ورطه رخت خويش از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خويش دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرود گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خويش کای دل تو شاد باش که آن يار تندخو بسيار تندروی نشيند ز بخت...

قبول باشه

ببخشيد من امدم .....ميگم بهتر نيست راجبش صحبت نكنيم

من بر ميگردم تا دقايقي ديگر

مصداق حرفهاي ديروز... شايد هم برداشت من غلط بوده چي فكر ميكني؟؟

بحث ضعيف شدن نيست ...ما نمي توانيم هميشه تقصير ها را گردن كسي بياندازيم و ديگران را مقصر قلمداد كنيم..........

از غم خبری نبود اگر عشق نبود دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود ؟ بی رنگ تر از نقطه ی موهومی بود این دایره ی کبود ، اگر عشق نبود از آینه ها غبار خاموشی را عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود ؟ در سینه ی هر سنگدلی در تپش است از این همه دل چه سود اگر عشق نبود ؟ بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود ؟ دل چشم نمی...

يك مقدار جا خوردم

خوش امديد...ناراحت نه ولي...

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وين راز سر به مهر به عالم سمر شود

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

آن يار کز او خانه ما جای پری بود سر تا قدمش چون پری از عيب بری بود

گوهر مخزن اسرار همان است که بود حقه مهر بدان مهر و نشان است که بود عاشقان زمره ارباب امانت باشند لاجرم چشم گهربار همان است که بود از صبا پرس که ما را همه شب تا دم صبح بوی زلف تو همان مونس جان است که بود طالب لعل و گهر نيست وگرنه خورشيد همچنان در عمل معدن و کان...

آخر اين نشد اين نشد که من در پس گلدان گريه ها هر شب نهال ناقص شعري را نشا کنم و تو آنسوي ترانه ها خواب لاله و افرا و ستاره ببيني