گر بدینسان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست
گر بدینسان زیست باید پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود،چون کوه
یادگاری جاودانه،بر طراز بی بقای خاک
افرادی که در بستر مرگ ، بلندترین فریاد ها رو میکشند ، مردمی هستند که هرگز زندگی نکرده اند . آنها ناظر زندگی بوده اند نه شرکت کننده های فعال زندگی ، آنها ریسک نکرده اند ، آنها در کناری ایستاده اند
کاش می شد بود و زندگی کرد
گاش میشد دفترم را باز کنم قلم بر دست بگیرم وخاطرات با تو بودن رااز اول یک به یک تکرار می کردم
ولی هرگز نخواهد شد تو در خاکی ومن پژمرده از بیداد زمانه