حتی اگر چشمانت در حوالی من گردش نکنند؛قلب های ما به بوی تن یکدیگر آشناست...
ثانیه های خاکستری...
- شروع کننده موضوع MEMOL...
- تاریخ شروع
سبد توتفرنگی روی میز، رادیوی روشن توی خونهی مادربزرگ، دفتر مشق نو و بوی خاص کاغذش و تیلههای شیشهای رنگی زیر نور زندگیبخش آفتاب و تاب چوبیِ کمی شکسته توی حیاط؛ زندگی کودکیام، لحظه به لحظه، که یادآوریاش تداعیکنندهی «زندگی» بودند.
من همان دختربچهام که زندگی، از جایی به بعد، دیگر به سراغم نیامد.
من همان دختربچهام که زندگی، از جایی به بعد، دیگر به سراغم نیامد.
رفتی...
و در کوچههای خاموشِ دل،
صدای قدمهایت هنوز میپیچد.
دستهایم،
به جای گرمای تو،
سایهای سرد را در آغوش گرفتهاند.
چه آسان شکستی،
آن پلِ باریک میان دو دل،
و من ماندم،
با هزار واژهی نگفته،
و بغضی که هیچ شعری آرامش نمیدهد.
ای عشق،
ای شکوفهی بیبهار،
نامت هنوز در لبهایم جاریست،
اما در قلبم،
فقط سکوتی بیپایان خانه کرده است...
و در کوچههای خاموشِ دل،
صدای قدمهایت هنوز میپیچد.
دستهایم،
به جای گرمای تو،
سایهای سرد را در آغوش گرفتهاند.
چه آسان شکستی،
آن پلِ باریک میان دو دل،
و من ماندم،
با هزار واژهی نگفته،
و بغضی که هیچ شعری آرامش نمیدهد.
ای عشق،
ای شکوفهی بیبهار،
نامت هنوز در لبهایم جاریست،
اما در قلبم،
فقط سکوتی بیپایان خانه کرده است...
خوشبختیت آرزومه
حتی با من نباشی
حتی از خاطره هامون جدا شی...
حتی با من نباشی
حتی از خاطره هامون جدا شی...
دوستت داشتم با تمام وجودم
عزیزم هنوزم
تورو دوست دارم...
عزیزم هنوزم
تورو دوست دارم...
هر دفعه رفتی نذاشتم
تو نبودی بغل امنی نداشتم
من با که تو جنگی نداشتم
جز تو به کسی ربطی نداشتم...
تو نبودی بغل امنی نداشتم
من با که تو جنگی نداشتم
جز تو به کسی ربطی نداشتم...
پیرهنم عطر تو یادش نمیره
دل واسه اونکه نخوادش نمیره...
دل واسه اونکه نخوادش نمیره...
یه چی داری تحریک میکنی حلقمو
میخوام بالا بیارم قلبمو
توی خون خودم غلت بزنم ببینی یه رنگم
مث ماه دورت بگردم...
میخوام بالا بیارم قلبمو
توی خون خودم غلت بزنم ببینی یه رنگم
مث ماه دورت بگردم...
در سایهی بینام شب،
کسی قدم میزد بر زمینی که هرگز خوابش را ندیده بود.
پاهایش میدانستند راه را، اما دلش جا مانده بود در کوچهیی دیگر
آنجا که بوی خاک هنوز شبیه خانه بود.
باد میچرخید میانِ شاخههای بیهدف،
و او نمیدانست چرا هر پیچ، بیشتر شبیه دعوتی ناخواسته است.
انگار دستی پنهان، او را میانن انبوهِ لحظهها چیده بود
همچون برگِ خستهای که از درختِ خاطره جدا میشود،
نه از روی خواست، که از روی ضرورتی نامعلوم.
چشم دوخت به دوردست،
جایی که افق، چیزی میان وعده و فریب بود.
زمین زیر پایش آرام میلرزید،
مثل رازی که هنوز نخواسته فاش شود.
شاید تقدیر، راهها را نه از روی منطق،
که بر اساسِ زبان چیزهایی مینویسد که هنوز معنا نشدهاند.
شاید حضورش معلول علتی بود که هنوز ظاهر نشده بود
و شاید او، میان همین ندانستن،
به جایی آمده بود که باید فهمیدن را از نو یاد بگیرد
بیآنکه بدانند چرا،
بیآنکه تصمیم گرفته باشد.
شاید این تکرار بینهایت بود.
کسی قدم میزد بر زمینی که هرگز خوابش را ندیده بود.
پاهایش میدانستند راه را، اما دلش جا مانده بود در کوچهیی دیگر
آنجا که بوی خاک هنوز شبیه خانه بود.
باد میچرخید میانِ شاخههای بیهدف،
و او نمیدانست چرا هر پیچ، بیشتر شبیه دعوتی ناخواسته است.
انگار دستی پنهان، او را میانن انبوهِ لحظهها چیده بود
همچون برگِ خستهای که از درختِ خاطره جدا میشود،
نه از روی خواست، که از روی ضرورتی نامعلوم.
چشم دوخت به دوردست،
جایی که افق، چیزی میان وعده و فریب بود.
زمین زیر پایش آرام میلرزید،
مثل رازی که هنوز نخواسته فاش شود.
شاید تقدیر، راهها را نه از روی منطق،
که بر اساسِ زبان چیزهایی مینویسد که هنوز معنا نشدهاند.
شاید حضورش معلول علتی بود که هنوز ظاهر نشده بود
و شاید او، میان همین ندانستن،
به جایی آمده بود که باید فهمیدن را از نو یاد بگیرد
بیآنکه بدانند چرا،
بیآنکه تصمیم گرفته باشد.
شاید این تکرار بینهایت بود.
عاقبت یک روز مغرب ، محو مشرق میشود
عاقبت غربی ترین دل ، نیز عاشق میشود
عاقبت غربی ترین دل ، نیز عاشق میشود
جسمی در اینجا ؛ قلبی در آنجا
و خیالی بسیار دور . . 🫧
و خیالی بسیار دور . . 🫧
بهم بگو اصلا همه غمات یه جا چند
چی بدم که تحویلم بدی یه لبخند...
چی بدم که تحویلم بدی یه لبخند...