بهترین شعری رو که دوست داری چیه؟

[naghmeirani]

یک و صد

او یک نگاه داشت
به صد چشم می نهاد
او یک ترانه داشت
به صد گوش می سرود
من صد ترانه خواندم و
نشنود هیچکس
من صد نگاه داشتم و
دیده ای نبود

 

[ali561266]

حرفها دارم اما ... بزنم یا نزنم؟
با توام، با تو خدا را! بزنم یا نزنم؟

همه حرف دلم با تو همین است که دوست...
چه کنم؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم؟

عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم
زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم؟

گفته بودم که به دریا نزنم دل اما
کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟

از ازل تا به ابد پرسش آدم این است:
دست بر میوه‌ی حوا بزنم یا نزنم ؟

به گناهی که تماشای گل روی تو بود
خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم؟

دست بر دست همه عمر در این تردیدم:
بزنم یا نزنم؟ ها؟ بزنم یا نزنم؟
شعر از : قیصر امین پور

 

[ali561266]

دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى‌کردم
به دریا مى‌زدم در باد و آتش خانه مى‌کردم

چه مى‌شد آه اى موساى من، من هم شبان بودم
تمام روز و شب زلف خدا را شانه مى‌کردم
نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر مى‌شد همه محراب را می‌خانه مى‌کردم
اگر مى‌شد به افسانه شبى رنگ حقیقت زد
حقیقت را اگر مى‌شد شبى افسانه مى‌کردم
چه مستى‌ها که هر شب در سر شوریده مى افتاد
چه بازى‌ها که هر شب با دل دیوانه مى‌کردم
یقین دارم سرانجام من از این خوب‌تر مى‌شد
اگر از مرگ هم‌چون زندگى پروا نمى‌کردم
سرم را مثل سیبى سرخ صبحى چیده بودم کاش
دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى‌کردم

 

[ali561266]

دلم امروز گواه است کسی می‌آید
حتم دارم خبری هست، گمانم باید...

فال حافظ هم هر بار که می‌گیرم باز
«مژده ای دل که مسیحا نفسی...» می‌آید
ماه در دست به دنبال که این‌گونه زمین
مست، می‌گردد و یک لحظه نمی‌آساید؟!
باید از جاده بپرسم که چرا می‌رقصد
مست موسیقی گامی شده باشد شاید!
... گله کم نیست ولی لب ز سخن خواهم بست
اگر آن چهره به لبخند لبی بگشاید

 

[ali561266]

پی تو در خلوت تو، شب همه شب بیدارم
ای سفر که من چشم به راهت دارم
خانه ام ابری و چشمان تو همچون خورشید
چه کنم؟ دست خودم نیست اگر می بارم
که برای من از این پنجره ها حرف بزن
من بدون تو از این پنجره ها بیزارم
جان من، هدیه ناچیزی تقدیم شما!
گرچه در شأن شما نیست، همین را دارم
کاش می شد در این حلقه، شبی از شب ها
دست در دست تو ای خوب ترین بگذارم
من که تا عشق تو باقی است، زمین گیر تو ام
لا اقل لطف کن از روی زمین بردارم

به امید ظهور

 

[ali561266]

از نو شکفت نرگس چشم انتظاري ام
گل کرد خار خار شب بي قراري ام

تا شد هزار پاره دل از يک نگاه تو
ديدم هزار چشم در آيينه کاري ام
گر من به شوق ديدنت از خويش مي روم
از خويش مي روم که تو با خود بياري ام
بود و نبود من همه از دست رفته است
باري مگر تو دست بر آري به ياري ام
کاري به کار غير ندارم که عاقبت
مرهم نهاد نام تو بر زخم کاري ام
تا ساحل نگاه تو چون موج بي قرار
با رود رو به سوي تو دارم که جاري ام
با ناخنم به سنگ نوشتم : بيا , بيا
زان پيشتر که پاک شود يادگاري ام​

 

[arc_neda]

وقتی .....​

وقتی دیگر نبود​

من به بودنش نیازمند شدم​

وقتی که دیگر رفت​

من به انتظارآمدنش نشستم​

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد​

من او را دوست داشتم​

وقتی او تمام کرد​

من شروع کردم​

من آغاز شدم​

و چه سخت است​

تنها متولد شدن​

مثل تنها زندگی کردن است،​

مثل تنها مردن است.​

 

[arc_neda]

کنار مشتی خاک
در دور دست خودم،تنها نشسته ام.
نوسانها خاک شد
و خاک ها از میان انگشتانم لغزید و فرو ریخت.
شبیه هیچ شده ای!
چهره ات را به سردی خاک بسپار.
اوج خودم را گم کرده ام .
می ترسم از لحظه ی بعد،و از این پنجره ای که رو به
احساسم گشوده شد.

 

[arc_neda]

و بدانیم اگر کرم نبود،زندگی چیزی کم داشت .
و اگر خنج نبود،لطمه می خورد به قانون درخت.
و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت .
و بدانیم اگر نور نبود،منطق زنده ی پرواز دگرگون میشد.
و بدانیم که پیش از مرجان ،خلائی بود در اندیشه ی دریاها.



و نپرسیم کجاییم،
بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را.

 

[banooyeariayi]

باران باشد
تو باشی
یک خیابان بی انتها باشد ....

به دنیا می گویم .... خداحافظ !

 

[*** s.mahdi ***]

اگر ز چشم تو ای آشنا نیفتادم
بگیر دست مرا تا ز پا نیفتادم

کشانده صحبت مستان به کافرستانم
مگو به کنج شبستان چرا نیفتادم

به من ببخش اگر از رسم عشق بی خبرم
که من هنوز در این شیوه جا نیفتادم

به یُمن یاد تو هنگام برگ ریز خزان
بسان موسم گل از نوا نیفتادم

هزار شکر خدا را که در تمامی عمر
ز یاد تو نفسی هم جدا نیفتادیم

به خاک راه افتادم ، بلی ، ولی هرگز
به پای بوسی اهل ریا نیفتادم

ببخش شعله ی شوقی چراغ چشمم را
اگر ز چشم تو ای آشنا نیفتادم​

 

[neda angel]

لیز خوردن بهونه ایست تا دستی رو که دوست داری محکمتر فشار بدی!!!

 

[*** s.mahdi ***]

با عشق فرصتی به چرا هم نمی رسد
اینجا دگر صدا به صدا هم نمی رسد

چشمان او به نقطه ای از من رسیده است
کانجا کسی به غیر خدا هم نمی رسد

فرقی نمی کند که بمانم... و یا که نه...!
وقتی که جمع ما به دو تا هم نمی رسد

من می روم ولی نه یادم نمی رود
با عشق فرصتی به چرا هم نمی رسد

 

[m-matilda]

زیباترین شعر

زیباترین شعر

دم غروب ، ميان حضور خسته اشيا
نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد.
............
دلم گرفته ،
دلم عجيب گرفته است.
تمام راه به يك چيز فكر مي كردم
و رنگ دامنه ها هوش از سرم مي برد.
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود.
چه دره هاي عجيبي !
و اسب ، يادت هست ،
سپيد بود
و مثل واژه پاكي ، سكوت سبز چمن وار را چرا مي كرد.
............
و عشق
صداي فاصله هاست.
صداي فاصله هايي كه
- غرق ابهامند
- نه ،
صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر.
هميشه عاشق تنهاست.
..............
صداي همهمه مي آيد.
و من مخاطب تنهاي بادهاي جهانم.
و رودهاي جهان رمز پاك محو شدن را
به من مي آموزند،
فقط به من.
..............
عبور بايد كرد .
صداي باد مي آيد، عبور بايد كرد.
و من مسافرم ، اي بادهاي همواره!
.........​

 

[ali561266]

بهانه

بهانه

گفتی که به احترام دل باران باش

باران شدم و به روی گل باریدم


گفتی که ببوس روی نیلوفر را

از عشق تو گونه های او بوسیدم


گفتی که ستاره شو ، دلی روشن کن

من هم چو گل ستاره ها تابیدم


گفتی که برای باغ دل پیچک باش

بر یاسمن نگاه تو پیچیدم


گفتی که برای لحظه ای دریا شو

دریا شدم و تو را به ساحل دیدم


گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش

مجنون شدم و ز دوریت نالیدم


گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز

گل دادم و با ترنّمت روییدم


گفتی که بیا و از وفایت بگذر

از لهجه ی بی وفاییت رنجیدم


گفتم که بهانه ات برایم کافیست

معنای لطیف عشق را فهمیدم
​

 

[naghmeirani]

گر چه دوری زبرم، همسفر جان منی

قطره اشکی و در دیده ی گریان منی

این مپندار که یادت برود از نظـــــرم

خاطرت جمع که در قلب پریشان منی ​

 

[ali561266]

منم زیبا ​

منم زیبا که زیبا بنده ام را دوست میدارم
تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید
ترا در بیکران دنیای تنهایان
رهایت من نخواهم کرد
رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود
تو غیر از من چه میجویی؟
تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟
تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم
تو دعوت کن مرا با خود به اشکی .یا خدایی میهمانم کن
که من چشمان اشک الوده ات را دوست میدارم
طلب کن خالق خود را.بجو مارا تو خواهی یافت
که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که
وصل عاشق و معشوق هم،اهسته میگویم، خدایی عالمی دارد
تویی زیباتر از خورشید زیبایم.تویی والاترین مهمان دنیایم.
که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت
وقتی تو را من افریدم بر خودم احسنت میگفتم
مگر ایا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟
هزاران توبه ات را گرچه بشکستی.ببینم من تورا از درگهم راندم؟
که میترساندت از من؟رها کن ان خدای دور
آن نامهربان معبود.آن مخلوق خود را
این منم پروردگار مهربانت.خالقت.اینک صدایم کن مرا.با قطره اشکی
به پیش اور دو دست خالی خودرا. با زبان بسته ات کاری ندارم
لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم
غریب این زمین خاکی ام.آیا عزیزم حاجتی داری؟
بگو جز من کس دیگر نمیفهمد.به نجوایی صدایم کن.بدان اغوش من باز است
قسم بر عاشقان پاک با ایمان
قسم بر اسبهای خسته در میدان
تو را در بهترین اوقات اوردم
قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من
قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور
قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد
برای درک اغوشم,شروع کن,یک قدم با تو
تمام گامهای مانده اش با من
تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید
ترا در بیکران دنیای تنهایان. رهایت من نخواهم کرد سهراب سپهری​

 

[ali561266]

وای، باران؛
باران؛
شیشه پنجره را باران شست .
از اهل دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .
می پرد مرغ نگاهم تا دور،
وای، باران،
باران،
پر مرغان نگاهم را شست .

خواب رویای فراموشیهاست !
خواب را دریابم،
که در آن دولت خاموشیهاست .
من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من میگوید :
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار،
سحر نزدیک است

دل من، در دل شب،
خواب پروانه شدن می بیند .
مهر در صبحدمان داس به دست
آسمانها آبی،
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه صبح تو را می بیند .

از گریبان تو صبح صادق،
می گشاید پرو بال .
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه؟
از آن پاکتری .
تو بهاری ؟
نه،
بهاران از توست .
از تو می گیرد وام،
هر بهار اینهمه زیبایی را .

هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو !​

 

[davidwarm1990]

میشد از بودن تو عالمی ترانه ساخت/کهنه ها رو تازه کرد از تو یک بهانه ساخت
با تو میشد که صدام همه جا رو پر کنه/تا قیامت اسم ما قصه ها رو پر کنه
اما خیلی دیر دونستم تو فقط عروسکی/کور و کر بازیچه ی باد مثل یک بادبادکی
دلسپردن به عروسک منو گم کرد تو خودم/تو رو خیلی دیر شناختم وقتی که تموم شدم

اگه دست رفیق دستام نه شریک غم بودی/واسه حس کردن دردام خیلی خیلی کم بودی
توی شهر بی کسیهام تو رو از دور میدیدم /با رسیدن به تو افسوس به تباهی رسیدم
شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود /لحظه ی شناختن تو لحظه ی تموم شدن بود
مگه میشه از عروسک شعر عاشقونه ساخت؟/عاشق چیزی که نیست شد روی دریا خونه ساخت

کاش به تو دل نمیبستم تو رو نشناخته بودم/تو رو اون روز مثل امروز رو خاک انداخته بودم
اما این گناه تو نیست آدما بادبادکن/همشون کور و کر و لال عاشق عروسکن


دانلود این ترانه ی زیبا و غمگین با صدای ستار

 

[naghmeirani]

من آهنگ توام حالا
تو آواز منی کم کم
به یک اندازه خوشبختیم
به یک اندازه ، مثل هم

به یک اندازه قلب ما
تو این آوار ویرونه
غرور هردومون حتی
به یک اندازه پنهونه

من از طعم تو شیرینم
تو از احساس من شادی
به یک اندازه دل دادم
به یک اندازه دل دادی

نه تو مجبور دلتنگی
نه من محکوم بی صبری
نه دنیای تو بارونی
نه حال و روز من ابری

تو رو از حس تنهایی
منُ از مرگ ترسونده
به یک اندازه اسم ما
به یاد زندگی مونده​

 

[Roozbeh69]

به من مگو که خدا را ندیده ام هرگز

اگر خدا طلبی
خدا در اشک یتیمان رفته از یاد است
خدا در آه غریبان خانه بر باد است

اگر خدا خواهی
درون بغض زنان غریب، جای خداست
دل شکسته هر بینوا سرای خداست


"مهدي سهيلي"​

 

[Ekram]

ما زیاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

 

[vs6956]

دل خوش از آنیم که حج میرویم​

​

​

​

​

​

غافل از آنیم که کج میرویم​

كعبه به دیدار خدا میرویم ؟​

​

​

​

او که همینجاست کجا میرویم ؟​

​

حج بخدا جز به دل پاک نیست​

​

​

شستن غم از دل غمناک نیست​

دین که به تسبیح و سر وریش نیست


هرکه علی گفت که درویش نیست




صبح به صبح در پی مکر و فریب


شب همه شب گریه و امن یجیب​

​

​

دکمه تشکر رو پیدا نکردم اما عالی بود

 

[@ RESPINA @]

تنها و روی ساحل ،

مردی به راه می گذرد.
نزدیک پای او
دریا ، همه صدا.
شب ، گیج در تلاطم امواج.
باد هراس پیکر
رو می کند به ساحل و در چشم های مرد
نقش خطر را پر رنگ می کند.
انگار
هی میزند که : مرد ! کجا می روی ، کجا ؟
و مرد می رود به ره خویش.
و باد سرگردان
هی می زند دوباره : کجا می روی ؟
و مرد می رود.
و باد همچنان... .




امواج ، بی امان ،
از راه می رسند
لبریز از غرور تهاجم.
موجی پر از نهیب
ره می کشد به ساحل و می بلعد
یک سایه را که برده شب از پیکرش شکیب.




دریا ، همه صدا.
شب ، گیج در تلاطم امواج.
باد هراس پیکر
رو می کند به ساحل و ...

 

[*** s.mahdi ***]

چه ميشد اگر آرزوي تو بودم تمناي يك جستجوي تو بودم

چه ميشد اگر در مسير نگاهت چو آيينه اي روبروي تو بودم

من اينك همانم كه اندك زماني گرامي ترين گفتگوي تو بودم

به هر جا كه بودم اگر بي تو بودم خيالم تو بودي . به بوي تو بودم

تو جان كلام مني كاش من هم فقط حرفي از حرف هاي تو بودم

همه حسرت و آرزويم همين كه: چه ميشد اگر آرزوي تو بودم

 

[salvador]

کودکی ها



به خانه مي رفت

با كيف

و با كلاهي كه بر هوا بود

چيزي دزديدي ؟

- مادرش پرسيد

دعوا كردي باز؟

- پدرش گفت

و برادرش كيفش را زير و رو مي كرد

به دنبال آن چيز

كه در دل پنهان كرده بود

تنها مادر بزرگش ديد

گل سرخي را در دست فشرده كتاب هندسه اش

و خنديده بود.

- زنده یاد حسین پناهی

 

[Ekram]

رفت و بی او زنده ماندم زخم کاری را ببین

 

[s1m5j8]

لیلی و مجنون


کبکی به دهن گرفت موری

می‌کرد بر آن ضعیف زوری


زد قهقهه مور بیکرانی

کی کبک تو این چنین ندانی


شد کبک دری ز قهقهه سست

کاین پیشه من نه پیشه تست


چون قهقهه کرد کبک حالی

منقار زمور کرد خالی


هر قهقهه کاین چنین زند مرد

شک نه که شکوه ازو شود فرد


خنده که نه در مقام خویش است

در خورد هزار گریه بیش است


چون من ز پی عذاب و رنجم

راحت به کدام عشوه سنجم


آن پیر خری که می‌کشد بار

تا جانش هست می‌کند کار


آسودگی آنگهی پذیرد

کز زیستن چنین بمیرد


در عشق چه جای بیم تیغ است

تیغ از سر عاشقان دریغ است


عاشق ز نهیب جان نترسد

جانان طلب از جهان نترسد


چون ماه من اوفتاد در میغ

دارم سر تیغ کو سر تیغ


سر کو ز فدا دریغ باشد

شایسته تشت و تیغ باشد


زین جان که بر آتش اوفتاد است

با ناخوشیم خوش اوفتاد است


جانیست مرا بدین تباهی

بگذار ز جان من چه خواهی


مجنون چو حدیث خود فرو گفت

بگریست پدر بدانچه او گفت


زین گوشه پدر نشسته گریان

زانسو پسر اوفتاده عریان


پس بار دگر به خانه بردش

بنواخت به دوستان سپردش


وان شیفته دل به شور بختی

می‌کرد صبوریی به سختی


روزی دو سه در شکنجه می‌زیست

زانگونه که هر که دید بگریست


پس پرده درید و آه برداشت

سوی در و دشت راه برداشت


می‌زیست به رنج و ناتوانی

می‌مرد کدام زندگانی


چون گرم شدی به عشق وجدش

بردی به نشاط گاه نجدش


برنجد شدی چو شیر سرمست

آهن بر پای و سنگ بر دست


چون برزدی از نفیر جوشی

گفتی غزلی به هر خروشی


از هر طرفی خلایق انبوه

نظاره شدی به گرد آن کوه


هر نادره‌ای کز او شنیدند

در خاطر و در قلم کشیدند


بردند به تحفه‌ها در آفاق

زان غنیه غنی شدند عشاق

 

[ali561266]

آفتاب میشود

آفتاب میشود

نگاه کُن که غم درون دیدهام
چگونه قطره قطره آب میشود
چگونه سایۀ سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب میشود

نگاه کُن
تمام هستی‌ام خراب میشود
شرارهای مرا به کام میکشد
مرا به اوج می‌بَرد
مرا به دام می‌کِشد

نگاه کُن
تمام آسمانِ من
پُر از شهاب میشود

تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطرها و نورها
نشانده‌ای مرا کنون به زورقی
ز عاج‌ها، ز ابرها، بلورها
مرا ببر امید دل‌نواز من
ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پُر ستاره میکشانیام
فراتر از ستاره مینشانیام

نگاه کُن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخرنگ ساده دل
ستارهچین برکههای شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفههای آسمان
کنون به گوش من دوباره میرسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کُن که من کجا رسیدهام
به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسهات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکُن
مرا از این ستارهها جدا مکُن

نگاه کُن که موم شب به راه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لایلای گرم تو
لبالب از شراب خواب میشود
به روی گاهوارههای شعر من
نگاه کُن
تو میدمی و آفتاب میشود

فروغ فرخ‌زاد
از مجموعۀ «تولدی دیگر»​

 

[ali561266]

يه شب تو خواب، وقت سحر
شهزاده اي زرين کمر
نشسته بر اسب سپيد
ميومد از کوه و کمر
ميرفت و آتش به دلم ميزد نگاهش

کاشکي دلم رسوا بشه
دريا بشه اين دو چشم پر آبم
روزي که بختم باز بشه
پيدا بشه اون که اومد به خوابم
شهزاده روياي من، شايد تويي
اون کس که شب در خواب من آيد تويي تو
از خواب شيرين ناگه پريدم
او را نديدم، ديگر کنارم به خدا
جانم رسيده از غصه بر لب
هر روز و هر شب، در انتظارم به خدا

کاشکي دلم رسوا بشه
دريا بشه اين دو چشم پر آبم
روزي که بختم باز بشه
پيدا بشه اون که اومد به خوابم
مي رفت و آتش به دلم مي زد نگاهش