نتایح جستجو

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

رسم بد عهــــــــــدی ایام چو دید ابر بهار گریه اش بر سمن و سوسن و نسرین آمد

عقل باری خسروی می‌کرد بر ملک وجود باز چون فرهاد عاشق بر لب شیرین اوست

مگر حلال نباشد که بندگان ملوک ز خیل خانه برانند بی‌نوایی را

یارب سببی ساز که یارم به سلامت بازآید و برهاندم از بنــــــــد ملامت

یارا ! بهشت، صحبت یاران همدم است دیدار یار نامتناسب جهنم است

هر دم از این باغ بری می رسد تازه تر از تازه تری می رسد

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

ای ز تب مهر توام سوخته دل در تب و تاب تاب بر آن زلف مده، شد دل بی تاب خراب

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

البته من شعری که شما نوشتین رو به صورت زیر خوندم در این درگه که گه گه، کَه، کُه و کُه، کَه شود ناگه به امروزت مشو غــــــــــــرّه که از فردا نه ای آگه که از نظر قافیه و معنی هم معتبرتره ولی برای شما که با دال ختم کردین شعر زیر رو می ذارم: دل در بر و می در کف و معشوق به کام است سلطان جهانم...

دست از طلب ندارم تا کام من برآید با جان رسد به جانان یا جان ز تن برآید

وصالت گــــر مرا گـــــردد میسر بود هر روز من چون عید نوروز

نسترن جام عقیـــقی به سمن خواهد داد چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

درهوایت بیقــــرارم روز و شب سر زکویت برندارم روز و شب

نگارینا دلم جز تو دگر دلبــــــــر نمی خواهد دلم غیر از تو زیبارو، گلی دیگر نمی خواهد

من بی ناب زیســـــتن نتوانم بی باده کشــــید بار تن نتوانم من تشنه آن دمم که ساقی گوید یک جام دگر ستان و من نتوانم