مشاعرۀ سنّتی

[essyh2003]

ابتدا و انتهای حق علیست
چون علی یا حق بود حق یا علیست

زیب عرش کبریا پیغمبر است
زیب آغوش نبی جای علیست

نور احمد در جبین مرتضی
سر قرآن در دل دانا علیست

هر که جوید راه حق در هر زمان
رهنمای راه او مولا علیست

حق ببخشد بر وی از فضلش شفا
آن که مدحش بر زبان، نام علیست

بارالها! رنج شاعر کن دوا
کاین نوای او، ز نام یا علیست

 

[naghmeirani]

تویی آن نوسفر سالک که هر شب شاهد توفیق
چراغت پیش پا دارد که راه اینجا و چاه اینجا

به کوی عشق یا قصر شهان یا کلبهٔ درویش
فروغ دوست می‌خواهی تو خواه آنجا و خواه اینجا

استاد شهریار

 

[mahyam68]

آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه فال به نام من دیوانه زدند

 

[yas87]

دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟
چون بشد دلبر و با یارِ وفادار چه کرد

 

[essyh2003]

دل بستم و از نگاه سردش
صد بار دلم تباه کردم

گفتم که وفا کنم به پایش
دیدم به خودم گناه کردم

یک شاخه یاس مانده در دست
با عطر تو اشتباه کردم

اکنون من و حسرتی که ماندست
عمری به دری نگاه کردم

 

[yas87]

مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم

هوادارانِ کویش را چو جانِ خویشتن دارم

 

[مآه]

ماهِ من، در دلِ شب‌های تنهاییِ خویش،


شادی‌ام در گروِ رفتن و پویاییِ خویش.


ماه‌گون می‌گذرم از هوسِ ماندنِ محض،


دل‌کَنَم باز، در این عالمِ شیداییِ خویش.

 

[naghmeirani]

***
شـب هـمـه بـی تو کار من شکوه به ماه کردنست
روز ســتــاره تــا ســحـر تـیـره بـه آه کـردنـسـت

استادشهریار

 

[*mahdieh*]

تا تو مراد من دهی کشته مرا فراق تو
تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده‌ام

 

[naghmeirani]

مــرغ دل در قــفــس ســیــنــه مــن مــی نــالـد
بـــلـــبـــل ســـاز تــرا دیــده هــم آواز امــشــب

استادشهریار

 

[yas87]

به نمک گیری این خلق پر از حیله مکوش
که نمک خورده نمکدان تو را می شکند

 

[*mahdieh*]

در مذهب ما باده حلال است ولیکن
بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

 

[essyh2003]

تا عکس رخت در قدح می ننماید
در کام دلم ،باده همه تلخ‌مدام است

 

[sara20012]

ترکِ دنیا به مردم آموزند
خویشتن سیم و غله اندوزند

 

[essyh2003]

در نهان با زر و متاع جهان
نقش حرص یر گلیم خود دوزند

 

[*mahdieh*]

دور گردون گر دوزی بر مراد ما نرفت
دایما یکسان نماند حال دوران غم مخور

 

[naghmeirani]

رشک برم کاش قبا بودمی
چون كه در آغوش قبا بوده‌ای

مولانای جان

 

[essyh2003]

یک نفسی باد صبا بود ایی
چون به سر زلف رها بوده ایی

 

[naghmeirani]

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

 

[*mahdieh*]

در این درگه، که گه گه، کَه کُه و کُه کَه شود ناگه
مشو غرّه به امروزت که از فردا نه‌ای آگه

 

[naghmeirani]

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت


سعدی

 

[essyh2003]

تیر نگاهت چو خورد بر دل بی‌کینه، آه
خسته به زنجیر تو، مرغ دل از بام رفت

باده‌کشان غمت، سرخوش ایام گشت
وز پی آن نغمه‌ها، فرصت ایام رفت

جان به فدای تو شد، صبر ز اندام رفت
صید نگاه تو شد، عقل به اتمام رفت

تاب نیارد دگر آن که خم زلف ، دید
قصه‌ عقل و خرد، یک‌سره بر کام رفت

ترک صبوری نمود، آن که به مستی رسید
نام و نشانش در این، سلسله‌ تام رفت

مست تو گردیده دل، فارغم از رنج و سود
در دل سودازده، مهر کسان خام رفت

سوز نگاهت رسید، صبر ز ارکان برفت
عالم اندیشه‌ام، جمله در ابهام رفت

شمع رخت چون بدید، عقل در آتش بسوخت
حاصل هستی من، در پی این کام رفت

 

[*mahdieh*]

تو را من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندهی فراهم
تو را من چشم در راهم
شباهنگام، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یادآوری یا نه، من از یادت نمی کاهم
تو را من چشم در راهم