مشاعرۀ سنّتی

[*mahdieh*]

من ندانم با که گویم شرح درد
قصه رنگ پریده، خون سَرد
هرکه با من همره و پیمانه شد
عاقبت شیدا دل و دیوانه شد
قصه‌ام عشاق را دلخون کند
عاقبت خواننده را مجنون کند
آتش عشق ست و گیرد در کسی
کاو، ز سوز عشق می‌سوزد بسی

 

[ALIREZA.F.1988]

یارب مباد که گدا معتبر شود
گر معتبر شود ز خدا بیخبر شود

 

[*mahdieh*]

در پیله تا به کی بر خویشتن تنی
پرسید کرم را مرغ از فروتنی
تا چند منزوی در کنج خلوتی
دربسته تا به کی در محبس تنی
در فکر رستنم، پاسخ بداد کرم
خلوت نشسته ام زیر روی منحنی
هم سال های من پروانگان شدند
جستند از این قفس،گشتند دیدنی
در حبس و خلوتم تا وارهم به مرگ
یا پر بر آورم بهر پریدنی
اینک تو را چه شد کای مرغ خانگی
کوشش نمی کنی،پری نمی زنی؟

 

[ALIREZA.F.1988]

یکی دیوانه‌ای آتش بر افروخت
در آن ھنگامه جان خویش را سوخت

ھمه خاکسترش را باد میبرد
وجودش را جھان از یاد میبرد

 

[*mahdieh*]

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر
به پای سرو کوهی دام
من از یادت نمیکاهم
تو را من چشم در راهم، شباهنگام

 

[ALIREZA.F.1988]

ماهرویان جهان رحم ندارد دلشان
باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

 

[naghmeirani]

نی قصهٔ آن شمعِ چِگِل بتوان گفت
نی حالِ دلِ سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگِ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غمِ دل بتوان گفت

 

[*mahdieh*]

تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

 

[mahyam68]

نی قصهٔ آن شمعِ چِگِل بتوان گفت
نی حالِ دلِ سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگِ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غمِ دل بتوان گفت

تا تو بودی در برم من ماه تابان داشتم
روبروی چشم خود چشمی غزلخوان داشتم

 

[ALIREZA.F.1988]

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از منِ مست
که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

 

[mahyam68]

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از منِ مست
که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

تو با من باش و بگذار عالمی از من جدا گردد
چو یکدم با تو بنشینم دل از هر غم جدا گردد

 

[*mahdieh*]

درد بی درمان شنیدی؟
حال من یعنی همین
بی تو بودن درد دارد
می زند من را زمین

 

[naghmeirani]

نخستین باده کاندر جام کردند
ز چشم مست ساقی وام کردند

فخرالدین عراقی

 

[mahyam68]

نخستین باده کاندر جام کردند
ز چشم مست ساقی وام کردند

فخرالدین عراقی

در شگفتم که در این مدت ایام فراق
برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌‌دادت

 

[ALIREZA.F.1988]

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
تبسمی کن و جان بین که همــی سپرم

 

[naghmeirani]

من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیا
آن جام جان افزای را برریز بر جان ساقیا

مولانای جان

 

[حميدرن]

الا یا ابها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

 

[naghmeirani]

از کوزه‌گری کوزه خریدم باری
آن کوزه سخن گفت ز هر اَسراری

شاهی بودم که جام زرّینم بود
اکنون شده‌ام کوزهٔ هر خَمّاری

خیام

 

[essyh2003]

یکی درد و یکی درمان پسندد
یکی وصل و یکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسندد

 

[♥@SH!M♥]

دل گفت که جان سپارم آن جا
بگذارم هستی و منی را

 

[ALIREZA.F.1988]

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس
ستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس

 

[mahyam68]

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس
ستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

 

[naghmeirani]

یا وصال یار باید یا حریفان را شراب
چونک دریا دست ندهد پای نه در جوی آب

مولانا

 

[mahyam68]

یا وصال یار باید یا حریفان را شراب
چونک دریا دست ندهد پای نه در جوی آب

مولانا

بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی

 

[ALIREZA.F.1988]

یادم معطر میشود وقتی که یادت میکنم
ای یاد تو مستانگی هشیار مگذارم مرا

 

[mahyam68]

یادم معطر میشود وقتی که یادت میکنم
ای یاد تو مستانگی هشیار مگذارم مرا

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

[ALIREZA.F.1988]

ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدی
دست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی

 

[mahyam68]

ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدی
دست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

 

[ALIREZA.F.1988]

ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را
یاقوت چه ارزد بده آن قوتِ روان را

 

[yas87]

اَبنای روزگار به صحرا روند و باغ

صحرا و باغِ زنده‌دلان، کویِ دلبر است

«سعدی»