روزگارا.................. که چنین سخت به من میگیری با خبر باش که پژمردن من آسان نیست گرچه دلگیرتر از دیروزم گرچه فردای غم انگیز مرا میخواند لیک باور دارم دل خوشی ها کم نیست زندگی بایدکرد........
زود صميمي شدن را دوست ندارم
اکثر رابطه هايي که در آنها زود صميمي شده ام،يا سرد است و يا ديگر رابطه اي نيست.
روي خودم برچسبي نصب کرده ام که نوشته است:
تاريخ پسر خاله شدن،دو سال بعد از آشنايي
من پذيرفتم شکست خويش را
پند هاي عقل دور انديش را
من پذيرفتم که عشق افسانه است
اين دل درد آشنا ديوانه است
مي روم شايد فراموشت کنم
با فراموشي هم آغوشت کنم
مي روم از رفتنم دل شاد باش
از عذاب ديدنم آزاد باش
گر چه تو تنها تر از ما مي روي
آرزو دارم ولي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را
تلخي برخوردهاي سرد را
مگر که صبر کنی با خودم کنار بیایم به من به دیده ی یک شمع نیم سوخته منگر به این امید که شاید شبی به کار بیایم عنان ریشه ی خود را به بادها نسپردم به خود اجازه ندادم ضعیف ، بار بیایم مرا نسیم به نام ای گل شکفته ! که باید به پیشواز تو با نام مستعار بیایم چگونه چون غزلی در صحیفه تو بگنجم؟ چگونه گوشه ی کاغذ به اختصار بیایم؟
گل سرخ را از من مگیر سوسنی را که می کاری آبی را که به ناگاه در شادی تو سریز می کند موجی ناگهانی از نقره را که در تو می زاید از پس نبردی سخت باز می گردم با چشمانی خسته که دنیا را دیده است بی هیچ دگرگونی اما خنده ات که رها می شود وپرواز کنان در آسمان مرا می جوید تمام دردهای زندگی را به رویم می گشاید. عشق من خنده ی تو در تاریکترین لحظه ها می شکفد واگر دیدی به ناگاه خون من بر سنگفرش خیابان جاریست بخند زیرا خنده ی تو برای دستان من
تا جان ندهم بر سر من باز نیاید
در خانه ام ،آن خانه برانداز نیاید
دل را پی آن ماه فرستم به صد امید
ای وای به من گر رود وباز نیاید
تا بال گشودم پرم از شعله ی غم سوخت
پروانه همان به که به پرواز نیاید
دور از تو به تن مانده جان ضعیفی
کان هم به لب است تا به ناساز نیاید
با تیر غمت لب به شکایت نگشودم
از کشته ی شمشیر تو آواز نیاید
یک دم به نوا ی دل من گوش فردا داد
کاین ناله ی جانسوز ز هر ساز نیاید
تا به كسی میرسی ناله و دلواپسی
وقتی میپرسی چرا داد میزنه بی كسی هرچی صدا می زنی هیچ كس جواب نداره
وقتی رفاقت می خوای هیچ كس وفا نداره بدون رفاقت سخته بی هم زبونی سخته
میون صد تا آدم تنها بمونی سخته منتظر فرارم از دنیا گله دارم
برای گفتن از عشق یه عالمه حرف دارم
اندکی صبر کنید
اشکها را بزدایید ز اندوه خزان
چهره ها را ز قشنگی سرشار
دیده ها را از مهر
و وجود خود را پر کنید از خوبی
بزدایید فغان را از دل
میل بیهوده به رفتن نکنید
سایه ها صبر کنید
دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني
صداي غربت من را از احساسم تو مي خواني
شدم از درد تنهايي گلي پژمرده و غمگين
ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني
ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم
چرا ای مرکب عشقم چنين اهسته مي رانی؟!