شعر نو

[eksir]

باز خواندی
باز راندی
باز بر تخت عاجم نشاندی
باز در کام موجم کشاندی
گرچه در پرنیان غمی شوم
سال ها در دلم زیستی تو
آه، هرگز ندانستم از عشق
چیستی تو
کیستی تو
​

 

[eksir]

با این گروه زاهد ظاهر ساز
دانم که این جدال نه آسانست
شهر من وتو ، طفلک شیرینم
دیریست کاشانه شیطانست
روزی رسد که چشم تو با حسرت
لغزد بر این ترانهء دردآلود
جوئی مرا درون سخن هایم
گوئی بخود که مادر من او بود
​

 

[eksir]

چه گریزیست ز من؟
چه شتابیت به راه؟
به چه خواهی بردن
در شبی این همه تاریک پناه؟
مرمرین پلهء آن غرفه عاج !
ای دریغا که ز ما بس دور است
لحظه ها را دریاب
چشم فردا کورست
​

 

[eksir]

سبزي چشم تو ــ درياي خيال

پلك بگشا
كه به چشمان تو دريابم باز،
مزرع سبز تمنّايم را.
اي تو چشمانت سبز
در من
​

 

[mahyam68]

بر سرمای درون

همه

لرزش دست ودلم

ازآن بود
​

که عشق

پناهی گردد
​

پروازی نه

گریزگاهی گردد
​

آی عشق آی عشق
چهره آبی ات پیدا نیست

و خنکای مرهمی

برشعله زخمی
​

نه شورشعله
برسرمای درون
آی عشق آی عشق
چهره سرخت پیدا نیست
غبار تیره تسکینی بر حضور وهن
ورنج رهایی

بر گریز حضور
​

سیاهی

برآرامش آبی
​

وسبزه برگچه

بر ارغوان
​

آی عشق آی عشق
رنگ آشنایت
پیدانیست...

 

[شبگرد23]

تا تو رفتي همه گفتند
از دل برود هر آنکه از ديده برفت
و به ناباوری و غصه من خنديدن
آه ای رفته سفر که دگر باز نخواهی برگشت
کاش می آمدی و می ديدی
که در اين عرصه دنيای بزرگ
چه غم آلوده جدايی هايی ست
و بدانی که....
از دل نرود هر آنکه از ديده برفت​

 

[Comet1986]

مهربانی کودکی تنهاست...

مهربانی کودکی تنهاست...

مهربانی را بیاموزیم
فرصت آیینه ها در پشت در مانده است
روشنی را می شود در خانه مهمان کرد
می شود در عصر آهن آشناتر شد
سایبان از بید مجنون ، روشنی از عشق
می شود جشنی فراهم کرد
می شود در معنی یک گل شناور شد

مهربانی را بیاموزیم
موسم نیلوفران در پشت در مانده است
موسم نیلوفران یعنی که باران هست
یعنی یک نفر آبی است
موسم نیلوفران یعنی
یک نفر می آید از آن سوی دلتنگی
می شود برخاست در باران
دست در دست نجیب مهربانی
می شود در کوچه های شهر جاری شد
می شود با فرصت آیینه ها آمیخت
با نگاهی با نفس های نگاهی
می شود سرشار -

دست های خسته ای پیچیده با حسرت
چشم هایی مانده با دیوار رویاروی
چشمها را می شود پرسید
آسمان را می شود پاشید
می شود از چشمهایش . . .

چشمها را می شود آموخت
می شود برخاست

می شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون شد
می شود دل را فراهم کرد
می شود روشنتر از اینجا و اکنون شد
جای من خالی است
جای من در عشق
جای من در لحظه های بی دریغ اولین دیدار
جای من در شوق تابستانی آن چشم
جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می گفت
جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت

جای من خالی است
من کجا گم کرده ام آهنگ باران را ؟!
من کجا از مهربانی چشم پوشیدم ؟!

می شود برگشت
می شود برگشت و در خود جستجویی داشت
در کجا یک کودک دهساله در دلواپسی گم شد
در کجا دست من و سیمان گره خوردند ؟!

می شود برگشت
تا دبستان راه کوتاهی است
می شود از رد باران رفت
می شود با سادگی آمیخت
می شود کوچکتر از اینجا و اکنون شد
می شود کیفی فراهم کرد
دفتری را می شود پر کرد از آیینه و خورشید
در کتابی می شود روییدن خود را تماشا کرد
من بهار دیگری را دوست می دارم

جای من خالی است
جای من در میز سوم ، در کنار پنجره خالی است

جای من در درس نقاشی
جای من در جمع کوکبها
جای من در چشمهای دختر خورشید
جای من در لحظه های ناب
جای من در نمره های بیست
جای من در زندگی خالی است

می شود برگشت

اشتیاق چشم هایم را تماشا کن
می شود در سردی سرشاخه های باغ
جشن رویش را بیفروزیم
دوستی را می شود پرسید
چشمها را می شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست

مهربانی را بیاموزیم . . .
​

 

[شبگرد23]

برای بهار

با یاد دل که آینه ای بود
ایینه چون شکست
قابی سیاه و خالی
از او به جای ماند
با یاد دل که اینه ای بود
در خود گریستم
بی اینه چگونه درین قاب زیستم

فریدون مشیری

 

[Comet1986]

سکوت

سکوت

مداد سرخ امیدم . . .
هنوزهم در پشت دیوار سکوت ...
گلهای رنگین آرزویم را . . .
نقاشی میکند . . .

حتی اگر
در سیاهی ِاتاق ِساکت ِ‌ بودن ؛
چراغ را شکسته باشی
وپرده ای کشیده
بر روح و دل وپنجره ام را . . .

تنگاتنگ هم کشیده
دنیا را خاموش کنی
از خورشید ِهستی بخش ِزندگی آدمی
افسوس که مداد سیاه،حماقتهای تو
سپیدی دل و روح وافکارم را
توان سیاه کردن ندارد . . .

بسیار کوچک است مداد تو
بسیار زیاد است وسعت قلب من ! . . .

شاید میشد نادیده گرفت ، صدا را
، وقتی که تو میگفتی : هیس ! ساکت باش !
شاید میشد بی تفاوت بود ترانه را . . .

وقتی که تو گفتی :هیس ! ، ‌همسایه میشنود
. . . ومن نیز میخواهم «آسوده »بخوابم درسکوت !

شاید میشود گذشت از حریر سفید
و شال سیاه و کلفت را
هدیه گرفت . . .

اما چگونه فریادی را
خاموش میکنی
‌که در درون وجدان خفته تو
روزی سرداده خواهد شد
اگر وجدانی باشد !

چگونه صدای پرنده را خاموش میکنی
وقتی طبیعت پرنده
آواز خوان درخت توست ؟
چگونه با کفن سفید
به آن دنیا میروی
وقتی پرده های سیاه زندگیت
کشیده بود بر همه ی هستی زندگی ؟!

چگونه هدیه وجودت را
با روح سیاه خود
نزد خداوند پس میدهی . . .
وقتی که او . . .
بزرگترین رهنمای شادی وعشق و زیبایی . . .
ناراضی ست . . . !
« من؟
باشد!! « من» سکوت میکنم !



فرزانه شیدا

​

 

[شبگرد23]

تا لب ایوان شما
نرسد دست تمنا چون به دامان شما
می توان چشم دلی دوخت به ایوان شما
از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست
نیمه جانی است درین فاصله قربان شما

فریدون مشیری

 

[naghmeirani]

شبنم احساس

شبنم احساس

می چکد شبنم احساس قشنگ از قلمم
دل من می‌گوید
می‌شود در دل تلخی عسل ناب چشید
می‌شود زیبا دید
می‌شود زیبا خواند
می‌شود زیبا گفت
شرط آن است که زیبایی را
بنشانیم پس پنجره‌ی دیده‌ی خویش
وبگوییم به زاغ
گرچه رنگ تو سیاه
لیک پَرهای قشنگی داری
وبگوییم به بُلبُل
که نوایت زیباست
وبگوییم به پروانه نماد ایثار
گرمی عشق زسوز پَر توست
وبگوییم به نخل
راست قامت ، رُطَبَت شیرین است
وبگوییم به سَرو
روح آزادگی و آزادی
عُمرسبز تو دراز
ُصبحدم سوی گلستان برویم
شبنم ازچهره‌ی گل با لب خود پاک کنیم
نوش جان جُرعه‌ای از خون دل تاک کنیم
در تماشای گل سوری باغ
دست افشان بشویم
در لب چشمه سپاریم تن خویش به آب
وبه مهتاب بگوییم بتاب
بَررُخ زُهره زدور
بوسه‌ی عشق زنیم
شب یلدای دراز
فال حافظ گیریم
گره از گیسوی شب باز کنیم
وببینیم سِپیدی سَحر
بگشایم درو پنجره را
وبه هر رهگذری
کز سر کوچه‌ی ما می‌گذرد
بفرستیم به لبخند دُرود
وبگوییم سلام
​

رحیم سینایي

​

 

[eksir]

شاید ای خستگان وحشت دشت!
شاید ای ماندگان ظلمت شب!
در بهاری که میرسد از راه
گل خورشید ارزوهامان سر زد
از لای ابرهای حسود
شاید اکنون کبوتران امید
بال در بال امدند فرود...
پیش پای سحر بیافشان گل
سر راه صبا بسوزان عود
به پرستو به گل به سبزه درود!
​

 

[primrose]

فروغ فرخزاد

فروغ فرخزاد

بر او ببخشائيد

بر او که گاهگاه

پيوند دردناک وجودش را

با آب هاي راکد

و حفره هاي خالي از ياد مي برد

و ابلهانه مي پندارد

که حق زيستن دارد

بر او ببخشائيد

بر خشم بي تفاوت يک تصوير

که آرزوي دور دست تحرک

در ديدگان کاغذيش آب مي شود



بر او ببخشائيد

بر او که در سراسر تابوتش

جريان سرخ ماه گذر دارد

و عطرهاي منقلب شب

خواب هزار سالهء اندامش را

آشفته مي کند



بر او ببخشائيد

بر او که از درون متلاشيست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور مي سوزد

و گيسوان بيهده اش

نوميدوار از نفوذ نفس هاي عشق مي لرزد



اي ساکنان سرزمين سادهء خوشبختي

اي همدمان پنجره هاي گشوده در باران

بر او ببخشائيد

بر او ببخشائيد

زيرا که محسور است

زيرا که ريشه هاي هستي بارآور شما

در خاک هاي غربت او نقب مي زنند

و قلب زودباور او را

با ضربه هاي موذي حسرت
در کنج سينه اش متورم مي سازند.​

 

[Ka!SeR]

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشای در، بگشای ، دلتنگم.
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نيست ، مرگی نيست
صدايی گر شنيدی ، صحبت سرما و دندان است.​

 

[شبگرد23]

[FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]تو نيستي و صداي تو، هواي خوب اين خونه‌اس
صداي پاي عطر گل، صداي عشق ديوونه‌اس
تو از من دور و من دلتنگ، تو آبادي و من ويرون
هميشه قصه اين بوده، يکي خندون يکي گريون

هميشه قصه اين بوده، تو يک لحظه تو يک ديدار
يک زخم از زهر يک لبخند، تمام عمر فقط يکبار
پس از اون زخم پروردن، پس از اون عادت‌و تکرار
ولي نصف يه روح اين ور، يه نيمه اون ور ديوار
خودت نيستي صدات مونده، صدات چشمامو گريونده
دلم روي زمين مونده، فقط از تو همين مونده

نفس‌هاي عزيز من، صداي پاي شب بوهاس
صداي باد و بوي نخل، هواي شرجي درياس
سکوت اينجا صداي تو، هوا اينجا هواي تو
پر از تکرار اين حرفم: دلم تنگه براي تو
هميشه غصه اين بوده يا مرگ قصه، يا آدم
ته درياچه‌هاي عشق مي جوشند چشمه‌هاي غم
هميشه عشق يعني ابر غروب و غربت بارون
تو در من جوشش شعري، صداي اين لب ويرون ...
[/FONT]
[FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]اردلان سرافراز[/FONT]​

 

[شبگرد23]

قصه ی شهر سکوت
روزی دل من که تهی بود و غریب
از شهر سکوت به دیار تو رسید
در شهر صدا که پر از زمزمه بود
تنها دل من قصه ی مهر تو شنید
چشم تو مرا به شب خاطره برد
در سینه دلم از تو و یاد تو تپید
در سینه ی سردم ، این شهر سکوت
دیوار سکوت به صدای تو شکست
شد شهر هیاهو ، این سینه ی من
فریاد دلم به لبانم بنشست
خورشید منی ،‌ منم آن بوته ی دشت
من زنده ام از نور تو ای چشمه ی نور
دریای منی ، منم آن قایق خرد
با خود تو مرا می بری تا ساحل دور
کنون تو مرا همه شوری و صدا
کنون تو مرا همه نوری و امید
در باغ دلم بنشین بار دگر
ای پیکر تو ، چو گل یاس سپید

اردلان سرافراز

 

[Ka!SeR]

می تراود مهتاب​

می درخشد شبتاب​

مانده پای آبله از راه دراز​

بر دم دهکده مردی تنها​

کوله بارش بر دوش​

دست او بر در ، می گويد با خود :​

غم اين خفته چند​

خواب در چشم ترم می شکند.


نیما یوشیج
​

 

[شبگرد23]

در کنار تو​

من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.​

در بنفشه زار چشم تو​

برگ های زرد و نیلی و بنفش،​

عطر های سبز و آبی و کبود،​

نغمه های نا شنیده ساز می کنند،​

بهتر از تمام نغمه ها و سازها! ​

فریدون مشیری​

 

[blue bee]

جدائی

جدائی

سالیان دراز گذشت تا از هم گسستیم
دیگر چه برای گفتن داریم؟
مال منند اکنون-سرمای آزادی در دل
و تاج سیمین بر سر.

نه خیانتی،نه فریبی،
دیگر نیازی نیست همه شب
گوش به من بسپاری
تا برایت دلیل بیاورم که حق با من است.

« آنا آخماتووا»

 

[شبگرد23]

" سكوت "​

دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه‌اي مي‌كند​

​

روياهايش را آسمان پرستاره ناديده مي‌گيرد​

​

و هر دانه برفي،​

​

به اشكي نريخته مي‌ماند.​

​

​

​

سكوت سرشار از ناگفته‌هاست .. از حركات ناكرده؛​

​

اعتراف به عشقهاي نهان؛ و شگفتيهاي بر زبان نيامده.​

​

​

​

در اين سكوت ...​

​

حقيقت ما نهفته است؛​

​

حقيقت تو و حقيقت من​

​

​

​

براي تو و خويش چشماني آرزو مي‌كنم ​

​

كه چراغها و نشانه‌ها را در ظلماتمان ببيند ...​

​

گوشي كه صداها و شناسه‌ها را​

​

در بيهوشي‌مان بشنود ..​

​

​

​

براي تو و خويش
روحي كه اينهمه را در خود گيرد و بپذيرد.

​

و زباني كه در صداقت خود، ما را از خاموشي خويش بيرون كشد
و بگذارد از آن چيزها كه در بندمان كشيده است... سخن بگوييم.​

 

[شبگرد23]

" خاطره "​

دفتر خاطره‌هامون پر شده از غم و حسرت
چند صفحه حرف نگفته، چند صفحه ماتم غربت

تا به كي گوشه نشستن، عكس فردا رو كشيدن
تا به كي رفتن و رفتن، اما هيچ جا نرسيدن
يا كه موندن پشت ديوار و يه توجيه
اينه بن بست، بسه رفتن

مثل اون پرنده‌اي كه تو قفس فكر فراره
ولي وقتي مي‌ره بيرون، نمي‌دونه كي رو داره
تو هم يه اسيري اما، اسير قلبت و نقشت
نقشي كه خودت نوشتي، ولي دنيا نمي‌ذاره

بيا اين نقش رو رها كن، فكر تازه‌اي بنا كن
بگذر از حرف نگفته، بگذر از غم غريبي
به جاي حسرت روزهاي گذشته
يا شمردن سرانگشتي قاب‌هاي شكسته

به ستاره‌ها نگاه كن، به طلوع گرم خورشيد
به حضور ماه و مهتاب، به طراوت شقايق
كه يه فرداي ديگه، تو دفتر خاطره‌هامون بمونه
چند صفحه حرفاي تازه، چند تا شاخه گل پونه

شعر از : متين رستمي​

 

[شبگرد23]

شعر نو

شب، در آن جنگل ساكت سرد
برف و تاريكي و سوز و سرما
باد يخ بسته هنگامه مي كرد
بسته برف و سياهي ره ما

با رفيقي در آن تيره جنگل
راه گم كرده بوديم و، در دل
حسرت آتش سرخ منقل
آتشي بود جانسوز بر دل

راستي، بود اين همدم من
پهلواني بسان تهمتن
قهرماني جسور و قوي تن
سينه پولاد و بازو چو آهن

منكر عشق و شوريدگي ها
بي خيال از غم زندگاني
دل در آن سينه چون سنگ خارا
غافل از كيمياي جواني

من جواني پريشان و عاشق
سخت شوريده، دلداده، شاعر
زندگي در هم و نا موافق
زنج و غم ديده، آشفته خاطر

او، همه قدرت و پهلواني
من، همه عشق و شوريدگي ها
من شده پير اندر جواني
او از اين بي خيالي توانا

باد يخ بسته هنگامه مي كرد
ما خزيده پناه درختي
شب، در آن جنگل ساكت سرد
خورده بوديم سرماي سختي

آن قوي پنجه، از سوز سرما
عاقبت گشت بي حال و مدهوش
من در انديشه ي آن دلارا
كرده سرما و دنيا فراموش

آتش عشق آن يار زيبا
شعله ور بود در سينه ي من
تا رهانيد جانم ز سرما
جاودان باد گيجينه ي من!

 

[eksir]

برای دوست داشتن تو
بهانه عاشقی کافی نیست
باید در یک صبح گرم تابستانی
از کنار یک رود گذشت
خود را به صدای خسته آب سپرد
که در دور دست جامانده است

​

 

[شبگرد23]

(شعرازخودم)

خداحافظ

گاه میخندم ،برمن میگریند
گاه میگریم،برمن میخندند

چرا دیوانه ام خواندن
این صمیمی ها..؟
جای من نیست اینجا
خداحافظ زمینیها


خداحافظ زمینیها.....

 

[meddler]

دايره اي عمودي;
سرم را ازدريچه رد مي كنم
تا دنياي آنطرف را ديده باشم.
.....
چهار پايه را كجا مي برید ؟!


*امير سنجوري

 

[شبگرد23]

گر چه با يادش، همه شب، تا سحر گاهان نيلي فام،
بيدارم؛
گاهگاهي نيز،
وقتي چشم بر هم مي گذارم،
خواب هاي روشني دارم،
عين هشياري !
آنچنان روشن كه من در خواب،
دم به دم با خويش مي گويم كه :
بيداري ست ، بيداري ست، بيداري !
***
اينك، اما در سحر گاهي، چنين از روشني سرشار،
پيش چشم اين همه بيدار،
آيا خواب مي بينم ؟
اين منم، همراه او ؟
بازو به بازو،
مست مست از عشق، از اميد ؟
روي راهي تار و پودش نور،
از اين سوي دريا، رفته تا دروازه خورشيد ؟
***
اي زمان، اي آسمان، اي كوه، اي دريا !
خواب يا بيدار،
جاوداني باد اين رؤياي رنگينم !

-استادفريدون مشيري-
​

 

[blue bee]

چه بگویم؟ سخنی نیست
می وزد از سر امید ، نسیمی
لیک تا زمزمه ای ساز کند
در همه خلوت صحرا
به روش نارونی نیست
چه بگویم؟ سخنی نیست.

« شاملو »

 

[primrose]

علی صالحی

علی صالحی

​

[FONT=&quot]
[/FONT]​

[FONT=&quot]در تاریکی همین دور و برهای بی راه ماه [/FONT]
[FONT=&quot] همیشه تورهای تنیده ی بسیاری گسترانیده اند [/FONT]
[FONT=&quot] عاقل باش [/FONT]
[FONT=&quot] سرپیچی کن از هر چه بود [/FONT]
[FONT=&quot] از هر چه هست [/FONT]
[FONT=&quot] از درها و زدن ها و آری ها و آدمی [/FONT]
[FONT=&quot] از دستور و از گرفتن [/FONT]
[FONT=&quot] از گفتن ... از سکوت [/FONT]
[FONT=&quot] سرپیچی کن از وزیدن باد [/FONT]
[FONT=&quot] از پرده از پنجره از سایه از پاسبان [/FONT]
[FONT=&quot] او که از آشناترین تنگه ها [/FONT]
[FONT=&quot] به منزل امکان رسیده است [/FONT]
[FONT=&quot] حتما نزدیک ترین مقصد زندگی را گم خواهد کرد [/FONT]
[FONT=&quot] دریغا مسیر مستقیم [/FONT]
[FONT=&quot] میان بر بی راه و بی هودگی[/FONT]
[FONT=&quot] او که جهانش از جسارت یکی پشه ی کور کوچک تر است [/FONT]
[FONT=&quot] هرگز لذت عبور از راه های نا آشنا را نخواهد چشید [/FONT]
[FONT=&quot] سرپیچی کن پروانه ی خوش نشین یکی نسترن [/FONT]
[FONT=&quot] عنکبوت ها نیز [/FONT]
[FONT=&quot] گاهی شبیه ما [/FONT]
[FONT=&quot] همزادان همین خرداد خسته اند[/FONT]​

 

[شبگرد23]

غزل

چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی
سنگی و ناشنیده فراموش می کنی
رگبار نو بهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی
دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است
با بر گ های مرده هم آغوش می کنی
گمراه تر از روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش میکنی
ای ماهی طلایی مرداب خون من
خوش باد مستیت ، که مرا نوش میکنی
تو دره ی بنفش غروبی که روز را
بر سینه می فشاری و خاموش می کنی
در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟

فروغ فرخزاد

 

[blue bee]

ما نمی توانیم با هم باشیم، راه ما جداست.
تو گربه قصابی،من گربه سرگردان کوچه ها.
تو از ظرفی لعابی می خوری،
من از دهان شیر.

تو خواب عشق می بینی ، من خواب استخوان.
اما کار تو هم چندان آسان نیست عزیز.
دشوار است
هر روز خدا دم جنباندن!


« اورهان ولی »