بهترین شعری رو که دوست داری چیه؟

[baran72]

کار مانیست شناسایی راز گل سرخ
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم ​

 

[Ahmad Engineer]

با وجود تو سختي هاي زندگي برايم چه آسان شد ، غم و غصه هاي تلخ زندگي برايم
چه شيرين شد
تنهايي از کنارم رفت و تنها تو ماندي و درد دلهاي شيرينت در قلبم
با وجود تو احساس در وجودم جان گرفت و کلام عشق بر روي لبانم دوباره شدي
جاري شد. با وجود تو خوشبختي را در زندگي ام تضمين ميکنم و لبخند خوشحالي را
بر روي لبانم هميشگي ميدانم
با وجود تو ديگر به هيچ کس نظري نمي اندازم ، حتي اگر فرشته اي از سوي آسمان
به سوي من بيايد

 

[@OMID@]

گل من گریه نکن

گل من گریه نکن

شب و تنهایی و غربت،اشک غم به روی چشمام
​

چی میشد تو اون نگاهت،من بگم تموم حرفام


​

گفتی عشق من چه سخته،لحظه های بیقراری​

انگاری یه بی پناهم،وقتی دستامو نداری​

میدونم تو هم غریبی،نزار اون چشات بباره​

عاشقا همیشه خستن،اینا رسم روزگاره


​

سلطه ی سنت غم رو،تویه قلبشون کشیدن​

با دلی پر از گرفته،باز به تنهایی رسیدن


​

قلب عاشقو غم عشق،مثل جنگ سنگ و شیشه​

سرنوشت عشق اما،یه روزی خاطره میشه


​

یه روزی دستای سردم،دست تنهاتو میگیره
​

گل من گریه نکن تو،دلم از غصه میمیره


​

اگه من تو شهر دورم،این دعام پشتو پناته​

شونه های خسته ی من،تا همیشه تکیه گاته


​

امشب هم مثل همیشه،یه دعا برای فردات​

ای خدا مواظبش باش،دستشو بگیر تو دستات ​

 

[F A R Z A N E]

گفت دانایی که گرگی خیره سر / هست پنهان در نهاد این بشر
هرکه با گرگش مدارا می کند / خلق و خوی گرگ پیدا می کند
هرکه گرگش را دراندازد به خاک / رفته رفته می شود انسان پاک
زور بازو چاره ی این گرگ نیست / صاحب اندیشه داند چاره چیست
تا جوانی جان گرگت را بگیر / وای گر این گرگ گردد با تو پیر
​

 

[daneh jou]

ز همه دست کشیدم که تو باشی همه ام
با تو بودن ز مه دست کشیدن دارد

 

[masoud_2000]

از عشق تو گفتیم و نمک گیر شدیم

تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم

گفتند غروب جمعه خواهی آمد

آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم . . .

 

[masoud_2000]

حدس

و حدس مي زنم شبي مرا جواب ميكني

و قصر كوچك دل مرا خراب ميكني

سر قرار عاشقي هميشه دير كرده اي

ولي براي رفتنت عجب شتاب ميكني

من از كنار پنجره تو را نگاه ميكنم

و تو به نامديگري مرا خطاب مي كني

چه ساده در ازاي يك نگاه پك و ماندني

هزار مرتبه مرا ز خجلت آب ميكني

به خاطر تو من هميشه با همه غريبه ام

تو كمتر از غريبه اي مرا حساب ميكني

و كاش گفته بودي از همان نگاه اولت

كه بعد من دوباره دوست انتخاب مي كني

از مریم حیدرزاده

 

[t4t]

اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری

چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد


و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس

ز حقه دهنش چون شکر فروریزد


من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم

بس آب روی که با خاک ره برآمیزد


فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست

کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد


تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز

هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد


بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ

که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

 

[AndanaEnd]

کهکشانها کو زمینم؟
زمین کو وطنم؟
وطن کو خانه ام؟
خانه کو مادرم؟
مادر کو کبوترانم؟
من گم شدم در تو یا تو گم شدی در من ، ای زمان؟...

زنده یاد حسین پناهی

 

[mani24]

اگر یک آسمان دل را به قصد عشق بردارم میان عشق
و زیبایی تو را دوست می دارم
تو را عاشقانه دوست دارم
مثل گلهای بهاری
مثل پنجره های باز رو به دریا
مثل گلهای عاشق در باغچه های انتظار
تو را مثل خودت پاک و معصوم دوست دارم
من عاشقم
عاشق صدای شرشر بارن
عاشق پنجره های خیس باران خورده
و عاشق کوچه های نمناک انتظار
من عاشقم
عاشق شبهای پر ستاره و مهتابی
در کوچه پس کوچه های دلواپسی در انتظار دیدار یک آشنا
من عاشقم
عاشق پاکی و معصومیت
عاشق نگاهی پاک و بی ریا
عاشق سبزی بهار و عاشق تمام شقایق های

 

[F A R Z A N E]

​

می دانی ...

خوب که فکر می کنم

می بینم گاهی یک شکلات ِ مغزدار

بیشتر میچسبد....

تا

عاشقانه های این عشق های تو خالی....​

​

 

[baran72]

خانه دوست کجاست؟
در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
نرسیده به درخت
کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پر های صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد
در صمیمیت سیال فضا...خش خشی می شنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا جوجه بر دارد از نور
و از او می پرسی:
"خانه دوست کجاست"

 

[mani24]

[FONT=arial,helvetica,sans-serif]در انتظار بهار...[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]از کوچه زمستان با پای برهنه عبور می کنم[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]دیگر نمی خواهم دلم سرد زمستان باشد[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]دیگر نمی خواهم با بوی پاییز در حوالی زمستان پرسه بزنم...[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]در انتظار بهارم...[/FONT]
[FONT=arial,helvetica,sans-serif]حتی بدون پا...[/FONT]​

__________________

 

[honey2009]

راز این داغ نه در سجده‌ی طولانی ماست


بوسه‌ی اوست که چون مهر به پیشانی ماست





شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار


باز هم پنجره‌ای در دل سیمانی ماست





موج با تجربه‌ی صخره به دریا برگشت


کمترین فایده‌ی عشق پشیمانی ماست





خانه‌ای بر سر خود ریخته‌ایم اما عشق


همچنان منتظر لحظه‌ی ویرانی ماست





باد پیغام رسان من و او خواهد ماند


گرچه خود بی‌خبر از بوسه‌ی پنهانی ماست​

 

[honey2009]

حلقه ی دوزخ

اگر چون رود می‌خواهد که با دریا بیامیزد​

بگو چون چشمه بر زانو گذارد دست و برخیزد​

به حرف دوستان از دست من دامن مکش هرچند​

به ساحل گفته‌اند از صحبت دریا بپرهیزد​

چه بیم از دیگران؟ در چشم مردم بوسه می‌گیریم​

که با این معصیت‌ها آبروی ما نمی‌ریزد​

بیا سر در گریبان هم از دنیا بیاساییم​

مگر ما را خدا «باهم» در آن دنیا برانگیزد​

در این پیرانه سر، سجاده‌ای دارم که می‌ترسم​

خدا با آن مرا از حلقه‌ی دوزخ بیاویزد​

مرا روز قیامت با غمت از خاک می‌خوانند​

چه محشر می‌شود مستی که از خواب تو برخیزد​

​

از استاد فاضل نظری
یادم رفت بگم،شعر قبل هم از همین استاد بود​

 

[mani24]

روزگاری خواهد رسید ....

همچنان که در آغوش دیگری خفته ای ،

به یاد من ...

ستاره ها را خواهی شمرد تا آرام شوی

دلت هوایم را خواهد کرد ...

به یاد خواهی آورد باهم بودن هایمان را ...

به یاد خواهی آورد خنده هایم را ...

به یاد خواهی آورد اشک هایم را ...

به یاد خواهی آورد حرف هایم را ...

به یاد خواهی آورد شیطنت و عشق بازی هایم را ...

مطمئنم در آن لحظه در دلت می گویی :

من تو را می خواهم ....

ولی آن لحــــــظه دیگر برگشتی امکان پذیر نیست ..

و من در آغوش دیگری تصویر تو را فراموش خواهم کرد...​

 

[aynaz.m]

عشق رازی دارد که هنوز نفهمیدمش
تنها میدانم میخواهم بجای سخن از عشق
دوباره طعم عشق را بچشم تا دوباره
بشوم شاد و سرخوش بدون انکه غمهایم را کسی ببیند

 

[پروانه شیرازی]

[FONT=&quot] [/FONT]
​

[FONT=&quot]بیخودی پرسه زدیم، صبحمان شب بشود[/FONT][FONT=&quot][/FONT]
​

[FONT=&quot]بیخودی حرص زدیم،سهممان کم نشود[/FONT][FONT=&quot][/FONT]​

[FONT=&quot]ما خدا را با خود، سر دعوا بردیم و قسمها خوردیم[/FONT][FONT=&quot][/FONT]​

[FONT=&quot]ما به هم بد کردیم، ما به هم بد گفتیم[/FONT][FONT=&quot][/FONT]​

[FONT=&quot]ما حقیقت هارا، زیر پا له کردیم[/FONT][FONT=&quot][/FONT]
​

[FONT=&quot]...[/FONT][FONT=&quot]و چقدرحظ بردیم، که زرنگی کردیم[/FONT][FONT=&quot][/FONT]​

[FONT=&quot]روی هرحادثه ای، حرفی از مهر زدیم[/FONT][FONT=&quot][/FONT]​

[FONT=&quot]از تو من میپرسم ، ما که راگول زدیم؟؟؟[/FONT]​

 

[mani24]

شعر اول

اثری از‫:‬ رافائل آلبرتی, مودب میرعلایی​

کبوتر اشتباه کرده است.
چه اشتباهی.
سوی شمال رفت، به جنوب رسید.
فکر کرد گندم، آب است.
چه اشتباهی.
فکر کرد دریا، آسمان است
و شب، بامداد.
چه اشتباهی.
ستاره ها، قطره های شبنم،
و گرما، برف
چه اشتباهی.
که دامن ات، پیراهنش بود،
و دل ات، لانه اش.
چه اشتباهی.
(او بر ساحل خوابید،
تو بر بالای شاخه ای.)​

 

[mani24]

شعر دوم

اثری از‫:‬ مودب میرعلایی, ویلیام کارلوس ویلیامز​

آلوهایی را که

در یخچال بودند
خورده ام

و اینکه تو شاید آن ها را
برای صبحانه
گذاشته بودی

مرا ببخش
خوشمزه بودند
خیلی شیرین
و خیلی سرد​

 

[mani24]

شعر سوم

اثری از‫:‬ سونگ سان, مودب میرعلایی​

ده سال صبوری

برای ساختن این کلبه‌ی کوچک.
حالا، بادِ سرد در نیمی از آن خانه کرده است
و نیمه ی دیگر پُر از مهتاب است.

دیگر جایی برای کوه‌ها و طوفان نیست
پس آن‌ها باید بیرون بمانند.​

* سونگ سان شاعر کره ای تولد ۱۴۹۳/مرگ ۱۵۸۳

 

[mani24]

شعر چهارم

اثری از‫:‬ بورخس, مودب میرعلایی​

​

بزرگترین گناهی را که یک انسان می تواند مرتکب شود
مرتکب شده ام ، خوشبخت نبوده ام.
بگذار بهمنِ یخ زدهِ بیرحمِ نسیان

مرا در کام خود فرو برد،نابود کند، بی شفقتی.
پدر و مادرم مرا برای زیبایی و
بازی شگفت انگیز زندگی به دنیا آوردند،
برای زمین ، آب ، آتش و هوا
من به آن ها خیانت کردم از این رو که خوشبخت نبودم
و آرزوی نخستین آنها برآورده نشد.
ذهن من خود را وقف لجاجتِ متقارنی برای هنر کرده است
که دمیدن در حباب است ، من بزدل بودم.
آن ها شجاعت را به من آموختند.
و من آن را پس زدم، آنچه بیش از هر چیز مرا دنبال می کند:
من انسانی نگون بخت بوده ام.​

 

[mani24]

شعر پنجم:به هنگام زاده‌شدن کودکانم و در حال خواندنِ سیلویا پلات

انچه کروگ

کیست این پسرک خشمگین
که از شانه‌هایش جیغ زنان بیرون می‌جهد
که بازوی چرب‌اش می‌پیچد،
که دهان کوچک‌اش از فریاد می‌درد؟

این دست‌ها پیش از آنکه او را محکم بگیرد چه کرده‌اند؟
این دهان پیش از این محبت‌ها چه کرده است؟
به سوی من برمی‌گردد مثل گیاه کوچکِ گرسنه‌ای
بینی‌اش حفره‌ای می‌نشاند بر پستانم
که پس از اولین جرعه، خالی می‌شود
و آرام می‌شود مثل حیوانی کوچک
و صورت از شیر سرریز می‌شود.

کیست این دخترک عجیب
صورت سرخ‌اش با هر جیغ درهم می‌پیچد
اشک ها بر گونه‌های کوچک عصبانی‌اش می‌ریزند
مشت‌هایش ملامت‌بار بر زمین می‌کوبند.

چرا این همه خشمگین‌اند؟
چرا صدایشان اینگونه روشن است؟
چرا در این چشم‌های آبی کوچک‌ این همه اعتراض است؟
در اتاق مرطوب بچه‌ها می‌خوابند با لباس‌های
مخصوص یک شکل
استخوان‌ها به مچ‌بندِ نام‌هایشان عادت کرده‌است
پلک‌هایشان چنان نازک مثل برگ گلها است
نفس‌‌هاشان مثل شب‌پره خس‌خس می‌کند
چه می‌توانم بکنم جز آرزوی اینکه
هرگز غیرعادی نشوند
که ساده عشق بورزند و بی‌ریا زندگی کنند
که مرا چون تپه‌ای گرم بیاد بیاورند
و اینکه دست‌هایم چه مهربان بودند
برای هر پستی و بلندی کوچک جسم‌شان؟

Antjie Krog
متولد ۱۹۵۲، شاعر و نویسنده ی افریقای جنوبی.

 

[پروانه شیرازی]

[FONT=&quot]ابا صالح التماس دعا هرکجارفتی یاد ما هم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]نجف رفتی، کاظمین رفتی، کربلا رفتی یادماهم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]مدینه رفتی به پابوس قبر پیغمبر، مادرت زهرا[/FONT]​

[FONT=&quot]به دیدار قبر مخفیش کوچه هارفتی یادما هم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]ابا صالح التماس دعا هرکجارفتی یاد ما هم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]شب جمعه کربلا رفتی یاد ماهم کن چون زدی بوسه[/FONT]​

[FONT=&quot]کنار قبر ابالفضل باوفا رفتی یادماهم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]نماز حاجت خواندی ازبرای سرش مسجد کوفه دعا کردی ازبرای سحر التماس دعا یادما هم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]شدی محرم در مراسم حج یامنا رفتی یاد ما هم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]به هرجارفتی برو مهدی اما هرکجا رفتی یاد ما هم باش[/FONT]​

[FONT=&quot]آقا جان عاجرک الله یا صاحب الزمان[/FONT]​

 

[..:PURE:..]

این شعرو اولین بار تو کتاب فارسی عمومی ترم پیش دیدم...
وقتی خوندمش..بدجور به دلم نشست...

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم !


در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید


یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم


ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ


یادم آید : تو بمن گفتی :
ازین عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ، آئینة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن !


با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پیش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید


یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم ، نرمیدم


رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم​

فریدون مشیری

 

[IRANIAN VOCAL]

شعر خیلی زیاده ولی:

قدرِ محبتو بدون تویِ دنیا کمه
همدمِ خوب و مهربون تویِ دنیا کمه

 

[bebinan]

من میخوام رییس شم
من میخوام رییس شم
می تونم رییس شم؟
می تونم؟ می تونم؟
قول؟ قول قول؟
یوهو! دیگه من رییسم.
من رییسم.
.
.
.
.
خوب حالا چیکار کنیم؟

 

[سارا..]

برف، یك دسته كلاغ.
جاده یعنی غربت.
باد، آواز، مسافر، و كمی میل به خواب.
شاخ پیچك و رسیدن و حیاط.
من، و دلتنگ، و این شیشه ی خیس.
می‌نویسم، و فضا.
می‌نویسم، و دو دیوار، و چندین گنجشك.
یك نفر دلتنگ است.
یك نفر می‌بافد.
یك نفر می‌شمرد.
یك نفر می‌خواند.
زندگی یعنی: یك سار پرید.
از چه دلتنگ شدی؟
دلخوشی‌ها كم نیست: مثلاً این خورشید،
كودك پس فردا،
كفتر آن هفته.
یك نفر دیشب مرد و هنوز، نان گندم خوب است.
و هنوز آب، می‌ریزد پایین اسب‌ها می‌نوشند.
قطره‌ها در جریان،
برف بر دوش سكوت
و زمان روی ستون فقرات گل یاس

 

[سارا..]

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیست

تومرا باز رساندی به یقینم کافیست

گاهگاهی که کنارت بنشینم کافیست

قانعم بیشتر ازاین چه بخواهم از تو

گاه ی از دور تو را خواب ببینم کافیست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

آسمانی!تودر آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

من همین قدر که با حال و هوایت گه گاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافیست

فکرکردن به تو یعنی غزل شور انگیز

که همین شوق مرا خوب ترینم کافیست​

محمد علی بهمنی

 

[سارا..]

برای تو و خويش
چشمانی آرزو می‌کنم
که چراغ‌ها و نشانه‌ها را
در ظلمات‌مان ببيند.
گوشی
که صداها و شناسه‌ها را
در بيهوشی‌مان بشنود
برای تو و خويش،
روحی
که اين همه را
در خود گيرد و بپذيرد
و زبانی
که در صداقت خود
ما را از خاموشی خويش بيرون کشد
و بگذارد
از آن چيزها که در بندمان کشيده است
سخن بگوئيم.

(مارگوت بیکل - ترجمه آزاد احمد شاملو)