بزرگ که می شیم یادگیریمون کم نمی شه
قدرت یادگیریمنون پایین نمی یاد
تنها حاضر نمی شیم غلط بودن راهمون ، فکرمون و شیومون را بپذیریم
می خوایم ثابت کنیم حرف ما درسته انقدر پا فشاری می کنیم که ناخواسته به این باور می رسیم که تنها همین حرفی هست که من می گیم و لاغیر و این طوری می شه که دیگه هیچ چیز جدیدی را یاد نمی گیریم
بچه که بودیم راحت می گفتیم چه جالب نمی دونستم و از ذوق فراگیری یه مطلب جدید روزمون شاد می شد
حالا برای توجیح ندانسته هامون سعی در کتمان حقیقت می کنیم چون ما همیشه همه چیز را می دونیم !
بچه که بودیم زمین می خوردیم کمی اشک می ریختیم و برای بلند شدن دوباره، هر دستی که به سمتون می یومد را می گرفتیم و یه یاعلی مدد و بزن که بریم
حالا زمین که می خوریم می خوایم ثابت کنیم زمین ما را نشونده و بنا به هزار اصل من در آوردی تقصیر را بر نیروی گرانش زمین ، وضعیت قرار گیری سایر سیارات منظومه شمسی و ارتباطش با نگاه شوم و چشم های شور بندازیم
بچه که بودیم خود مهمونی برامون ذوق داشت خود دور هم بودن ، خود با هم بودن
موهامون و دمب اسبی می کردیم و با هر بالا پایین پریدنی خوشحال بودیم که موهامون می ره بالا و پایین . وقتی می رسیدیم به بقیه بچه ها همش به قدر یه سلام کردن طول می کشید آشناییمون و چند دقیقه بعد دوستیی برقرار می شد که برای جدا نشدن ازشون اشک ها می ریختم حتی برای دقیقه ای بیشتر با هم بودن
بزرگ که شدیم نمی ریم مهمونی با هم باشم می ریم چشم های هم دیگه را از کاسه در بیاریم
میریم کیف و کفش جدیدمون را به رخ هم بکشیم ، توی ظاهر می گیم عزیزم ، قوربونت برم توی دلمون می خوایم سر به تنش نباشه با این تیپ املش ، دیدی ور پریده چه طور واسه من کلاس می ذاشت هر کی نشناستش من که می شناسمش !
بچه که بودیم دروغ بد بود چه به مامان چه به هرکسی
بزرگ که شدیم روزمون بی دروغ شب نمی شه
بچه که بودیم دلمون می خواست هر جا می ریم دستمون و بزاریم توی دست مامان بابامون و به همه بگیم ببینم این مامان منه ، ببین این بابای منه ، یکی چپ بهشون نگاه می کرد می خواستیم چشمش را در بیاریم
حالا بیرون که می خوایم بریم صدتا عذر و بهانه می یاریم که همرامون نیان آخه تیپشون امله ! همکلاسیام من و باهاشون ببنین چی می گن !
اگر هزارتا دلیل رد شد و همرامون اومدن همچین اخمی می کنیم و صد قدم جلوتر می ریم که اینا با من نیستن من اصلا نمی شناسمشون ! و تا یه هفته همچین روز و روزگار را بهشون زهر می کنیم که دفعه دیگه اصرار بی خود نکنن و کلاس ما را پایین نیارن !
بچه که بودیم آرزمون این بود که کلی پول دربیاریم تا بابامون نخواد دیگه بره سرکار که خسته بشه ، کلی پول داشته باشیم بدیم کلفت و نوکر بیاد تا دستای مامانمون خراب نشه با کارای خونه
بزرگ که شدیم اگه یه نخود مجبور بشیم واسه خونه خرید کنیم اگه هزار بار ازمون تشکر نکنن می خوایم سر از تنشون جدا کنیم که زحماتمون را نادیده می گیرن !
بچه که بودیم ....
.
.
.
.
بچه که بودیم خیلی چیزا معنی داشت ، خیلی همه چیز رنگارنگ بود ، خیلی همه چیز ساده بود
بیاین با خودمون دیگه رو راست باشیم همه مون همین طوری شدیم چه خواسته چه ناخواسته
حالتون به هم نمی خوره از این آدم به ظاهر بزرگ ؟!
من می خوام بچه باشم
قدرت یادگیریمنون پایین نمی یاد
تنها حاضر نمی شیم غلط بودن راهمون ، فکرمون و شیومون را بپذیریم
می خوایم ثابت کنیم حرف ما درسته انقدر پا فشاری می کنیم که ناخواسته به این باور می رسیم که تنها همین حرفی هست که من می گیم و لاغیر و این طوری می شه که دیگه هیچ چیز جدیدی را یاد نمی گیریم
بچه که بودیم راحت می گفتیم چه جالب نمی دونستم و از ذوق فراگیری یه مطلب جدید روزمون شاد می شد
حالا برای توجیح ندانسته هامون سعی در کتمان حقیقت می کنیم چون ما همیشه همه چیز را می دونیم !
بچه که بودیم زمین می خوردیم کمی اشک می ریختیم و برای بلند شدن دوباره، هر دستی که به سمتون می یومد را می گرفتیم و یه یاعلی مدد و بزن که بریم
حالا زمین که می خوریم می خوایم ثابت کنیم زمین ما را نشونده و بنا به هزار اصل من در آوردی تقصیر را بر نیروی گرانش زمین ، وضعیت قرار گیری سایر سیارات منظومه شمسی و ارتباطش با نگاه شوم و چشم های شور بندازیم
بچه که بودیم خود مهمونی برامون ذوق داشت خود دور هم بودن ، خود با هم بودن
موهامون و دمب اسبی می کردیم و با هر بالا پایین پریدنی خوشحال بودیم که موهامون می ره بالا و پایین . وقتی می رسیدیم به بقیه بچه ها همش به قدر یه سلام کردن طول می کشید آشناییمون و چند دقیقه بعد دوستیی برقرار می شد که برای جدا نشدن ازشون اشک ها می ریختم حتی برای دقیقه ای بیشتر با هم بودن
بزرگ که شدیم نمی ریم مهمونی با هم باشم می ریم چشم های هم دیگه را از کاسه در بیاریم
میریم کیف و کفش جدیدمون را به رخ هم بکشیم ، توی ظاهر می گیم عزیزم ، قوربونت برم توی دلمون می خوایم سر به تنش نباشه با این تیپ املش ، دیدی ور پریده چه طور واسه من کلاس می ذاشت هر کی نشناستش من که می شناسمش !
بچه که بودیم دروغ بد بود چه به مامان چه به هرکسی
بزرگ که شدیم روزمون بی دروغ شب نمی شه
بچه که بودیم دلمون می خواست هر جا می ریم دستمون و بزاریم توی دست مامان بابامون و به همه بگیم ببینم این مامان منه ، ببین این بابای منه ، یکی چپ بهشون نگاه می کرد می خواستیم چشمش را در بیاریم
حالا بیرون که می خوایم بریم صدتا عذر و بهانه می یاریم که همرامون نیان آخه تیپشون امله ! همکلاسیام من و باهاشون ببنین چی می گن !
اگر هزارتا دلیل رد شد و همرامون اومدن همچین اخمی می کنیم و صد قدم جلوتر می ریم که اینا با من نیستن من اصلا نمی شناسمشون ! و تا یه هفته همچین روز و روزگار را بهشون زهر می کنیم که دفعه دیگه اصرار بی خود نکنن و کلاس ما را پایین نیارن !
بچه که بودیم آرزمون این بود که کلی پول دربیاریم تا بابامون نخواد دیگه بره سرکار که خسته بشه ، کلی پول داشته باشیم بدیم کلفت و نوکر بیاد تا دستای مامانمون خراب نشه با کارای خونه
بزرگ که شدیم اگه یه نخود مجبور بشیم واسه خونه خرید کنیم اگه هزار بار ازمون تشکر نکنن می خوایم سر از تنشون جدا کنیم که زحماتمون را نادیده می گیرن !
بچه که بودیم ....
.
.
.
.
بچه که بودیم خیلی چیزا معنی داشت ، خیلی همه چیز رنگارنگ بود ، خیلی همه چیز ساده بود
بیاین با خودمون دیگه رو راست باشیم همه مون همین طوری شدیم چه خواسته چه ناخواسته
حالتون به هم نمی خوره از این آدم به ظاهر بزرگ ؟!
من می خوام بچه باشم