نتایح جستجو

مژه سياهت ار كرد به خون ما اشارت ز فريب او بينديش و غلط مكن نگارا

مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت

من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از این

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر یادگاری که در این گنبد دوار بماند

مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان رشته به رشته نخ به نخ، تار به تار پو به پو

ما زنده از آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست

درد عشقی کشیده ام که مپرس زهر هجری چشیده ام که مپرس

دوست عزیز نمیشه که از هرجا خواستیم شعرو کات کنیم... یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

تارو پود عالم امکان، به هم پیوسته است عالمی را شاد کرد آنکس که یک دل شاد کرد

تو آمدی وندانی مرا کجا بردی به بند عشق کشیدی و تا خدا بردی چو ذره بودم وعشق تو آفتابم کرد مرا نگر که کجابودم و کجا بردی

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

می بخشی یا الهی، جرم مرا که گاهی گر غیر حضرت تو یاری گزیده بودم

مصرع آخرش : هستند غرق نعمت حاجي قوام ما از من است این غم که در جان من است دیگر این خود کرده را تدبیر نیست

خدایا اون چیزی رو که میخواستی بفهمم، خوووب فهمیدم... شرمندم:w05:

تا بوده چشم عاشق در راه يار بوده بي آنكه وعده باشد در انتظار بوده

[IMG]

[IMG]

تا بشكفد به گلشن دلها گل اميد ما را به فيض لطف نسيم صبا ببخش