فراق یار

[Bahar5746]

تاسیان​

خانه دل تنگ غروبی خفه بود
مثل امروز که تنگ است دلم
پدرم گفت چراغ
و شب از شب پر شد
من به خود گفتم یک روز گذشت
مادرم آه کشید
زود بر خواهد گشت
ابری هست به چشمم لغزید
و سپس خوابم برد
که گمان داشت که هست این همه درد
در کمین دل آن کودک خرد ؟
آری آن روز چو می رفت کسی
داشتم آمدنش را باور
من نمی دانستم
معنی هرگز را
تو چرا بازنگشتی دیگر ؟
آه ای واژه شوم
خو نکرده ست دلم با تو هنوز
من پس از این همه سال
چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم آه

 

[♥@SH!M♥]

نمیدانم از چ بگویم
از خنجری که به قلبم میزنی
یا از دستانی که نوازشم میکنی
آب میدهی که مرا قربانی کنی؟!!

 

[Ahmad Engineer]

این غائله جز دیدنت ختم به خیر نمیشود

مرا تو نا امید نکن

این دل آواره میشود...

 

[naghmeirani]

مےنویسم :
عَصر به عَصر
یڪ صَفحه از داسـتانِ دوست!!
خط به خط اِحساسِ دل
بند‌، بندش،
ناله از هجرانِ اوست!!

 

[Ahmad Engineer]

از تو نمیگذرم

ولی...

از تو عبور میکنم

 

[naghmeirani]

نورِ چشمِ منی ای چشمِ مرا نور، مرو...

اوحدی

 

[Ahmad Engineer]

من ازت
چیز زیادی نمیخوام
خیلی ساده با دلت کنار میام
توی آسمون و اون ستاره هاش
به تو وابسته شدم
خیلی زیاد...

 

[مآه]

که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

 

[مآه]

شب نباشد که فراق تو دلم خون نکند

وآرزوی تو مرا رنج دل افزون نکند..

هیچ روزی نبود کانده شوق تو مرا

دل چو آتشکده و دیده چو جیحون نکند

 

[sar sia]

به شبهای جدایی بسکه با یاد تو خو کردم
دل از غم سوخت لیک ازدیده کسب آبرو کردم
ز مهر ومه از آن گفتم بود روی تو روشن تر
که با مهر و مهت یک روز و یک شب روبرو کردم
مگر سر زد نسیم صبحدم از سنبل مویت
که از بویش مشام جان و دل را مشکبو کردم
بیان حال خود میکردم و توصیف جانان را
بهر مجلس که از مجنون و لیلی گفتگو کردم
دم پیر مغان کرد آگهم از رمز هشیاری
پس از عمری که خون اندر دل و جام و سبو کردم
اگر اهل دلی دیدی سلام من رسان بر وی
که کمتر یافتم هرجا فزون تر جستجو کردم
مرا در نوجوانی آرزوها بود چون “صابر”
به پیری چون رسیدم ترک آز و آرزو کردم