خب حالا که جواب همه رو دادم، یه حرفم خودم بزنم:
تو کشوری که شادی توش گناهه و دلخوشی یعنی سبک سری و اگر بخندی میگن دیوونست، تو جایی که آدما نه به خاطر لیاقت و ضوابط بلکه به خاطر پارتی و روابط به یه جایی میرسن، جایی که دغدغه آدماش فقط نون باشه، جایی که مردمش میانگین 2 دقیقه مطالعه در نمیدونم روز...