خودتو با یه شعر وصف کن...!
- شروع کننده موضوع secret_f
- تاریخ شروع
چشم های من
این جزیره ها که در تصرف غم است
این جزیره ها که از چهار سو محاصره است در هوای گریه های نم نم
گرچه گریه های گاه گاه من آب می دهد درخت درد را
برق آه بی گناه من ذوب می کند سد صخره های سخت درد را
فکر می کنم عاقبت هجوم ناگهان عشقفتح می کند پایتخت درد را
این جزیره ها که در تصرف غم است
این جزیره ها که از چهار سو محاصره است در هوای گریه های نم نم
گرچه گریه های گاه گاه من آب می دهد درخت درد را
برق آه بی گناه من ذوب می کند سد صخره های سخت درد را
فکر می کنم عاقبت هجوم ناگهان عشقفتح می کند پایتخت درد را
دیریست در غیاب تو تحقیر می شوم
بازیچه تحجر و تزویر می شوم
آزادی ای شرافت سنگین آدمی
این روزها بدون تو تعزیر می شوم
فواره رها شده مصداق سعی ماست
پا می شویم و باز زمینگیر می شوم
قد راست می کنیم برای صعود و باز
از ارتفاع خویش سرازیر می شوم
امروز عقده دلمان باز می شود
فردا دوباره بغض گلوگیر می شوم
بازیچه تحجر و تزویر می شوم
آزادی ای شرافت سنگین آدمی
این روزها بدون تو تعزیر می شوم
فواره رها شده مصداق سعی ماست
پا می شویم و باز زمینگیر می شوم
قد راست می کنیم برای صعود و باز
از ارتفاع خویش سرازیر می شوم
امروز عقده دلمان باز می شود
فردا دوباره بغض گلوگیر می شوم
این روزها
آب وهوای دلم آنقدر بارانی ست
که رخت های دلتنگیم را
فرصتی برای
خشک شدن نیست
اینـــــ کـــــــــه نامشــــــــ زندگیستـــــــ
منــــــــ را کشتــــــــ!
مانده امــــــــ ...
آنکــــــــــه نامشـــــــ مرگـــــــــ استـــــــ
با منـــــــــ چـــــــــه مــــــــی کنــــــد؟!
دِلـَـــــمــ ؛
گـ ـاهے ميــگيـــ ـرَد !
گـ ـاهے ميــ ـسوزَد !
و حَتے گــ ـاهے ،
گــ ـاهے نـَ ـه _خِيــلے وَقتـــ هـ ـا_
ميـــ ـشِکَند !
امــ ـا هَنـــــ ـوز مے تَپـــَـ ـد ...
با مرغ پنهان
حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم
و زمان را با صدايت مي گشايي !
چه ترا دردي است
كز نهان خلوت خود مي زني آوا
و نشاط زندگي را از كف من مي ربايي؟
در كجا هستي نهان اي مرغ !
زير تور سبزه هاي تر
يا درون شاخه هاي شوق ؟
مي پري از روي چشم سبز يك مرداب
يا كه مي شويي كنار چشمه ادارك بال و پر ؟
هر كجا هستي ، بگو با من .
روي جاده نقش پايي نيست از دشمن.
آفتابي شو!
رعد ديگر پا نمي كوبد به بام ابر.
مار برق از لانه اش بيرون نمي آيد.
و نمي غلتد دگر زنجير طوفان بر تن صحرا.
روز خاموش است، آرام است.
از چه ديگر مي كني پروا؟
سهراب سپهري
دِلـَـــــمــ ؛
گـ ـاهے ميــگيـــ ـرَد !
گـ ـاهے ميــ ـسوزَد !
و حَتے گــ ـاهے ،
گــ ـاهے نـَ ـه _خِيــلے وَقتـــ هـ ـا_
ميـــ ـشِکَند !
امــ ـا هَنـــــ ـوز مے تَپـــَـ ـد ...
نزديك آي....
بام را برافكن ، و بتاب ، كه خرمن تيرگي اينجاست.
بشتاب ، درها را بشكن ، وهم را دو نيمه كن ، كه منم
هسته اين بار سياه.
اندوه مرا بچين ، كه رسيده است.
ديري است، كه خويش را رنجانده ايم ، و روزن آشتي بسته است.
مرا بدان سو بر، به صخره برتر من رسان ، كه جدا مانده ام.
به سرچشمه "ناب" هايم بردي ، نگين آرامش گم كردم ، و گريه سر دادم.
فرسوده راهم ، چادري كو ميان شعله و ، دور از همهمه خوابستان ؟
و مبادا ترس آشفته شود ، كه آبشخور جاندار من است.
و مبادا غم فرو ريزد، كه بلند آسمانه زيباي من است.
صدا بزن ، تا هستي بپا خيزد ، گل رنگ بازد، پرنده هواي فراموشي كند.
ترا ديدم ، از تنگناي زمان جستم . ترا ديدم ، شور عدم در من گرفت.
و بينديش ، كه سودايي مرگم . كنار تو ، زنبق سيرابم.
دوست من ، هستي ترس انگيز است.
به صخره من ريز، مرا در خود بساي ، كه پوشيده از خزه نامم.
بروي ، كه تري تو ، چهره خواب اندود مرا خوش است.
غوغاي چشم و ستاره فرو نشست، بمان ، تا شنوده آسمان ها شويم.
بدر آ، بي خدايي مرا بياگن، محراب بي آغازم شو.
نزديك آي، تا من سراسر ((من)) شوم.
mr.mohamadi
عضو جدید
خرمانتوان خورد از اين خارکه کشتيم
ديبا نتوان بافت از اين پشم که رشتيم
ماکشته ي نفسيمو بسي آخ برآيد زدل ما به قيامت
که چرا نفس نکشتيم
پيري وجواني پي هم چون شب و روزند
ماشب شد وروز آمدوبيدار نگشتيم
ديبا نتوان بافت از اين پشم که رشتيم
ماکشته ي نفسيمو بسي آخ برآيد زدل ما به قيامت
که چرا نفس نکشتيم
پيري وجواني پي هم چون شب و روزند
ماشب شد وروز آمدوبيدار نگشتيم
kag.kingboy
عضو جدید
شراب تلخ ميخواهم که مرد افکن بود زورش
که تا يکدم بياسايم ز دنيا و شر و شورش
که تا يکدم بياسايم ز دنيا و شر و شورش
آیینه پرسید که چرا دیر کرده است
نکند دل دیگری او را اسیر کرده است
خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است
تنها دقایقی چند تاخیر کرده است
گفتم امروز هوا سرد بوده است
شاید موعد قرار تغییر کرده است
خندید به سادگیم آیینه و گفت
احساس پاک تو را زنجیر کرده است
گفتم از عشق من چنین سخن مگوی
گفت خوابی , سالها دیر کرده است
در آیینه به خود نگاه می کنم , آه
عشق تو عجیب مرا پیر کرده است
راست گفت آیینه که منتظر نباش
او برای همیشه دیر کرده است
....
بهار بودم ...
خزانم کردند ...!
گل ریزان بودم ...
اشک ریزانم کردند ...!
برگ ریزانم کردند ...!
غرق اندر گل و بلبل بودم ...
همنشین با بارانم کردند ...!
گل می پروراندم اما ...
کنون صدای شکستن برگانم زیر پای عابران را می شنوی ...
آری ...
با سنگ دلی بهار را خزان کردند ...!
خزانم کردند ...!
گل ریزان بودم ...
اشک ریزانم کردند ...!
برگ ریزانم کردند ...!
غرق اندر گل و بلبل بودم ...
همنشین با بارانم کردند ...!
گل می پروراندم اما ...
کنون صدای شکستن برگانم زیر پای عابران را می شنوی ...
آری ...
با سنگ دلی بهار را خزان کردند ...!
برای دیدن عکس در اندازه اصلی اینجا کلیک کنید . اندازه اصلی 1035x671 پیکسل میباشد
یوسف گمگشته باز اید به کنعان غم مخور....کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن....وین سر شوریده باز اید به سامان غم مخور
گربهارعمر باشد باز بر تخت چمن....چتر گل در سرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزی برمراد ما نرفت....دایما یکسان نباشدحال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب...باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور
ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن....وین سر شوریده باز اید به سامان غم مخور
گربهارعمر باشد باز بر تخت چمن....چتر گل در سرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزی برمراد ما نرفت....دایما یکسان نباشدحال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب...باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور
سـرخـوشـ ز سبــوی غـم پنهـانی خـویشـمـ
چـونـــ زلفــ تو سـرگرمـ پریشـانی خـویشــمـ
در بـــزمــ وصـــالــ تو نگــویـمـ زكـمــ و بیــشـ
چـونــ آینـــه خـو كرده به حیرانیـــ خـویشــمـ
چـونـــ زلفــ تو سـرگرمـ پریشـانی خـویشــمـ
در بـــزمــ وصـــالــ تو نگــویـمـ زكـمــ و بیــشـ
چـونــ آینـــه خـو كرده به حیرانیـــ خـویشــمـ
mr.mohamadi
عضو جدید
شب بود باران ميباريد کودکي زير لب گفت خدايا گريه نکن ما آدما يه روزي خوب ميشيم
Ned_Anathema
عضو جدید
با کوچه اواز رفتن نيست
فانوس رفاقت روشن نيست
نترس از هجوم حضورم
چيزى جز تنهايى با من نيست
وقتى تو نباشى من به من مشكوكم
به هر گل به هر سايه روشن مشكوكم
مشكوكم به اشك كبوتر مشكوكم
مشكوكم به خواب خاكستر مشكوكم
بى تو به كابوس و به رويا مشكوكم
به شعله به پروانه حتى مشكوكم
باز امشب فانوسي روشن نيست
با سوگ اين شب يك شيون نيست
از كوكب تا كوكب خواموشي
شب هست و شوق شب كشتن نيست
ترسم نيست از ديوار از بن بست از سايه
تاريك تاريكم من از من ميترسم
چرا دل ببندم به شب كوچه گردى
كه از اين سكوت سترون ميترسم
من از سايه هاى شب بى رفيقي
من از نارفيقانه بودن ميترسم
مشكوكم به اشك كبوتر مشكوكم
مشكوكم به خواب خاكستر مشكوكم
با کوچه اواز رفتن نيست
فانوس رفاقت روشن نيست
نترس از هجوم حضورم
چيزى جز تنهايى با من نيست
شب هست و شوق شب كشتن نيست
فانوس رفاقت روشن نيست
نترس از هجوم حضورم
چيزى جز تنهايى با من نيست
وقتى تو نباشى من به من مشكوكم
به هر گل به هر سايه روشن مشكوكم
مشكوكم به اشك كبوتر مشكوكم
مشكوكم به خواب خاكستر مشكوكم
بى تو به كابوس و به رويا مشكوكم
به شعله به پروانه حتى مشكوكم
باز امشب فانوسي روشن نيست
با سوگ اين شب يك شيون نيست
از كوكب تا كوكب خواموشي
شب هست و شوق شب كشتن نيست
ترسم نيست از ديوار از بن بست از سايه
تاريك تاريكم من از من ميترسم
چرا دل ببندم به شب كوچه گردى
كه از اين سكوت سترون ميترسم
من از سايه هاى شب بى رفيقي
من از نارفيقانه بودن ميترسم
مشكوكم به اشك كبوتر مشكوكم
مشكوكم به خواب خاكستر مشكوكم
با کوچه اواز رفتن نيست
فانوس رفاقت روشن نيست
نترس از هجوم حضورم
چيزى جز تنهايى با من نيست
شب هست و شوق شب كشتن نيست
تو که رفتي پريشان شد خيالم
همه گفتن که من ديوانه حالم
نميدانند که اين ديوانه در فکر شفا نيست
هر چه هست اما بي وفا نيست
دور از اين هياهو
دلم کوير مي خواهد و
تنهايي و
سکوت و آغوش ِ سرد ِ شبي که آتشم را فرو نشاند.
نه ديوار،
نه در،
نه دستي که بيرونم کشد از دنيايم،
نه پايي که در نوردد مرزهايم،
نه قلبي که بشکند سکوتم،
نه ذهني که سنگينم کند از حرف،
نه روحي که آويزانم شود.
من باشم و
تنهايي ِ ژرفي که نور ستارگان روشنش مي کند
و آرامشي که قبل از هيچ طوفاني نيست
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
سیرم از زندگی و از همه کس دلگیرم
آخر از اینهمه دلگیری و غم می میرم
پرم از رنج و شکستن دل خوش سیری چند
دیگر از آمد و رفت نفسم هم سیرم
هرکه آمد دل تنهای مرا زخمی کرد
بی سبب نیست که روی از همه کس می گیرم
تلخی زخم زبان و غم بی مهری ها
اینچنین کرده در آیینه هستی پیرم
بس که تنهایم و بی همنفس و بی همراه
روزگاریست که چون سایه بی تصویرم
دلم آنقدر گرفته است خدا می داند
دیگر از دست دلم هم به خدا دلگیرم
آخر از اینهمه دلگیری و غم می میرم
پرم از رنج و شکستن دل خوش سیری چند
دیگر از آمد و رفت نفسم هم سیرم
هرکه آمد دل تنهای مرا زخمی کرد
بی سبب نیست که روی از همه کس می گیرم
تلخی زخم زبان و غم بی مهری ها
اینچنین کرده در آیینه هستی پیرم
بس که تنهایم و بی همنفس و بی همراه
روزگاریست که چون سایه بی تصویرم
دلم آنقدر گرفته است خدا می داند
دیگر از دست دلم هم به خدا دلگیرم
Similar threads
| Thread starter | عنوان | تالار | پاسخ ها | تاریخ |
|---|---|---|---|---|
|
آموزش وزن شعر فارسی | اشعار و صنايع شعری | 0 | |
|
شعر-بحر طویل | اشعار و صنايع شعری | 4 | |
|
کارگاه شعر تجربی و آموزش | اشعار و صنايع شعری | 28 | |
|
یه بیت به انتهای شعر اضافه کن | اشعار و صنايع شعری | 115 | |
|
داستان عاشقانه یک شعر معروف از مهرداد اوستا | اشعار و صنايع شعری | 2 |