آن کلاغی که پرید
از فراز سر ما
و فرو رفت در اندیشهی آشفتهی ابری ولگرد
و صدایش همچون نیزهی کوتاهی . پهنای افق را پیمود
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر
زندگی در چشم من شبهای بی مهتاب را ماند شعر من نیلوفر خشکیده در مرداب را ماند ابر بی باران اندوهم ، خار خشک سینه ی کوهم سالها رفته است کز هر آرزو خالیست آغوشم نغمه پرداز جمال و عشق بودم ، آه ... حالیا خاموش خاموشم یاد از خاطر فراموشم...
من از نهایت شب حرف میزنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف میزنم اگر به خانهی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور
و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچهی خوشبخت بنگرم
[FONT=times new roman, times, serif]در میان دستهایت[/FONT]
[FONT=times new roman, times, serif] آنچنان شکفته ام[/FONT]
[FONT=times new roman, times, serif] که از یاد برده ام زمستانی در پیش است ...[/FONT]
غريو را تصوير کن
عصر مرا
در منحنى تازيانه به نيشخطِ رنج
همسايهى مرا
بيگانه با اميد و خدا
و حرمت ما را
که به دينار و درم بر کشيدهاند و فروخته