در جلسه امتحانِ عشق
من ماندهام و یک برگۀ سفید!
یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل تنهایی و دلتنگی..
درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمیشود!
در این سکوت بغضآلود
قطره کوچکی هوس سرسره بازی میکند!
و برگۀ سفیدم عاشقانه قطره را در آغوش میکشد!
عشق تو نوشتنی نیست..
در برگهام، کنار آن قطره، یک قلب میکشم!
وقت تمام است.
برگهها بالا..
هزار خیابان فاصله دارم با او هزار خیابان فاصله دارم با خود
چرا زنده باشم
وقتی در تاریکی قدم می زنم
وقتی که او مرا
و گلدان ها کنار پنجره را
از یاد برده است .
به چه می خندی تو ؟ به مفهوم غم انگیزه جدایی به جه می خندی تو؟ به شکست دل من یا به پیروزی خویش به چه چیز؟ به نگاهی که چه مستانه تو را باور کرد یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد تو به این می خندی.... به دل ساده من که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست
بودنت،
حتی همین قدر محال،
تن پوشی ست بر عریانیِ روحِ خالی ام...
باش؛
حتی همین قدر دور...
حتی همین قدر محال
هر چه هستی، باش...
شاید سهمِ من از تو همین دوری و محال بودن است
همین خواستن ها
نرسیدن ها...!
یک روز کسی را دوست داری و روز بعد تنهایی به همین سادگی او رفته است و همه چیز تمام شده است مثل یک مهمانی که به آخر می رسد و تو به حال خود رها میشوی. چرا غمگینی ؟این رسم زندگیست و تو نمی توانی آن را تغییر دهی ...
من نگاه می کنم به پنجره ها
و متر می کنم این فاصله ها را
و تو در پشت این حجم آبـــــــــی رنگ باخته
بدان که دلی برایت اینجا
تا به ابد برایت منتظر نشسته