شهر که نه ولی بیابونی که توش هستیم سرد ه هنوز امشب ۸ درجه بالای صفر ه فقط
من بر سر دو راهی قرار گرفتم همه میگن صبر و تحمل به خرج بده ولی خودم دلم میخواد همه چیز رو خراب کنم و تحمل نکنم شما چطور؟
من سالهاست سر این دوراهی ایستادم.. سخته خیلی سخت..
تحمل کردن و صبر کار مشکلیه اونم وقتی داری هر لحظه رو عذاب میکشی ولی تصمیم به خراب کردن هم کار آسونی نیست یه ترس بزرگ پشتشه به اسم افسوس.. که در برهه ی دیگه ای از زمان به خودت بیای و بگی، کاش بازم صبر کرده بودم..
و طرف دیگه تویی و لحظه هایی که دارند از دستت میرن..
من دلم نمی خواد کنار آدمایی باشم که لحظات تلخی رو واسم رقم زدن نمی تونم فراموش کنم شما؟
من به نسبت راحت افراد رو حذف میکنم از زندگیم چه دوست چه آشنا و چه غریبه آرامش درونی م رو به همه چیز ترجیح میدم
من از قرار داشتن در کنار کسایی که همیشه دنبال حاشیه ی امن هستن حتی اگر کاملا زیر سوال برن بیزارم شما چطور؟
منم با صحبت هاش موافقم ولی به اندازه ی ایشون صبور نیستم نه اینکه صبور نباشم ولی وقتی به حد تحملم برسه همه چیزو عوض میکنم و نمیذارم بعدا حسرت اینکه چرا زودتر مسیرمو عوض نکردم رو بخورم
من پشت هر اتفاقی خواست خدا رو میبینم و وقتی همه ی تلاشمو میکنم یه حسی بهم میگه خدا یه چیز بهتر برام آماده کرده و فقط باید یکم صبر کنم تا این اتفاقات بگذره و بعنوان جایزه اون چیز بهم برسه شما چطور؟
راستش اعتقاد من و همسرم هم همینه، هر اتفاقی برامون میفته چه خوب و چه بد، بعدها متوجه میشیم که این اتفاق لازمه ی چه اتفاقی قرار بود بشه.
من به تاریخ علاقه دارم، شما چطور؟
منم اصولا نیستم و تا دو سه بار به طرف فرصت میدم، ببینم رفتارش تغییر نکرد، رابطه م رو محدود میکنم یا حتی قطع میکنم.
من خیلی مراقب حرفهام هستم که سهوا باعث رنجش کسی نشم، شما چطور؟
منم اصولا نیستم و تا دو سه بار به طرف فرصت میدم، ببینم رفتارش تغییر نکرد، رابطه م رو محدود میکنم یا حتی قطع میکنم.
من خیلی مراقب حرفهام هستم که سهوا باعث رنجش کسی نشم، شما چطور؟
من امروز باید درس بخونم برای امتحان فردا نمیتونم برم پیاده روی البته درس خون هم نیستم بدبختانه
من بین دو دسته آدم گیر افتادم یک سری ناراحت میشن از رفتنم و یک سری آدم خوشحالن بر سر دوراهی رفتن و نرفتن موندم شما چطور؟