شعری زیبا از سهراب

[shayan133]

​

​

​

--​

شب آرامی بود​

می روم در ایوان، تا بپرسم از خود​

زندگی یعنی چه؟​

مادرم سینی چایی در دست​

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من​

خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا​

لب پاشویه نشست​

پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد​

شعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین​

:با خودم می گفتم​

زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست​

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست​

رود دنیا جاریست​

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است​

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم​

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟​

هیچ!!!​

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند​

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری​

شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت​

زندگی در همین اکنون است​

زندگی شوق رسیدن به همان​

فردایی است، که نخواهد آمد​

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی​

ظرف امروز، پر از بودن توست​

شاید این خنده که امروز، دریغش کردی​

آخرین فرصت همراهی با، امید است​

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک​

به جا می ماند​

زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ​

زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود​

زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر​

زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ​

زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق​

زندگی فهم نفهمیدن هاست​

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود​

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست​

آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست​

فرصت بازی این پنجره را دریابیم​

در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم​

پرده از ساحت دل برگیریم​

رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم​

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است​

وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست​

زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند​

چای مادر، که مرا گرم نمود​

نان خواهر، که به ماهی ها داد​

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم​

زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت​

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست​

لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست​

من دلم می خواهد​

قدر این خاطره را دریابیم​

​

​