اینجا ! خانه ی مجازی ام هست دیگر .. کسی هم که نمی شناسد مرا ؛خیالم راحت است می توانم بنویسم هر چه دلم می کشد ؛خواه آنچه سنگینی می کند بر دلم ؛ خواه آنچه از شور و شعف در دلم بی قرار ِ جاری شدن است .دنیای حقیقی ام خالی از وجودی زمینی برای سنگ ِ صبوری ست .. می دانم خدا کافی ست امّا ،گاه بنده ای از جنس ِ همان خاکی که در من آمیخت ، حضورش می شود آب ِ روی آتش .مثلا ً می توانم برایش بگویم از این روزهایم . می توانم بگویم که چقدر غمگینم .می توانم بگویم که چه می گذرد در این روزهایم و در اوج ِ عاشقی ، کوچکترین چیز می شود زهر در میانمان .مثلا ً می توانم از سردردها و بی خوابی هایم بگویم و بگویم که این روزها ، یک ریز خواب ِ رفاقت های فراموش شده را می بینم و با قلبی سراسر درد ، از خواب می پرم ودلم سراسر غم می شود از نبودشان .می توانم برایش بگویم که چه دردی ست زندگی ات به خاطر ِ دیگران تلخ بشود و چه زجری ست این درد را ،تنهایی بر دوش کشیدن .. و گاهی چه دردی دارد مبادی ِ آداب بودن و انتظارش از دیگران و دیدن ِپررویی های تمام !مثلا ً می توانم حتّی برایش بگویم که چقدر زجر می کشم دیگران از زندگی ام سر در بیاورند امّا این روزها ..می توانم بگویم برایش که روزهای سخت دارد فرا می رسد و من تنهایی باید بسازم با این طرز ِ بودن !مثلا ً می توانم بگویم برایش که پشیمان هستم از قبول ِ یک چیز و مانده ام در گِل ، همچون آهویی رمیده از تنهایی !مثلا ً می توانم بگویم برایش که چقدر همدیگر را دوست داریم و بی بهانه ، عاشقانه روزگار می گذرانیم امّا ،ای کاش حریممان با دیگران ، کمی پُر رنگ تر بود و موظّف به پاسخ ِ هر سؤالی نبودیم !می توانم برایش بگویم چرا آدم ها نمی فهمند مرز ِ میان ِ صمیمیّت و کنجکاوی و احترام و حریم را ؟می توانم بگویم که آدمی حق دارد گاهی به مرز ِ تحمّل ِ دیگران برسد و دیگر پای دوست داشتن در میان نباشد !می توانم بگویم به او که گاهی باید کم بود تا دلتنگت بشوند ؛ گاهی آدمی آنقدر پُر رنگ می شود برای دیگران که چشم هایشان را می زند و می بندند چشم ها را به رویش !می توانم بگویم برایش تا صبح ، از درد هایی که نه می توانم به همسرم بگویم و نه به معشوق ..می توانم بگویم آدمی هر چه بیشتر بداند ، دردش بیشتر است امّا درد ِ بیشتر آن است که ،نمی شود و تاب ِ ندانستن نیست .. باید دانست تا رسید امّا ، مسیر پُر پیچ و خم و درد ، بس عظیم است !می توانم برایش بگویم که مانده ام بین ِ دو راهی ِ درست و غلط و هیچ ندایی ، هیچ نوری ، نیست برای سوق دادنم به راه ِ درست و نمی توانم دم بزنم از این ناتوانی .و در انتها ، می توانم برایش بگویم که باز هم نشد برایش بگویم ، آنچه بیش از همه بر دلم زخم می زند ؛هر چیزی را نمی شود به زبان آورد و کم از پرده دری ندارد ؛ گاهی باید حفظ ِ ظاهر کرد ؛روزهایی هم می رسد که آنقدر غرق در خوشی می شوی که از یاد ِ آنچه گفتی شرمنده می شوی و سراپا به ای کاش نمی گفتمش می اُفتی ..التماس ِ دعا
اینجا ! خانه ی مجازی ام هست دیگر .. کسی هم که نمی شناسد مرا ؛خیالم راحت است می توانم بنویسم هر چه دلم می کشد ؛خواه آنچه سنگینی می کند بر دلم ؛ خواه آنچه از شور و شعف در دلم بی قرار ِ جاری شدن است .دنیای حقیقی ام خالی از وجودی زمینی برای سنگ ِ صبوری ست .. می دانم خدا کافی ست امّا ،گاه بنده ای از جنس ِ همان خاکی که در من آمیخت ، حضورش می شود آب ِ روی آتش .مثلا ً می توانم برایش بگویم از این روزهایم . می توانم بگویم که چقدر غمگینم .می توانم بگویم که چه می گذرد در این روزهایم و در اوج ِ عاشقی ، کوچکترین چیز می شود زهر در میانمان .مثلا ً می توانم از سردردها و بی خوابی هایم بگویم و بگویم که این روزها ، یک ریز خواب ِ رفاقت های فراموش شده را می بینم و با قلبی سراسر درد ، از خواب می پرم ودلم سراسر غم می شود از نبودشان .می توانم برایش بگویم که چه دردی ست زندگی ات به خاطر ِ دیگران تلخ بشود و چه زجری ست این درد را ،تنهایی بر دوش کشیدن .. و گاهی چه دردی دارد مبادی ِ آداب بودن و انتظارش از دیگران و دیدن ِپررویی های تمام !مثلا ً می توانم حتّی برایش بگویم که چقدر زجر می کشم دیگران از زندگی ام سر در بیاورند امّا این روزها ..می توانم بگویم برایش که روزهای سخت دارد فرا می رسد و من تنهایی باید بسازم با این طرز ِ بودن !مثلا ً می توانم بگویم برایش که پشیمان هستم از قبول ِ یک چیز و مانده ام در گِل ، همچون آهویی رمیده از تنهایی !مثلا ً می توانم بگویم برایش که چقدر همدیگر را دوست داریم و بی بهانه ، عاشقانه روزگار می گذرانیم امّا ،ای کاش حریممان با دیگران ، کمی پُر رنگ تر بود و موظّف به پاسخ ِ هر سؤالی نبودیم !می توانم برایش بگویم چرا آدم ها نمی فهمند مرز ِ میان ِ صمیمیّت و کنجکاوی و احترام و حریم را ؟می توانم بگویم که آدمی حق دارد گاهی به مرز ِ تحمّل ِ دیگران برسد و دیگر پای دوست داشتن در میان نباشد !می توانم بگویم به او که گاهی باید کم بود تا دلتنگت بشوند ؛ گاهی آدمی آنقدر پُر رنگ می شود برای دیگران که چشم هایشان را می زند و می بندند چشم ها را به رویش !می توانم بگویم برایش تا صبح ، از درد هایی که نه می توانم به همسرم بگویم و نه به معشوق ..می توانم بگویم آدمی هر چه بیشتر بداند ، دردش بیشتر است امّا درد ِ بیشتر آن است که ،نمی شود و تاب ِ ندانستن نیست .. باید دانست تا رسید امّا ، مسیر پُر پیچ و خم و درد ، بس عظیم است !می توانم برایش بگویم که مانده ام بین ِ دو راهی ِ درست و غلط و هیچ ندایی ، هیچ نوری ، نیست برای سوق دادنم به راه ِ درست و نمی توانم دم بزنم از این ناتوانی .و در انتها ، می توانم برایش بگویم که باز هم نشد برایش بگویم ، آنچه بیش از همه بر دلم زخم می زند ؛هر چیزی را نمی شود به زبان آورد و کم از پرده دری ندارد ؛ گاهی باید حفظ ِ ظاهر کرد ؛روزهایی هم می رسد که آنقدر غرق در خوشی می شوی که از یاد ِ آنچه گفتی شرمنده می شوی و سراپا به ای کاش نمی گفتمش می اُفتی ..التماس ِ دعا
آنقدر صبور باشی تا بالاخره ابرهای سیاه آسمون کنار بروند و خورشید دوباره بتابد.
برای خودت دعا کن تا خورشید را بهتر بشناسی. بتوانی هم صحبتش باشی و صبحها برایش نان تازه بگیری.
برای خودت دعا کن که سر سفره ی خورشید بنشینی و چای آسمانی بنوشی.
برای خودت دعا کن تا همه ی شب هایت ماه داشته باشد؛
چون در تاریکی محض راه رفتن خیلی خطرناک است.
ماه چراغ کوچکی است که روشن شده تا جلوی پایت را ببینی.
برای خودت دعا کن تا همیشه جلوی پایت را ببینی؛ آخه راهی را که باید بروی خیلی طولانی است.
خیلی چاله چوله دارد؛ دام های زیادی در آن پهن شده استو باریکه های خطرناکی دارد؛
پر از گردنه های حیران و سنگلاخ های برف گیراست.
برای خودت دعا کن تا پاهایت خسته نشوند و بتوانی راه بیایی.
چون هر جای راه بایستی مرده ای و مرگی که شکل نفس نکشیدن به سراغ آدمبیاید، خیلی دردناک است.
هیچ وقت خودت را به مردننزن!
برای خودت دعا کن که زنده بمانی. زنده ماندن چند راه حل ساده دارد!
برای اینکه زنده بمانی نباید بگذاری که هیچ وقت بیشتر از اندازه ای که نیاز داری بخوابی.
باید همیشه با خدا در تماس باشی تا به تو بیداری بدهد.
بیداری هایی آمیخته با روشنایی، صدا، نور، حرکت.
تو باید از خداوند شادمانی طلب کنی. همیشه سهمت را بخواه
و بیشتر از آنچه که به تو شادمانی ارزانی می شود در دنیا شادمانی بیافرین تا دیگران همسهمشان را بگیرند.
برای اینکه زنده بمانی باید درست نفس بکشی و نگذاری هیچ چیز ی سینه ات راآلوده کند.
برای اینکه زنده بمانی باید حواستبه قلبت باشد.
هرچند وقت یکبار قلبت را به فرشته ها نشان بده و از آنها بخواه قلبت رامعاینه کنند.
دریچه هایش را، ورودی ها و خروجی هایش را و ببینند بهاندازه ی کافی ذخیره شادمانی در قلبت داری یا نه!!
اگر ذخیره ی شادمانی هایت دارد تمام می شود باید بروی پشت پنجره و بهآسمان نگاه کنی. آنقدر منتظر بمان و به آسمان نگاه کن تا بالاخره خداونداز آنجا رد بشود؛
آن وقت صدایش کن؛
به نام صدایش کن؛
او حتماً برمی گردد و به تو نگاه می کند و از تو میپرسد که چه می خواهی؟؟!
تو صریح و ساده و رک بگو.
هر چیزی که می خواهی از خدا بخواه. خدا هیچ چیز خوبی را از تو دریغ نمی کند.
شادمان باش. او به تو زندگی بخشیده است و کمکت می کند که زنده بمانی. ازاو کمک بگیر.
از او بخواه به تو نفس، پشمک، چرخ و فلک، قدم زدن، کوه، سنگ، دریا، شعر، درخت...تاب، بستنی، سجاده، اشک، حوض، شنا، راه، توپ، دوچرخه، دست، آلبالو،لبخند، دویدن و ...عشق... بدهد.
آن وقت قدر همه ی اینها را بدان و آن قدر زندگیت را ادامه بده که زندگیاز این که تو زنده هستی به خودش ببالد!!