اسرارِ غمش گفتم در سینه نهان دارم
رسوایِ جهانم کرد این رنگ پریدن ها
رسوایِ جهانم کرد این رنگ پریدن ها
این جور که میبریم تا کی؟
وین صبر که میکنیم تا چند؟
چون بتکده ی کهنه به نزدیکی کعبه
گویا که خدا خواست که آباد نگردیم
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]شيشه ي پنجره را باران شست... از دل من اما... چه كسي ، نقش تو را... خواهد شست...؟[/FONT]
آنان که به نام نیک میخوانندم
احوال بد درون نمیدانندم
گر زانکه درون برون بگردانندم
موستوجب آنم که بسوزانندم
كجا توان گريخت زين بلاي عشق
كه بر سر من از الست ميرود