.
.
.
شاتقی جانم!
زندگی گاهی
از درست مومیایی، با شکستن می دهد پیغام.
همچو یادایادهایی، کز چه شاداشاد
- کس نمی داند -
با فراموش چه اندوهان رسد، همگام.
من پر طاووس را هم دیده ام، گیرم صدایش زشت چون پایش
من نه خوش بینم، نه بدبینم.
من شد و هست و شود بینم.
عشق را عاشق شناسی، زندگی را من.
من که عمری دیده ام پایین و بالایش.
که تفو بر صورتش، لعنت به معنایش!
.
.
.